το κοπάδι των λογικών προβάτων και ο παγκόσμιος ποδοσφαιρικός πόλεμος

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας!

Οι πλατείες όλων των μεγαλουπόλεων του πλανητικού χωριού είναι γεμάτες κάθε βράδυ, μα πιο πολύ των χωρών που η εθνική ποδοσφαιρική τους ομάδα παίζει στο μουντιάλ. Τι κάνει ο κόσμος εκεί; Πίνει, συζητάει, φλερτάρει, τρώει, παίζει, μαθαίνει, τραγουδάει; Όχι, όχι, τίποτα από όλα αυτά! Ταλαιπωρείται, ξεροσταλιάζει όρθιο (και του αρέσει) μπροστά σε μια γιγαντοοθόνη τηλέορασης και παρακουθεί την ομάδα τους να παίζει μπάλα. Βλέπω στη τηλεόραση ένα ζευγάρι, από πλατεία του Αμβούργου: ο άνδρας φωνάζει ενθουσιασμένος μπροστά στη τηλεόραση: Ντόιτσλαντ ίμπερ άλλες και η γυναίκα του να επαναλαμβάνει με πάθος: ίμπερ άλλες! Ανατριχιάζω. Εάν κάποτε ο Χίτλερ σχημάτισε το γερμανικό κοπάδι, εάν το βασικό καθήκον κάθε ήρωα, καλιτέχνη, αθλητή και ηγέτη είναι να διαλύει τις διάσπαρτες κοινωνικές ομάδες και να τις μετασχηματίζει σε κοπάδι λογικών προβάτων, μια εργασία που πληρώνεται αδρότατα, τότε ο σημερινός διαμορφωτής του κοπαδιού είναι ο ποδοσφαιρικός αγώνας, το ποδοσφαιρικό θέαμα, είναι η εθνική ποδοσφαιρική ομάδα. Ο ποδοσφαιριστής σήμερα είναι ένας ανθρωποβοσκός.

Ο ποδοσφαιριστής είναι ήρωας και δούλος ταυτόχρονα. Είναι ήρωας διότι σχηματίζει κοπάδι. Είναι δούλος γιατί είναι υπηρέτης, τσιράκι, τον αγοράζουνε και τον πουλάνε, είναι μια πόρνη πολυτελείας. Ο Μέσι και ο Ρονάλντο είναι ήρωες, δούλοι, πόρνες πολυτελείας. Τι αξιολύπητοι φουκαράδες! Το ρόλο του Χίτλερ αρχίζουν να τον παίζουν οι ποδοσφαιριστές ήρωες. Εάν είναι έτσι, το αίμα που έχει χυθεί μέχρι σήμερα μεταξύ των οπαδών ποδοσφαιρικών ομάδων δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτό που θα χυθεί στο μέλλον. Ο Κύριος θα παροτρύνει με κάθε τρόπο τα κοπάδια των οπαδών να αλληλοσφαχτούν κι αυτά θα αλληλοσφαχτούν.

Τι ήταν ο φασισμός; Η υλοποίηση μιας στρατηγικής του Κυρίου (καπιταλιστή της παραγωγής και του χρήματος). Μιας στρατηγικής καταστροφής του κοινωνικού πλούτου και εξόντωσης των υποτελών Παραγωγών μέσω του πολέμου μεταξύ των εθνικών κρατών, δηλαδή μεταξύ των εργατών. Εκατομμύρια άνεργοι σφαγιάστηκαν, τεράστιος κοινωνικός πλούτος καταστράφηκε και ο καπιταλισμός μπόρεσε και είδε λαμπρές μέρες μετά τη κρίση του μεσοπολέμου. Σήμερα, ο Κύριος θεωρεί ότι το μεγαλύτερο μέρος των υποτελών Παραγωγών είναι περιττοί και άχρηστοι. Ταυτόχρονα, ο κοινωνικός πλούτος είναι τόσο μεγάλος που μπορούμε να ζήσουμε όλοι και όλες εργαζόμενοι ένα, δυο μήνες το χρόνο.

Αυτό είναι κάτι που δεν πρέπει να γίνει, κάτι που ο Κύριος πρέπει να το αποτρέψει. Θα το κάνει με τον πόλεμο; Όχι, δεν θα το κάνει με τον πόλεμο. Θα διαχύσει τον πόλεμο μέσα στον κοινωνικό ιστό με τη λεγόμενη εγκληματικότητα, με την αυτοκτονία, με την καθημερινή αλληλοεξόντωση. Τα περιστατικά των ζωντανών βομβών θα γίνονται όλο και πιο συχνά: καθαρίζω καμιά τριανταριά και μετά αυτοκτονώ, αυτές είναι οι ζωντανές βόμβες.  Στο πλευρό του Κυρίου και η κατεστραμμένη φύση: η οικολογική καταστροφή είναι ένα μέσον καταστροφής του κοινωνικού πλούτου και εξόντωσης.

Η λειτουργική καταστροφή του υποτελούς Παραγωγού γίνεται με σκοπό να μην μπορεί (να μην έχει το χρόνο, τη διάθεση και τα μέσα)  να ακυρώσει την πολιτική του Κυρίου του: ένδεια, εξάντληση, φόβος, απομόνωση, αποβλάκωση. Η καταστροφή του υποτελούς Παραγωγού αποφέρει και πολλά κέρδη: ιατρική, ψυχαγωγία, κλπ. Από την άλλη, η  καταστροφή του κοινωνικού πλούτου γίνεται με τέτοιο τρόπο που όχι μόνο δεν γίνεται αντιληπτή αλλά και αυξάνει την ισχύ του Κυρίου. Ένας από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους καταστροφής του κοινωνικού πλούτου είναι ο ο αθλητισμός και ειδικά το επαγγελματικό ανδρικό ποδόσφαιρο. Ο πλούτος που χρησιμοποιείται για τις αθλητικές υποδομές είναι τεράστιος: γη, πρώτες ύλες, ενέργεια, εργασία θυσιάζονται στο βωμό της Κυριαρχίας. Πόσες κατοικίες θα μπορούσαμε να χτίσουμε με όλο αυτό τον συλλογικά παραγόμενο πλούτο! Τι όμορφη που ήταν η Καλογρέζα πριν χτιστεί το ΟΑΚΑ! Πότε θα το γκρεμίσουμε, να ξανακάνουμε τη Καλογρέζα ένα μεγάλο πάρκο όπου αγόρια και κορίτσια, άνδρες και γυναίκες θα παίζουν μπάλα!

Θα ήθελε κανείς να μην υπήρχε το μουντιάλ; Εγώ θα το ήθελα πολύ. Θα μπορέσουμε άραγε μια μέρα να το καταργήσουμε;