3. διείσδυση και Πατριαρχία

Στο πρώτο και δεύτερο κεφάλαιο διαπιστώσαμε ότι οι ινδοευρωπαϊκοί λαοί, αναγκασμένοι να πολεμούν συνεχώς εξ αιτίας των αδιεξόδων του (νομαδικού) ποιμενικού τρόπου παραγωγής, διαμόρφωσαν την αντίληψη ότι η επιβίωση και η νίκη είναι απόρροια της διείσδυσης στο σώμα και στο χώρο του αντιπάλου, ότι ο πόνος που προκαλείται από τη διείσδυση είναι η ασφαλέστερη ένδειξη της επιβολής της κυριαρχίας.

Επισημάναμε επίσης ότι η (ινδο)ευρωπαϊκή πατριαρχία, η κυριαρχία του άνδρα πάνω στη γυναίκα, εμφανίστηκε στους  νομαδικοποιμενικούς κοινωνικούς σχηματισμούς όταν έληξε η ειρηνική φάση επέκτασης και ξέσπασε ανάμεσα στα ποιμενικά γένη ο εξοντωτικός πόλεμος που διατηρήθηκε ως ένα από τα εντονότερα χαρακτηριστικά του ποιμενικού πολιτισμού.  Στους αδελφοκτόνους αυτούς πολέμους νικούσε το γένος που υπερείχε αριθμητικά. Η εξασφάλιση μεγάλου αριθμού πολεμιστών μπορούσε να επιτευχθεί είτε με σύναψη συμμαχιών είτε με την αιχμαλώτιση των γυναικών των ηττημένων οι οποίες υποβιβάζονταν στη κατάσταση του θηλυκού ζώου αναπαραγωγής Σε αυτή τη πρακτική βρίσκονται οι ρίζες της ποιμενικής (ινδοευρωπαϊκής, τουρκοαλταϊκής, αραβικής, μογγολικής) πατριαρχικής πολυγυνίας. Οι κατσίκες και οι προβατίνες γεννούσαν ζώα που εξασφάλιζαν τη τροφή, οι γυναίκες τους πολεμιστές που θα εξόντωναν το γειτονικό γένος.  Ο δυτικός άνδρας, εδώ και πολλές χιλιάδες χρόνια, δεν έπαυσε ποτέ να βλέπει τη γυναίκα αφενός ως μέσο παραγωγής πολεμιστών και αφετέρου ως εκτρεφόμενο θηλυκό ζώο, όπως φαίνεται στις πατροπαράδοτες βρισιές και εκφράσεις που διασώζει και εκστομίζει όποια γλώσσα κι αν μιλάει: bitch, dumm Kuh, κατσίκα, σκρόφα (γουρούνα).  Εάν στα γαλλικά θέλετε να πείτε «νυμφεύομαι έγκυο γυναίκα» θα πείτε «Je prendre la vache et la veau« (παίρνω την αγελάδα και το μοσχαράκι). Θα μαθαίναμε πάρα πολλά για το ζήτημα αυτό εάν διενεργούσαμε μια συλλογική συγκριτική μελέτη που θα έπαιρνε υπόψη της όλες τις (ινδο)ευρωπαϊκές γλώσσες, νεκρές και ζωντανές.

Continue reading

ένοχα μυστικά: ερωτήματα που μας βοηθούν να κατανοήσουμε το ποδόσφαιρο

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Ο σκοπός της Ανωτάτης Σχολής Κακών Τεχνών είναι να ανακαλύπτει, να θέτει, να εγείρει, να διατυπώνει ερωτήματα, να επιχειρεί να διατυπώσει κάποιες απαντήσεις και να συζητά ελεύθερα και ανοιχτόμυαλα τις απαντήσεις, και τα ερωτήματα των άλλων. Σήμερα, θα διατυπώσουμε κάποια ερωτήματα που θα μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε το ποδόσφαιρο, το δημοφιλέστερο παιχνίδι/άθλημα/θέαμα παγκοσμίως.  Τα περισσότερα, σχεδόν όλα, από αυτά τα ερωτήματα διατυπώνονται για πρώτη φορά και να ένα μεθοδολογικής φύσης ερώτημα: γιατί αποφεύγουμε να τα διατυπώσουμε;

Γιατί κάποιος, κάποια διατυπώνει κάποιο ερώτημα και κάποιος όχι; Θα μπορέσουμε να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα,εάν πρώτα απαντήσουμε σε ένα άλλο: Γιατί τα παιδιά θέτουν συνεχώς ερωτήματα;  Θα μου πείτε επειδή δεν ξέρουν, δεν γνωρίζουν και θέλουν να μάθουν. Πολύ ωραία. Οι ενήλικες γιατί δυσκολεύονται να ρωτήσουν, να εντοπίσουν ένα ερώτημα; Τα γνωρίζουν όλα, όλα τα έχουν κατανοήσει. Όχι, φίλες και φίλοι, κατά κανένα τρόπο! Δεν είναι λοιπόν η άγνοια και η φιλομάθεια μόνο που μας ωθεί να ανακαλύψουμε κάποια ερωτήματα. Όχι, είναι και κάτι άλλο.

Θέτουμε τα ερωτήματα όχι για να περάσει η ώρα μας αλλά και για να διατυπώσουμε μια απάντηση. Επειδή όμως δεν μπορεί να υπάρξει μια απάντηση, αναγκαστικά θα υπάρξει συζήτηση. Με τη συζήτηση όμως υπάρχει ένας κίνδυνος ο οποίος μπορεί να μην είναι τρομακτικός αλλά ενδέχεται να μας αναστατώσει. Και δεν το θέλουμε. Αμυνόμαστε. Δεν θέλουμε να συζητήσουμε. Άρα, τα ερωτήματα δεν μας ενδιαφέρουν.

Για να γίνω πιο σαφής και απλός, ας εκθέσω το πρώτο ερώτημα: Γιατί οι άνδρες συζητούν για αυτοκίνητα, ποδόσφαιρο και γαμήσι;

Ποιος άνδρας έχει τη διάθεση να κατανοήσει γιατί συζητά αυτά τα θέματα όταν βρεθεί με άλλους άνδρες;  Δεν νομίζω ότιν είναι πολλοί. Είναι ελαχιστότατοι. Άρα, ο άνδρας που δεν θέλει να κατανοήσει γιατί συζητά αυτά τα ζητήματα, δεν θα επινοήσει, δεν θα θέσει αυτό το ερώτημα. Αμύνεται. Και τι είναι η άμυνα; Τι προστατεύει, τι υπερασπίζει; Ένοχα μυστικά;

Continue reading

Τζιμπρίλ Σισέ, θα ήθελα κι εγώ να φοράω φούστα!

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Χτες το βράδυ,  είδα στην τηλεόραση τον ποδοσφαιριστή του Παναθηναϊκού Τζιμπρίλ Σισέ να προσέρχεται  στην εκδήλωση του περιοδικού STATUS για να παραλάβει το βραβείο του καλύτερου αθλητή του 2010 φορώντας μια μαύρη φούστα κι ένα λευκό σακάκι. Ο ίδιος δήλωσε ότι στην Αφρική, από την οποία κατάγεται, οι άνδρες φορούν φούστα και γι’  αυτό δεν πρέπει να μας παραξενεύει η ενδυματολογική του επιλογή.  Άλλωστε, οι άνδρες φοράνε παντελόνια μόνο σε ένα μέρος της Ευρώπης και μόνο εδώ και 3 – 4 αιώνες. Σε όλη την υπόλοιπη Γη και για τα υπόλοιπα 100.000 χρόνια οι άνδρες δεν φορούσαν ποτέ παντελόνια.  Είναι βέβαιο ότι δεν φορούσαν στην Κίνα ή στην Ιαπωνία, στην αρχαία Ελλάδα ή την αρχαία Ρώμη.Τα παντελόνια είναι μια εξαίρεση, μια πολιτισμική ενδυματολογική ιδιαιτερότητα και ίσως αποδειχτεί μια παρένθεση.

Υπάρχει το ενδεχόμενο οι άνδρες της Δύσης μια μέρα να πετάξουν τα παντελόνια και να φορέσουν φούστα; Μπορούμε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο να φοράνε οι άνδρες φούστα το 2117, λ.χ.;  Όχι, κατά κανένα τρόπο. Ας αφήσουμε όμως το μέλλον κι ας έρθουμε στο παρόν κι ας θέσουμε τα ερωτήματα που εγείρει η φούστα του Τζιμπρίλ Σισέ. Τι σκέφτονται, τι αισθάνονται οι άνδρες όταν βλέπουν έναν άνδρα να φοράει φούστα και μάλιστα όταν αυτός ο άνδρας είναι ένας μαύρος ποδοσφαιριστής; Θα ήθελαν, θα μπορούσαν να φοράνε κι αυτοί φούστα;

Continue reading

από την τρίπλα στην πάσα

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Δεν είχα κλείσει τα είκοσι, όταν διαπίστωσα ότι και εγώ θα έπρεπε, όταν βρίσκομαι με άλλους άνδρες, να συζητώ για ποδόσφαιρο, αυτοκίνητο και γαμήσι. Και αναρωτήθηκα: γιατί οι άνδρες συζητούν αυτά τα θέματα; Γιατί το ποδόσφαιρο είναι το πιο δημοφιλές ανδρικό παιχνίδι/άθλημα/θέαμα; Γιατί μας αρέσει να έχουμε και να τρέχουμε με το αυτοκίνητο; Γιατί πρέπει ο άνδρας να την έχει μεγάλη και η γυναίκα να είναι σαν παιδί, άτριχη, άοσμη, ξανθιά, στενομούνα και τριζάτη;

Continue reading

κανένας στα γήπεδα! άνδρες, γυναίκες και παιδιά να παίξουμε μπάλα στους δρόμους και στα πάρκα

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Όπως το πεζοδρόμιο είναι τόπος εξορίας των πεζών, όπως το σχολείο είναι  τόπος εξορίας και εγκλεισμού των παιδιών και των εφήβων, όπως το εργοστάσιο και το γραφείο είναι τόπος εξορίας των Παραγωγών του κοινωνικού πλούτου, όπως η φυλακή είναι τόπος εξορίας των αρνητών αυτών των παραπάνω εξοριών, έτσι και το γήπεδο είναι τόπος εξορίας των παικτών που κάποτε έπαιζαν μπάλα οι ίδιοι αντί να βλέπουν άλλους να παίζουν. Το στάδιο είναι μαντρί, είναι ένας χώρος κομμουνισμού της στάνης, ένας χώρος εξάλειψης της μοναδικότητας.

ή θα μπουκάρουμε όλοι στον αγωνιστικό χώρο, να μην επιτρέψουμε να γίνει κανένας αγώνας, εμείς να παίξουμε μπάλα

ή κανένας στα γήπεδα! άνδρες, γυναίκες και παιδιά να παίξουμε  μπάλα στους δρόμους και στα πάρκα

γκωλάρα!

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας

Υπάρχει γυναικείο ποδόσφαιρο; Στο ερώτημα αυτό μπορούμε να απαντήσουμε μόνο με ένα τρόπο: το υπάρχον γυναικείο ποδόσφαιρο μας ωθεί να διατυπώσουμε την άποψη πως όχι, δεν υπάρχει. Όπως και εσείς, δεν γνωρίζω το όνομα ούτε μιας ποδοσφαιρίστριας! Υπάρχουν πρωταθλήματα γυναικείου ποδοσφαίρου; Γιατί οι άνδρες αδιαφορούν για το γυναικείο ποδόσφαιρο, όταν δεν το χλευάζουν; Γιατί η συντριπτική πλειονότητα των γυναικών δεν παρακολουθεί το ανδρικό ποδόσφαιρο, ενώ αυτές οι λίγες που το παρακολουθούν, αδιαφορούν για το γυναικείο;  Με λίγα λόγια: οι γυναίκες δεν παίζουν ποδόσφαιρο και δεν παρακολουθούν ούτε το ανδρικό ούτε το όποιο γυναικείο υπάρχει. Γιατί η γυναίκα αδιαφορεί για το ποδόσφαιρο; Γιατί οι άνδρες γελάνε όταν την βλέπουν να προσπαθεί να επιβάλλει τη διείσδυση της μπάλας στην καλά φυλασσόμενη περιοχή της αντίπαλης ομάδας; Αν και το σύγχρονο ποδόσφαιρο υπάρχει εδώ και 150 χρόνια, τα ερωτήματα αυτά δεν έχουν απαντηθεί. Ούτε βέβαια γιατί το ανδρικό ποδόσφαιρο να είναι το πιο δημοφιλές ομαδικό άθλημα/θέαμα από αυτά στα οποία η νίκη επιτυγχάνεται με την διείσδυση της μπάλας σε μια καλά φυλασσόμενη περιοχή. Στο ερωτήματα αυτά, η Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών, διατυπώνει τις παρακάτω απαντήσεις.

Η γλώσσα των οπαδών, των φιλάθλων, των αθλητικών συντακτών και των τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σχολιαστών μας ωθεί να διατυπώσουμε την άποψη ότι όταν οι άνδρες βλέπουν ποδόσφαιρο, βλέπουν μια συμβολική μάχη μεταξύ δυο στρατών ή μια συμβολική αλλαξοκωλιά μεταξύ δυο ανδρών. Έτσι, στην πρώτη περίπτωση, η μπάλα είναι σφαίρα (ball), το γκολ είναι πυροβολισμός (shoot) και η οπή στην οποία καταλήγει το βλήμα-μπάλα είναι το τραύμα. Στην δεύτερη περίπτωση, η μπάλα είναι το πέος, το γκολ η διείσδυση και η εστία μια παραλληλόγραμμη κωλοτρυπίδα. Το ποδόσφαιρο είναι το πιο δημοφιλές άθλημα διείσδυσης επειδή επιτυγχάνει τη πιο ισχυρή και μακρινή διείσδυση κι αυτό το επιτυγχάνει με το πόδι, η βάση του οποίου βρίσκεται κοντά στο πέος – το μπάσκετ δεν θα γίνει ποτέ τόσο δημοφιλές όσο το ποδόσφαιρο. Δεδομένης της υπάρχουσας σχέσης της γυναίκας με τον στρατό και το πόλεμο από τη μια  και της έλλειψης πέους από την άλλη, είναι σαφές ότι η γυναίκα θα παίξει μπάλα μόνο όταν αποκτήσει πέος. Σύμφωνα με την πατριαρχική λατρεία της διείσδυσης, όπως θα δούμε στη Γαμησιολογία, όποιος διεισδύει, είναι νικητής, ενώ όποιος υφίσταται την διείσδυση,  είναι ηττημένος. Και αντίστροφα: ο νικητής οφείλει να διεισδύει, και ο ηττημένος να υφίσταται την διείσδυση. Η γυναίκα είναι υποδουλωμένη, άρα οφείλει να υφίσταται την διείσδυση και όχι να την επιβάλλει

Continue reading