φίλες και φίλοι,
ονομάζομαι Αθανάσιος Δρατζίδης· γεννήθηκα το 1959, στους Πετράδες Διδυμοτείχου, παραποτάμιο χωριό του Έβρου, στο σπίτι των γονιών μου Αποστολίας και Χρήστου. Το 1969 μεταναστεύσαμε στην Αθήνα, στην Παλιά Πεντέλη, όπου εργαζόταν ο πατέρας μου, στα λατομεία μαρμάρου. Το 1976 πέρασα στην Φιλοσοφική Αθηνών αλλά λόγω φτώχειας και άλλων προβλημάτων την εγκατέλειψα. Φοίτησα όμως για πολλά χρόνια στην Α.Π.Σ. (Ανωτάτη Πεζοδρομιακή Σχολή), έχοντας εξαίρετους δασκάλους που με αγαπούσαν και τους αγαπούσα. Έζησα και εργάστηκα στην Ιταλία, την Ελβετία και την Γερμανία. Το 1997 επέστρεψα στο χωριό που γεννήθηκα, έζησα εκεί λίγα χρόνια και τώρα ζω στην Αλεξανδρούπολή, μαζί με τα άλλα τρία μέλη της οικογένειας. Εργάζομαι έξι μήνες το χρόνο ως οικοδόμος (καλουπατζής) και τους άλλους έξι διαβάζω, μελετώ και γράφω. Έξι μήνες για την κοινωνία, έξι μήνες για μένα. Δεν είναι δίκαιο, τι λέτε; Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς την χειρωνακτική εργασία, δεν μπορώ να ζήσω χωρίς την διανοητική εργασία. Μου αρέσει να κτίζω σπίτια, αν και απεχθάνομαι μετά βδελυγμίας το τσιμέντο, να καλλιεργώ λαχανόκηπο και αμπέλι – παράγω τσίπουρο και κρασί για μένα και τους φίλους/φίλες, όσο και να διαβάζω, να γράφω, να σκέφτομαι, να συζητώ, να μαθαίνω, να διδάσκω.
Θα χαρώ πολύ εάν στην Σχολή διδάξουν και άλλοι, άνδρες και γυναίκες. Θα ήθελα όμως να διευκρινίσω ότι η Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών θα είναι το βήμα, η έδρα αυτών που δεν έχουν ή δεν φιλοδοξούν να έχουν καμιά απολύτως σχέση με τα κρατικά ή ιδιωτικά Πανεπιστήμια. Όποιος και όποια νιώθει ότι είναι έτοιμος να διδάξει, θα μπορεί να διδάξει ό,τι, όπως και όποτε θέλει.
Σας εύχομαι να περάσετε ευχάριστα παρακολουθώντας τη Σχολή, ελπίζοντας ότι θα ζήσετε μια πνευματική περιπέτεια. Χάθηκαν αυτές οι περιπέτειες, έτσι δεν είναι;
Πρόσφατα σχόλια