Μάρτιος 2026

There were 6 posts published in Μάρτιος 2026 (this is page 1 of 1).

πόλεμος και θυσία και οι δύο εποχές του πολέμου

φίλες και φίλοι, καλή σας  μέρα

ΚΑΠΟΙΕΣ ενδείξεις που έχουν εντοπίσει οι αρχαιολόγοι και οι παλαιοανθρωπολόγοι μας παρωθούν να εικάσουμε ότι ο πόλεμος ως κοινωνικό φαινόμενο υπήρχε πριν την εμφάνιση του ανθρώπου του σοφού. Πότε άρχισε, μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ. Εάν έτσι έχουν τα πράγματα, ο άνθρωπος ο σοφός διεξήγαγε πολέμους καθ΄ όλη τη διάρκεια της τροφοσυλλεκτικής-κυνηγητικής περιόδου –  από το 300.000 π. Χ.  μέχρι την επινόηση της παραγωγής της φυτικής και ζωικής τροφής (γεωργία και κτηνοτροφία), πριν 12 – 10.000 χρόνια. Θα τα δεχτούμε όλα αυτά, υπάρχει όμως ένα πρόβλημα που εγείρει η έννοια του κοινωνικού πλούτου.

Ο κοινωνικός πλούτος είναι η προϋπόθεση της αναπαραγωγής μιας κοινωνίας και διακρίνεται σε υλικό και άυλο. Ο υλικός πλούτος είναι το σύνολο των παραγόμενων αντικειμένων με τα οποία εξασφαλίζεται η ζωή των μελών μιας κοινωνίας: τροφή, ένδυση, υπόδηση, κατοικία, εργαλεία, όπλα, μέσα συγκοινωνίας και επικοινωνίας. Ο άυλος πλούτος είναι το σύνολο των σχέσεων του ανθρώπου με τη φύση και μεταξύ των ανθρώπων, είναι οι γνώσεις που παράγονται από αυτές τις σχέσεις, είναι η γλώσσα, οι τελετουργίες, οι μύθοι,οι θεσμοί, ο χορός, η μουσική. Οι σημερινές (καπιαλιστικές) κοινωνίες είναι κοινωνίες τεράστιου υλικού και άυλου κοινωνικού πλούτου, την προτεραιότητα όμως την έχει ο υλικός, μιας και είναι εμφανής η τάσης της συρρίκνωσης των σχέσεων με τη φύση και μεταξύ των ανθρώπων. Οι προανθρώπινες κοινωνίες και οι τροφοσυλλεκτικές-κυνηγητικές κοινωνίες του ανθρώπου του σοφού δεν ήταν κοινωνίες του υλικού κοινωνικού πλούτου αλλά του άυλου. Υπήρχε ασφαλώς κοινωνικός πλούτος αλλά ήταν ελάχιστος –  δεν υπήρχε αποθηκευμένη τροφή, λίγα εργαλεία, λίγα όπλα, υποτυπώδης ένδυση –  αυτά τίποτα άλλο. Ο πλούτος αυτών των κοινωνιών, με τον οποίο εξασφαλιζόταν η αναπαραγωγή της κοινωνίας, ήταν οι σχέσεις, οι γνώσεις, η γλώσσα, οι θεσμοί και όλα τα άλλα που προανέφερα. Ήταν κοινωνίες γνώσεων και σχέσεων.

Continue reading →

οι τρεις εποχές της ιστορίας της διατροφής του ανθρώπου του σοφού

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΑΥΞΑΝΕΤΑΙ ο αριθμός των μελετητών του καπιταλισμού που υποστηρίζουν ότι ο καπιταλισμός θα καταρρεύσει λόγω έλλειψης τροφής. Τα επιχειρήματά τους είναι πολλά και ενδιαφέροντα, θα τα εξετάσουμε όμως λεπτομερειακά κάποιο άλλο πρωί. Η έλλειψη της τροφής θα εξαναγκάσει τα κράτη να την χρησιμοποιήσουν ως μέσου διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου, ως μέσου δηλαδή διαιώνισης της κυριαρχίας,  επιβολής της πειθάρχησης και απόσπασης υπακοής και αφοσίωσης. Οδεύουμε προς μια διατροφική κρίση , η οποία θα εκκινήσει τα επόμενα χρόνια, εαν δεν έχει ήδη εκκινήσει, με την ακρίβεια των τροφίμων να είναι η πρώτη σαφής ένδειξη αυτής της κρίσης. Για να κατανοήσουμε το αδιέξοδο στο οποίο οδηγούμαστε, τον άκρως αυτοκαταστροφικό τρόπο παραγωγής της τροφής, θα πρέπει να εξετάσουμε τους τρόπους με τους οποίους εξασφάλιζε ο άνθρωπος ο σοφός την τροφή του.  Διακρίνουμε τρεις εποχές.

Continue reading →

η “επική οργή” (“epic fury”) της Δύσης και η Ιλιάδα

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

“ΕΠΙΚΗ οργη”, “epic fury”, “επική, θρυλική, τεράστια οργή, φοβερή μανία, τρομερή τσαντίλα, ανεξέλεγκτος, ασυγκράτητος θυμός”, ονομάστηκε η επίθεση ενός μέρους της πολιτικής, οικονομικής και στρατιωτικής συμμαχίας της Δύσης (ΗΠΑ και Ισραήλ) εναντίον του Ιράν. Με τη λέξη fury μεταφράζουν στα αγγλικά τη λέξη μήνιν (παράφορη οργή), την πρώτη λέξη της Ιλιάδας, του σημαντικότερου κειμένου της ποιμενικής και, άρα, και της δυτικής γραμματείας, την πρώτη λέξη του δυτικού πολιτισμού. Είναι σαφές ότι η epic fury παραπέμπει στην Ιλιάδα. Θα αναζητήσουμε και θα εξετάσουμε σήμερα την οργή στο έπος της Ιλιάδας και τη  σχέση  του δυτικού πολιτισμού με την οργή: γιατί ο ήρως (ο Κύριος, ο Θεός) είναι οργίλος, γιατί η δυτική κυριαρχία είναι οργίλη; Γιατί η Ιλιάδα αποκηρύσσει την οργή; Πριν το κάνω αυτό, θα  εκθέσω επί τροχάδην τη σπουδαιότητα της Ιλιάδας και θα διευκρινίσω τι εννοώ όταν λέω “δυτικός πολιτισμός”.

Continue reading →

σύντομη εισαγωγή στην Εξοντωτική: ο θάνατός σου, η ζωή μου

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Η Εξοντωτική είναι μία από τις Κακές Τέχνες της κυριαρχίας, του Κυρίου, με την οποία, όπως και με τις άλλες (Κυριαρχική, Αρπακτική, Καταστροφική, Επιτηρητική, Τιθασευτική), επιβάλλεται, εγκαθιδρύεται, ενισχύεται και διαιωνίζεται η κυριαρχική σχέση, η σχέση μεταξύ του ισχυρού και του αδυνάμου. Είναι Τέχνη, με την αρχαιοελληνική σημασία του όρου, δηλαδή, επιδεξιότητα, πρακτική γνώση, πρακτική σοφία.  Θα εξετάσουμε σήμερα όλα τα ζητήματα που αφορούν την πρακτική της εξόντωσης. Ποιες είναι οι ιστορικές καταβολές της συνειδητής και οργανωμένης εξόντωσης; Ποιες είναι οι αιτίες και οι τρόποι; Ποιοι είναι οι δράστες και ποια τα θύματα; Ποιο είναι το μέλλον της; Γιατί την χαρακτηρίζω Κακή Τέχνη;

ΣΠΕΥΔΩ να διευκρινίσω ότι η εξόντωση είναι θανάτωση αλλά κάθε θανάτωση δεν είναι εξόντωση. Οι κανίβαλοι δεν θανατώνουν το θύμα γιατί είναι περιττό ή επικίνδυνο αλλά για να το φάνε. Η ανθρωποθυσία δεν είναι εξόντωση –  το θύμα δεν είναι περιττό ή επικίνδυνο, κάθε άλλο. Ο φόνος εν βρασμώ ψυχής δεν είναι εξόντωση ούτε οι αλλεπάλληλοι φόνοι του σίριαλ κίλερ –  πρόκειται για μια μορφή εκτόνωσης τεράστιου συσσωρευμένου άγχους, η οποία προκαλεί μεγάλη ηδονή. Η άμβλωση δεν είναι εξόντωση ούτε η βρεφοκτονία ή η έκθεση του βρέφους, που συνηθιζόταν στην αρχαία ελληνική και ρωμαϊκή κοινωνία –  και σε άλλες κοινωνίες.

Continue reading →

η παγκόσμια κυριαρχία είναι το πεπρωμένο της Δύσης

η ταχύτητα είναι το πεπρωμένο της Δύσης

Πολ Βιριλιό

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Η παγκόσμια κυριαρχία είναι το πεπρωμένο της Δύσης:  είναι ο προορισμός της, η επιδίωξή της, δεν μπορεί να μην επιχειρεί διαρκώς να την επιβάλει. Είναι η μοίρα της, που την έχει ορίσει ο Παντοκράτωρ Θεός, δηλαδή,  η επιθυμία αύξησης της ισχύος ώστε να γίνει απόλυτη, ανυπέρβλητη.  Θα το μάθατε: πριν λίγες μέρες ο Τράμπ και κάποιοι πάστορες (ποιμένες, ιερείς λογικών προβάτων – λατινικά: pastor, pastoris, pastores) μαζεύτηκαν στον Λευκό Οίκο και προσευχήθηκαν στον Θεό για να τους βοηθήσει να νικήσουν, δηλαδή, να καταστρέψουν και να εξοντώσουν. Θα εξετάσουμε μια άλλη μέρα τη σχέση του Παντοκράτορος Θεού με την παγκόσμια κυριαρχία, όπως και το πώς περάσαμε από τον Θεό του Μίσους (Παλαιά Διαθήκη) στον Θεό της Αγάπης (Καινή Διαθήκη), πανίσχυρο πάντα. Γιατί όμως η παγκόσμια κυριαρχία είναι ο προορισμός, η κεντρική επιδίωξη της Δύσης, γιατί είναι καταδικασμένη να την επιδιώκει, γιατί δεν μπορεί να την απαρνηθεί, να την αποσείσει; Διαθέτουμε δύο απαντήσεις –  μία πολιτισμική και μία οικονομική-πολιτική. Δεν θα ασχοληθούμε σήμερα με την πολιτισμική αλλά για να πάρετε μια ιδέα θα σημειώσω ότι  η Δύση είναι δέσμια της πολιτισμικής της παράδοσης, που είναι ποιμενικής και πολεμικής προέλευσης: η λογική απόληξη της  λατρείας της ισχύος και της επιθυμίας αύξησης της ισχύος είναι η επιθυμία επίτευξης της απόλυτης ισχύος, προσωποποίηση της οποίας είναι ο Παντοκράτωρ Θεός –  ο Γιαχβέ, ο χριστιανικός Θεός, ο Αλλάχ. Για να μην παρεξηγηθώ τονίζω ότι ο Θεός δεν είναι μόνο αυτό.

Continue reading →

η στρατηγική της Δύσης στον 21ο μ. Χ. αιώνα

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΘΑ χαρακτηρίζατε αφόρητο πλεονασμό το “μ. Χ.” του τίτλου αλλά δεν είναι: το πρόσθεσα για να υπονοήσω ότι η στρατηγική της Δύσης ήταν ίδια και τον 21ο π. Χ. αιώνα και ότι δεν μπορεί να αλλάξει, θα παραμένει ίδια  στον αιώνα τον άπαντα.   Θα μου αντιτείνετε βέβαια ότι τον 21ο αιώνα δεν υπήρχε Δύση κι εγώ θα υποστηρίξω σήμερα και αύριο, και κάθε φορά που θα γράφω (μόνο Σαββατοκύριακο από δω και πέρα)  για αυτό το ζήτημα, θα υποστηρίξω λοιπόν ότι υπήρχε Δύση τον 21ο π. Χ. αιώνα και ότι γαμούσε κι έδερνε.  Θα πρέπει λοιπόν να διευκρινίσω τι εννοώ με τον όρο Δύση για να μπορέσουμε να συννενοηθούμε. Να διευκρινίσω ακόμα τι εννοώ με τον όρο στρατηγική κι αν μπορούμε να γνωρίζουμε τι θα συμβεί στο μέλλον. Εάν τα κάνω όλα αυτά, και θα τα κάνω, το γνωρίζετε, θα κατανοήσουμε τι συμβαίνει στο Ιράν, που το πάει η Δύση και ποιο είναι το μέλλον της, αν θα γίνει παγκόσμιος πόλεμος με χρήση πυρηνικών, αν το μέλλον μας θα είναι ζοφερό ή ευχάριστο, αν δεν θα έχουμε να φάμε ή αν θα πετάμε σαν τις ξένοιαστες πεταλούδες από λουλούδι σε λουλούδι.

ΟΤΑΝ λέμε Δύση εννοούμε την πολιτική και στρατιωτική συμμαχία μιας ομάδας καπιταλιστικών κρατών και κοινωνιών που έχουν και στενές εμπορικές σχέσεις μεταξύ τους, κοινά συμφέροντα, παρά τον οποιονδήποτε ανταγωνισμό: ΗΠΑ, ΕΕ (συν Αγγλία, Νορβηγία, Ελβετία, Ισλανδία), Καναδάς, Αυστραλία, Ν. Ζηλανδία, Ιαπωνία, Ισραήλ. Αυτή είναι η Δύση. Εμείς είμαστε  Δύση και ανήκουμε στη Δύση, η Τουρκία και η Ρωσία δεν είναι Δύση. Η πολιτισμική Δύση είναι ευρύτερη επικράτεια: εκτός από την πολιτική και στρατιωτική συμμαχία, στην πολιτισμική Δύση ανήκει κι ένα πολύ μεγάλο μέρος των  κοινωνιών του πλανήτη (η Ρωσία, λόγου χάριν),  και πολλές άλλες στις  οποίες ο δυτικός πολιτισμός είναι ο κυρίαρχος –  σε όλη την κεντρική και νότια Αμερική. και αλλού.  Από τη στιγμή όμως που δεν υπάρχει  κοινωνία που να μην είναι σήμερα καπιταλιστική, που να μην έχει επικρατήσει ολικά ή μερικά ο δυτικός τρόπος ζωής (αυτοκίνητο, κινητό, τουρισμός, βιομηχανία της ψυχαγωγίας, κοινωνικά μέσα δικτύωσης, η τροφή ως εμπόρευμα και άλλα πολλά) η πολιτισμική Δύση είναι παρούσα σε κάθε κοινωνία, αποσπασματικά όμως. Και οι Κινέζοι και οι Ινδοί έχουν αυτοκίνητο και κινητό αλλά δεν σκέφτονται με τον τρόπο που σκέφτονται οι Αμερικανοί ή οι Ρώσοι.

Continue reading →