φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας!
σκέφτομαι πολύ συχνά ότι κάθε ζώο, από τα φίδια μέχρι τους χιμπατζήδες, αντιμετωπίζει τους κινδύνους άλλοτε με τη πάλη, όταν κρίνει ότι μπορεί να νικήσει, κι άλλοτε με την φυγή – όταν αντιληφθεί ότι ο αντίπαλος είναι πιο ισχυρός. Και οι άνθρωποι το ίδιο κάνουν: άλλοτε παλεύουν κι άλλοτε φεύγουν. Τη κοπανάνε από το σπίτι, από το σχολείο, από τη δουλείά, από την οικογένεια, από μια σχέση. Ενώ όμως η έκβαση της πάλης δεν είναι βέβαιη, η φυγή κινείται πέραν της νίκης/ήττας/προσωρινού συμβιβασμού διότι καταργεί τη σχέση, τη σύγκρουση. Αυτό είναι το μεγαλείο της! Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα! Εάν η φυγή είναι ατομική, το αδιέξοδο είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο. Εάν η φυγή είναι συλλογική, το αδιέξοδο παρακάμπτεται, με την προϋπόθεση ότι γνωρίζουμε που πάμε και τι κάνουμε.
Το μέλλον μας επιφυλάσσει και πάλη και φυγή. Κυρίως όμως φυγή, διότι δεν θέλουμε να γίνουμε Κύριοι στη θέση των Κυρίων, όπως έκανε η ιστορική Αριστερά, αλλά θέλουμε να καταργήσουμε τη σχέση προσταγής-εκτέλεσης, χωρίς βέβαια να την εγκαθιδρύσουμε μεταξύ μας. Τον κομμουνισμό του παρόντος δεν θα τον διευρύνουμε παλεύοντας αλλά φεύγοντας.
[Την άνοιξη που μας πέρασε, η οδοντίατρος μας είπε ότι η οδοντόκρεμα είναι περιττή. Σταματήσαμε να αγοράζουμε οδοντόκρεμα. Κι πλένουμε το στόμα μας με αλατόνερο. Το να πάψεις να χρησιμοποιείς οδοντόκρεμα, είναι μια μορφή φυγής. Ρωτήστε τον/την οδοντίατρό σας. . .]
Η φυγή όμως, φίλες και φίλοι, έχει τα όρια της! Δεν θα είχε όρια εάν μπορούσαμε να πάμε κάπου που να μην μπορεί να μας βρει ο Κύριος αλλά αυτό το κάπου δεν υπάρχει. Η πάλη είναι αναπόφευκτη. Θα παλέψουμε, παλεύουμε, θέλουμε δε θέλουμε. Πως όμως; Θα γνωρίζετε, φίλες και φίλοι, ότι μόνο ο άνθρωπος πολεμάει και χορεύει. Γιατί όμως υπάρχουν πολεμικού χοροί;Γιατί οι Ινδιάνοι χόρευαν τον χορό του πολέμου; Υπάρχει κάτι κοινό σε αυτές τις δυο καθαρά ανθρώπινες δραστηριότητες;
Υπάρχει! Ο χορός μας δείχνει πως να πολεμάμε! Ο χορός είναι μια ατομική/ομαδική/συλλογική κίνηση στο χώρο και το χρόνο. Ποιο είναι το βασικό χαρακτηριστικό αυτής της κίνησης; Είναι η εναλλαγή προχωρήματος/υποχώρησης. Η τέχνη της διεξαγωγής του πολέμου έχει καταγραφεί στα βήματα και τη κίνηση του χορού. Τι μας λέει ο χορός; Μας λέει ότι το τέλος του θα μας βρει όλους ζωντανούς. Ότι δηλαδή θα νικήσουμε χωρίς να πολεμήσουμε. Τι θα κάνουμε όταν θα νικούμε χωρίς να πολεμάμε; Θα χορεύουμε! Θα πολεμάμε χορεύοντας! Εάν δεν μπορούμε να νικήσουμε χωρίς να πολέμήσουμε, πρώτα θα νικήσουμε και μετά θα πολεμήσουμε. Πως μπορεί να γίνει αυτό; Θα χορέψουμε πολεμώντας. Θα διεξεγάγουμε τον πόλεμο ως χορό: όλοι μπροστά, όλοι πίσω.
Αυτός είναι σήμερα ο διακής πόθος των υποτελών Παραγωγών του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου: να νικήσουν χωρίς να πολεμήσουν. Οι ένθερμοι θιασώτες της ένοπλης επαναστατικής βίας θα χασκογελάσουν. Χασκογελάτε, όσο θέλετε! Το μεγάλο πρόβλημα της εποχής μας δεν είναι ο φόβος και η αποβλάκωση των υποτελών Παραγωγών αλλά η απόρριψη από τη μια της ένοπλης επαναστατικής βίας και η αδυναμία από την άλλη επινόησης ενός άλλου τρόπου διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου. Εάν τον επινοήσουμε, θα γίνει χαμός! Και θα τον επινοήσουμε, τον επινοούμε! Ο διακαής πόθος των υποτελών Παραγωγών είναι να νικήσουμε χωρίς να πολεμήσουμε. Θέλετε μια ένδειξη, μια εκδήλωση αυτού του διακαούς κρυμμένου, καταχωνιασμένου αλλά ζωντανού, πόθου; Η αποχή στις τελευταίες ευρωεκλογές! Δεσμεύομαι και προβλέπω: η αποχή στις επόμενες ευρωεκλογές (2014) θα πυροδοτήσει την έναρξη μιας νέας σειράς γεγονότων στην Ευρώπη και όλο τον Πλανήτη!
Ο διακαής αυτός πόθος ευθυγραμμίζεται με το πρώτο αξίωμα της διεξαγωγής του πολέμου: να νικήσεις χωρίς να πολεμήσεις. Το να νικήσεις πολεμώντας έχει δυο πολύ σοβαρά μειονεκτήματα. Το πρώτο: χάνεις δυνάμεις και ενδέχεται να τεθεί εν αμφιβόλω το ηθικό. Το δεύτερο: ενισχύεις τον αντίπαλο, ακόμα κι όταν έχει ηττηθεί. Γιατί; Γιατί δεν καταργείς αλλα αναπαράγεις τη σχέση. Όταν πολεμάς, συμμετέχεις σε αυτήν, ακόμα κι όταν πολεμάς για να την καταργήσεις. Εκεί τη πάτησε ο λενινισμός, εκεί αποδείχτηκε πόσο δίκιο είχε ο αναρχισμός! Εάν δεν επανεκτιμήσουμε τη συμβολή του αναρχισμού στην επαναστατική σκέψη, δεν πρόκειται να κάνουμε ούτε ένα βήμα μπροστά. Ο αναρχισμός επιβεβαιώθηκε, όχι ο μαρξισμός-λενινισμός! Ομοσπονδία ομάδων πρότεινε ο πρώτος, κόμμα-κράτος ο δεύτερος! Μείωση του χρόνου εργασίας ο πρώτος, αύξηση στα μεροκάματα ο δεύτερος! Αυτά τα δύο σημεία πρέπει να τα επαναφέρουμε στην επικαιρότητα. Γιατί; Διότι χωρίς αυτά (δεν είναι επαρκή, είναι όμως αναγκαία) δεν θα μπορέσουμε να νικήσουμε χωρίς να πολεμήσουμε!
Φαντάζομαι ότι μια μέρα δεν θα πάμε στη δουλειά, για μια μέρα, για μια βδομάδα, για ένα μήνα, όχι γιατί θα απεργήσουμε, όχι για να μας ικανοποιήσει ο Κύριος κάποια αιτήματα αλλά μόνο και μόνο
μόνο και μόνο να πάψουμε να είμαστε
υποτελείς
μόνο και μόνο για να χάρουμε τη ζωή
μόνο και μόνο για να γλεντήσουμε
να χορέψουμε
αυτό το γλέντι
κατά τη διάρκεια μιας χωρίς
αιτήματα αποχής από την δουλείά
το αποκαλώ νίκη χωρίς πόλεμο
το αποκαλώ
πανταχού απουσία