φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας
Λέμε ότι ο Κύριος λατρεύει το χρήμα ή το κέρδος. Τι εννοούμε όμως με τις λέξεις “λατρεύω” και “λατρεία”; Μήπως εννοούμε “υπηρετώ” και “υπηρεσία”, οπότε το χρήμα ή το κέρδος είναι οι Κύριοι του Κυρίου κι αυτός, αναπόφευκτα, περιέρχεται στην κατάσταση του λάτρη, του υπηρέτη, του δούλου ; Μήπως εννοούμε επιθυμώ και επιθυμία, οπότε το χρήμα ή το κέρδος δεν είναι τίποτα παραπάνω από αντικείμενα πόθου; Θα μου πείτε: ναι, αλλά όποιος ποθεί δεν υπηρετεί; Δεν είμαστε δούλοι των πόθων μας; Οι επιθυμίες μας δεν ελέγχουν την κατάσταση; Ασφαλώς και είμαστε υποχείρια των ίδιων των επιθυμιών μας, φαίνεται από τη δυσκολία να παραιτηθούμε από αυτές, αλλά΄, στην περίπτωση του Κυρίου, θα πρέπει να επιλέξουμε ποια είναι η κύρια σημασία. Η πυρηνική επιθυμία του Κυρίου είναι η ισχυροποίησή του, η αύξηση, η μεγέθυνση της διαθέσιμης ισχύος, της δυνατότητας να επιβάλει την θέλησή του στους εχθρούς του, δηλαδή, στους αντιπάλους του (ανταγωνιστές και υποτελείς Παραγωγούς) και στη Φύση. Αυτός είναι ο κοινός στόχος σχεδόν όλων των κειμένων που συντάχθηκαν από τους ελληνόφωνους Κυρίους, για να περιοριστώ σε αυτούς, της αρχαϊκής και κλασικής εποχής, από την Ιλιάδα μέχρι τον Αριστοτέλη. Για την επίτευξη αυτού του σκοπού χρησιμοποιεί τα προσφορότερα μέσα, τα μέσα δηλαδή που του επιτρέπουν να ισχυροποιηθεί με την όσο το δυνατόν μικρότερη προσπάθεια σε όσο το δυνατόν ελάχιστο χρόνο. Η ίδια η επιθυμία της ισχυροποίησης και ο τρόπος εκπλήρωσής της (Θεός – ορθός λόγος) μας ωθεί να δούμε τη λατρεία ως επιθυμία περισσότερο παρά ως υπηρεσία.