Στο προκείμενο κεφάλαιο, φίλες και φίλοι αναγνώστες, θα δείξουμε ότι ζούμε το τέλος της διαδήλωσης και την υποκατάστασή της με άλλα μέσα έκφρασης και σύγκρουσης. Θεωρούμε την εξέλιξη αυτή πολύ σημαντική και ενθαρρυντική: συνιστά μια ρητή ένδειξη της γένεσης της Αριστεράς του μέλλοντος. Η διαδήλωση ήταν, και συνεχίζει να είναι, μια πρακτική της ιστορικής Αριστεράς, η οποία όμως αποχωρεί από το πολιτικό προσκήνιο, παίρνοντας μαζί της και όλα τα μέσα και τους σκοπούς που διέθετε. Ένα από αυτά τα μέσα είναι και η διαδήλωση. Το γεγονός ότι ολοένα και περισσότεροι υποτελείς Παραγωγοί του κοινωνικού πλούτου αποφεύγουν τις διαδηλώσεις (απεργούν, για παράδειγμα, και πάνε για ούζα) μας επιτρέπει να διατυπώσουμε την άποψη ότι σε λίγες δεκαετίες, ίσως και πιο σύντομα, να μην υπάρχουν πια. Τον Φεβρουάριο του 2003, έγιναν διαδηλώσεις σε πολλές πόλεις του κόσμου με αίτημα την αποτροπή της εισβολής του στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών στο Ιράκ. (Ήταν Σάββατο απόγευμα· εάν ήταν Δευτέρα πρωί, ελάχιστοι θα κατέβαιναν στους δρόμους . . .). Η αποτροπή δεν επετεύχθη, παρόλο που συμμετείχαν και Κύριοι, και νέες διαδηλώσεις δεν έγιναν. Η αιτία δεν είναι η ο φόβος της καταστολή τους από τις αστυνομικές και στρατιωτικές δυνάμεις του Κράτους, όπως πιθανόν κάποιοι θα υποστηρίξουν, αλλά η συνειδητοποίηση του τι πραγματικά είναι μια διαδήλωση. Θεωρώ πολύ ενθαρρυντικό το γεγονός ότι οι υποτελείς μαθαίνουν πολύ πιο γρήγορα από τους Κυρίους της Αριστεράς.
Η διαδήλωση είναι μια πρακτική που διατρανώνει, διαιωνίζει και αυξάνει την ισχύ του Κυρίου καπιταλιστή. Έχω την εντύπωση ότι πιστεύετε πως οι Κύριοι ενοχλούνται όταν βλέπουν διαδηλωτές στους δρόμους. Θα δείξω ότι συμβαίνει το αντίθετο και δεν θα επικαλεστώ το γεγονός ότι συχνότατα συμμετέχουν και αυτοί. Είμαι βέβαιος ότι οι απόψεις αυτές, όπως και πολλές άλλες που εκτίθενται στη Πανταχού Απουσία (από την ιστορική Αριστερά, στην Αριστερά του μέλλοντος), θα ενοχλήσουν και θα εξοργίσουν πολλούς και πολλές αλλά η αντίδραση αυτή, περισσότερο συναισθηματική παρά διανοητική, δεν θα μας αποτρέψει από το να συνεχίσουμε να σκεφτόμαστε και να ερευνούμε. Θλίβομαι κάθε φορά που βλέπω τους διαδηλωτές να επιστρέφουν κατηφείς και απογοητευμένοι από τις διαδηλώσεις, μιας και δεν κατάφεραν να επιτύχουν τον σκοπό τους, δηλαδή να πείσουν τους Κυρίους, ή όταν τρέχουν έντρομοι να αποφύγουν τα γκλομπ και τα δακρυγόνα. των αστυνομικών, ένστολων και μη.
Τι είναι λοιπόν μια διαδήλωση; Γιατί έρχεται από το παρελθόν κι όχι από το μέλλον; Ποια είναι τα στοιχεία εκείνα που διαθέτει και που μας επιτρέπουν να την χαρακτηρίσουμε ως πολιτικό αναχρονισμό; Πότε και πως εμφανίστηκε; Ποιοι καταφεύγουν σε αυτήν; Γιατί είναι αναποτελεσματική; Γιατί διατρανώνει, διαιωνίζει και αυξάνει την ισχύ του Κυρίου; Ποια είναι η σχέση της με τα άλλα μέσα έκφρασης και σύγκρουσης; Σε αυτά τα ερωτήματα καλούμαστε να απαντήσουμε, χωρίς να φοβηθούμε ότι θα μας κατηγορήσουν για ασέβεια.