φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας
[6/4/09] Είναι Δευτέρα, 6 Απριλίου 2009, και σε δυο ώρες – μετά από έξι μήνες- θα πάρω τη τσάντα μου με τα εργαλεία για να πάω στη δουλειά. Εργάζομαι έξι μήνες το χρόνο, είμαι οικοδόμος-καλουπατζής, και έξι μήνες διαβάζω, μελετάω, σκέφτομαι, συζητάω με φίλους και φίλες, περιποιούμαι λαχανόκηπο και αμπέλι, μαγειρεύω, παίζω με τα παιδιά, πίνω ουζάκι στο λιμάνι, μαζεύω κρίταμα και μύδια στη παραλία, κλπ: ασχολούμαι με δραστηριότητες που έχουν νόημα για μένα και μου δίνουν χαρά επειδή δεν αμείβονται. Από σήμερα, αυτά τελειώνουν. Είναι τόση η εξάντληση, που το μόνο που κάνω είναι να δουλεύω και να κοιμάμαι. Έτσι, είμαι αναγκασμένος να σταματήσω την δημοσίευση κειμένων και, με το καλό, θα συνεχίζω τον Οκτώβρη. Πριν αποσυρθώ, θα ήθελα να ευχαριστήσω τις φίλες και τους φίλους για τον κόπο που έκαναν να επισκεφτούν την Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών και να διαβάσουν τα κείμενα που τους ενδιέφεραν. Από τη μεριά μου, υπόσχομαι ότι όποτε έχω χρόνο και διάθεση ( κι αυτό συμβαίνει το πρωί, μιας και ξυπνάω γύρω στις 4 με 5) θα συνεχίσω τη δημοσίευση κειμένων σχετικά με την Πανταχού Απουσία. Η εργασία αυτή φέρει τον υπότιτλο Από την ιστορική Αριστερά στην Αριστερά του μέλλοντος και το αντικείμενό της είναι η εξέταση των λόγων της αποτυχίας και της αποχώρησης της ιστορικής Αριστεράς και των προϋποθέσεων εμφάνισης της Αριστεράς του μέλλοντος. Πρόκειται για ένα εγχειρίδιο κοινωνικής πολεμολογίας: όταν λέμε Αριστερά εννοούμε τον έναν ( από τους δυο) αντιπάλους που εμπλέκονται στην διεξαγωγή του κοινωνικού πολέμου με επίδικο αντικείμενο την κομμουνισμό του παρόντος, δηλαδή την συρρίκνωση ή την διεύρυνσή του. Η κοινωνική επανάσταση, η συλλογική και συνειδητή διεύρυνση του κομμουνισμού του παρόντος, είναι ένας δίκαιος (κοινωνικός) πόλεμος κι αυτό σημαίνει ότι η εμφάνιση της Αριστεράς του μέλλοντος είναι αδύνατη χωρίς την συζήτηση και την επανεξέταση των θεμάτων σχετικά με τον κομμουνισμό, τον πόλεμο και την Κυριαρχία, την αρπαγή και την καταστροφή του (συλλογικά παραγόμενου) κοινωνικού πλούτου από τον Κύριο (καπιταλιστή). Οφείλουμε δηλαδή να γνωρίσουμε καλά όχι μόνο τον αντίπαλο και τον τρόπο με τον οποίο πολεμάει αλλά και τον εαυτό μας (τους υποτελείς Παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου) και τον τρόπο με τον οποίο πολεμάμε. Εννοείται ότι και οι δυο αντίπαλοι επιχειρούν να εφαρμόσουν τα βασικά αξιώματα του πολέμου. Τα πρώτο από αυτά: σε αυτό τον πόλεμο μπορούμε να νικάμε μόνο εάν γνωρίζουμε καλά τον αντίπαλο και τον εαυτό μας. Το δεύτερο: νικάμε χωρίς να πολεμάμε. Το τρίτο: πρώτα νικάμε και μετά πολεμάμε. Οι εδώ και δεκαετίες αλλεπάληλες ήττες της ιστορικής Αριστεράς δείχνει ότι κανένα από αυτά τα αξιώματα του (κοινωνικού) πολέμου δεν λαμβάνονται υπόψη. Ένα από τα συμπεράσματα της εργασίας αυτής είναι η επισήμανση ότι το κομβικό χαρακτηριστικό της ιστορικής Αριστεράς ήταν η διάκριση σκοπού και μέσων (ορθός λόγος), η μίμηση δηλαδή του Κυρίου , ενώ της Αριστεράς του μέλλλοντος θα είναι η ταύτισή τους. Η ιστορική Αριστερά επεδίωκε να μεταβεί (μελλοντικά) στον κομμουνισμό, να τον δημιουργήσει εκ του μηδενός (ex nihilo), ενώ η Αριστερά του μέλλοντος, ως πολιτική (άρα πολεμική) οργάνωση των υποτελών Παραγωγών, θα συμβάλλει στην διεύρυνση του κομμουνισμού του παρόντος. Θεωρώ ότι πρέπει να αρχίσουμε με την γνώση του εαυτού μας, δηλαδή με την γνώση του κομμουνισμού. Το πρώτο κεφάλαιο (εμμενής κομμουνισμός) είναι μια συνοπτική παρουσίαση [θα συνεχίσω αύριο το πρωί]