Χτές, Κυριακή 26 Απριλίου, διάβασα ένα άρθρο δυο φορές, μιας και το βρήκα δημοσιευμένο σε δυο εφημερίδες της ιστορικής Αριστεράς! Μα την Παναγία! Έπαθα πλάκα! Το έχει γράψει ο Ανέστης Ταρμπάγκος . Το διάβασα στην Εποχή, στη στήλη ΕΡΓΑΤΙΚΑ (σελ. 8), με τον τίτλο Επείγει ένα μεταβατικό σχέδιο για την ανεργία και υπέρτιτλο ΚΡΙΣΗ, ΑΝΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΣΜΟΣ. Το διάβασα και στο ΠΡΙΝ, στη στήλη ΔΙΑ-λογος της σελίδας 8 με τον τίτλο Κρίση, ανεργία και ριζοσπαστασισμός. Είναι σαφές ότι στάλθηκε και δημοσιεύτηκε και στις δυο εφημερίδες για να το διαβάσουν όσο γίνεται περισσότεροι αναγνώστες, μιας και αυτοί που διαβάζουν και τις δύο προαναφερόμενες δεν πρέπει να είναι και πολλοί. Η ανεργία είναι ένα οξύτατο, δηλαδή αιχμηρότατο, κοινωνικό πρόβλημα και ως τέτοιο προκαλεί αίμα, πόνο και πληγές που δύσκολα επουλώνονται. Ο συντάκτης εστιάζει την προσοχή του στο μέγεθος της ανεργίας, στα αίτιά της, στις συνέπειές της τόσο για τους άνεργους όσο και για τους εργαζόμενους. Όλα όσα γράφει, τα προσυπογράφω όχι μόνο με το ένα χέρι αλλά και με τα δύο. Δεν περιορίζεται όμως μόνο σε αυτά: καταθέτει την πρότασή του για τον τρόπο αντιμετώπισης και επίλυσης της ανεργίας. Διαφωνώ κατηγορηματικά με την πρόταση και αξίζει το κόπο να την παρουσιάσουμε και να εκθέσουμε τις διαφωνίες μας όχι μόνο λόγω της σημασίας του προβλήματος της ανεργίας αλλά και επειδή η πρόταση συμπυκνώνει όλη την ιδεολογία της αποχωρούσας από το προσκήνιο ιστορικής Αριστεράς. Ας παρουσιάσουμε πρώτα συνοπτικά τις απόψεις του, για να γνωρίζουμε περί τίνος πρόκειται, και μετά θα τις σχολιάσουμε διεξοδικά.
26 Απριλίου, 2009
Για την διάσπαση και την ενότητα της Αριστεράς
Εάν το κύτταρο της Αριστεράς του μέλλοντος θα είναι η αυτόνομη ομάδα, ο αυτόνομος πολιτικός πυρήνας, και η Αριστερά το σύνολο των συνεργαζομένων αυτών ομάδων, τότε οφείλουμε να υποστηρίξουμε την άποψη ότι η διάσπαση της ιστορικής Αριστεράς όχι μόνο είναι μια πολύ θετική εξέλιξη αλλά μια διαδικασία που πρέπει να ολοκληρωθεί. Η Αριστερά θα ενωθεί μόνο όταν διαλυθεί – να αυτοδιαλυθεί συνειδητά αποκλείεται. Όσο δεν διαλύεται, δεν μπορεί να ενωθεί. Εάν η διαδικασία της διάλυσης δεν επιταχυνθεί, η Αριστερά του μέλλοντος θα αργήσει πολύ να εμφανιστεί. Είναι δυνατόν όμως να επικαχυνθεί; Ναι, είναι. Με αυτό το ζήτημα θα καταπιαστώ στο προκείμενο άρθρο, το οποίο θα γράψω μετά την Πρωτομαγιά. Μέχρι τότε, μη ξεχνάτε πως η σκέψη είναι ποίηση. Φιλίά.