Την τσαντίλα του Αχιλλέα, αφέντες  μου, όπως θέλετε εσείς, θ’ αφηγηθώ.

Την καριόλα! Αυτή έκανε τους Αχαιούς ένα μάτσο χάλια,

αυτή ξαπόστειλε στον Κάτω Κόσμο παλληκάρια πολλά

που δε μασάγανε και τα κορμιά τους τα φάγαν τα σκυλιά

5 και τα κοράκια· αυτό που ήθελε το πέτυχε ο αφέντης μας, ο Δίας.

Όλα θα τα πω, από την ώρα που ήρθαν στα χέρια και αρπαχτήκαν

ο γιος του Ατρέα, ο αρχινταβάς, και το τσαμπούκι ο Αχιλλεύς.

Ποιος από τους θεούς αρχίνισε πρώτος τη φαγωμάρα;

Ο Απόλλωνας! Αυτός τσαντίστηκε πολύ με τον αρχηγό μας,

10 άσχημα μας στρίμωξε, πήγε να μας λιανίσει

γιατί τον Χρύση πρόσβαλε, το κολλητό τσιράκι.

Ο Χρύσης λοιπόν ένα πρωί φτάνει στο λημέρι

χρυσάφι φέρνοντας πολύ τη κόρη του να πάρει,

βαστώντας μες τα χέρια του σημάδια του ικέτη·

15 χρυσό μπαστούνι κράταγε, όλους παρακαλούσε,

μα πιο πολύ τους αρχηγούς, τα τέκνα του Ατρέα:

“Αφεντικά των Αχαιών κι όλοι εσείς με τις γερές αρβύλες,

μακάρι οι θεοί που μένουνε στο πιο ψηλό το κάστρο

να δώσουνε να κάνετε λαμπόγυαλα τη πόλη του Πριάμου·

20 τη κόρη μου τη Χρύσα δώστε μου κι εκείνον σεβαστείτε

γιατί έχει όπλα ανώτερα και πάντα πετυχαίνει.”

Όλοι σχεδόν οι Αχαιοί συμφώνησαν και είπαν

να σεβαστούν τον γέροντα, να πάρουν το χρυσάφι·

όμως αυτό δεν άρεσε πολύ σ’ αυτόν π’ αποφασίζει·

25 άσχημα του την έπεσε, βαριά τον κατσαδιάζει:

“Κοπάνα την, παλιόγερε, χάσου από μπροστά μου,

μη σε πετύχω πουθενά τριγύρω απ’ τα καράβια·

τα μπιχλιμπίδια που κρατάς στ’ αρχίδια μου τα γράφω·

δε σου τη δίνω τη κόρη σου, σπίτι μου θα γεράσει,

30 απ’ το χωριό της μακριά, πέρα εκεί στο Άργος,

πότε μπροστά στον αργαλειό και ποτέ στο κρεβάτι.

Κοπάνα την, παλιόγερε, και μη μου σπας τ’ αρχίδια.”

Continue reading →

Το 1886 κάποιος Λ.Κ.Τ. από τη Λαμία ενδιαφέρεται να καλλιεργήσει ινδική κάνναβη, να παράξει και να εμπορευθεί χασίς και με επιστολή στο περιοδικό “Ελληνική Γεωργία” ζητά πληροφορίες. Το περιοδικό, στη στήλη “ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ”, σπεύδει να του απαντήσει (Νοεμβριος 1886, σελ.521):

“Περί Χασίς. Τω κ. Λ.Κ.Τ. εις Λαμίαν-Δύνασθε ευκόλως και επιτυχώς να καλλιεργήσετε το ναρκωτικόν τούτο φυτόν όπερ είναι απλώς ποικιλία της κοινής καννάβεως…”. Τον Αύγουστο του 1892, η “Ελληνική Γεωργία”, στην ίδια στήλη (σελ.377-378} , αφου απαντήσει σε επιστολές αγροτών με θέματα όπως “περί γεωμήλων”, “περί καταπολεμήσεως της φθειριάσεως της ροδακινέας”, “ροδαί προσβαλλόμεναι υπό εντόμων”, απαντά και σε κάποιον Κ.Κ. ,  απο την Αθήνα, που ενδιαφέρεται να καλλιεργήσει  ινδική κάνναβη και παπαρούνα για την παραγωγή οπίου.

“Περί οπίου. Τω κ. Κ.Κ. εις Αθήνας. Το όπιον είναι ναρκωτική ουσία χρησιμοποιουμένη εν τη φαρμακευτική. Εις τας Ινδίας, την Σινικήν και εις τινα μέρη της Ανατολής καπνίζουσι το όπιον όπως το χασίς….. Η καλλιέργεια του φυτού τούτου προς παραγωγήν οπίου δεν συμφέρει παρ’ ημίν, διότι απαιτεί πολλά ημερομίσθια, άτινα εν Ελλάδι είνε λίαν υπερτιμημένα…  Προσεχώς πλειότερα”. Για την καλλιέργεια της ινδικής κάνναβης τον παραπέμπει στο τεύχος του Νοεμβρίου του 1886, στην απάντηση στον αγρότη από την Λαμία.

Continue reading →

Από το περιοδικό Ελληνική Γεωργία (Μάρτιος 1887, σελ. 110-114) αναδημοσιεύουμε την ”Έκθεσιν του Δημάρχου Ορχομενού της Μαντινείας” που φέρει τον τίτλο ”Περί Χασίς”:

ΠΕΡΙ ΧΑΣΙΣ (1)

ΕΚΘΕΣΙΣ

ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΟΡΧΟΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΜΑΝΤΙΝΕΙΑΣ

Κληθέντες όπως δώσωμεν, συνεπεία υπουργικής διαταγής, πληροφορίας περί της καλλιεργείας καί της επεξεργασίας της παραγωγής του χασίς εν τω δήμω ημών, σπεύδομεν να εκθέσωμεν τα εξής:

Προ δεκαετίας μετεδόθη καί εν τω δήμω Ορχομενού η καλλιέργεια του χασίς εκ των πέριξ δήμων της Μαντινείας, εις ους, ως καί εν Άργολίδι , εγένετο προηγουμένως δοκιμή παρ’ Αιγυπτίων, Κυπρίων καί άλλων μεταναστών της Ανατολής, οίτινες ήλθον καί εδίδαξαν την καλλιέργειαν καί παρασκευήν του προϊόντος τούτου εν Ελλάδι.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας

[6/4/09] Είναι Δευτέρα, 6 Απριλίου 2009, και σε δυο ώρες – μετά από έξι μήνες- θα πάρω τη τσάντα μου με τα εργαλεία για να πάω στη δουλειά. Εργάζομαι έξι μήνες το χρόνο, είμαι οικοδόμος-καλουπατζής, και έξι μήνες διαβάζω, μελετάω, σκέφτομαι, συζητάω με φίλους και φίλες, περιποιούμαι λαχανόκηπο και αμπέλι, μαγειρεύω, παίζω με τα παιδιά, πίνω ουζάκι στο λιμάνι, μαζεύω κρίταμα και μύδια στη παραλία, κλπ: ασχολούμαι με δραστηριότητες που έχουν νόημα για μένα και μου δίνουν χαρά επειδή δεν αμείβονται. Από σήμερα, αυτά τελειώνουν. Είναι τόση η εξάντληση, που το μόνο που κάνω είναι να δουλεύω και να κοιμάμαι. Έτσι, είμαι αναγκασμένος να σταματήσω την δημοσίευση κειμένων και, με το καλό, θα συνεχίζω τον Οκτώβρη. Πριν αποσυρθώ, θα ήθελα  να ευχαριστήσω τις φίλες και τους φίλους για τον κόπο που έκαναν να επισκεφτούν την Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών και να διαβάσουν τα κείμενα που τους ενδιέφεραν. Από τη μεριά μου, υπόσχομαι ότι όποτε έχω χρόνο και διάθεση ( κι αυτό συμβαίνει το πρωί, μιας και ξυπνάω γύρω στις 4 με 5)  θα συνεχίσω τη δημοσίευση κειμένων  σχετικά με την Πανταχού Απουσία. Η εργασία αυτή φέρει τον υπότιτλο Από την ιστορική Αριστερά στην Αριστερά του μέλλοντος και το αντικείμενό της είναι η εξέταση των λόγων της αποτυχίας και της αποχώρησης της ιστορικής Αριστεράς και των προϋποθέσεων εμφάνισης της Αριστεράς του μέλλοντος. Πρόκειται για ένα εγχειρίδιο κοινωνικής πολεμολογίας: όταν λέμε Αριστερά εννοούμε τον έναν ( από τους δυο) αντιπάλους που εμπλέκονται στην διεξαγωγή του κοινωνικού πολέμου με επίδικο αντικείμενο την κομμουνισμό του παρόντος,  δηλαδή την συρρίκνωση ή την διεύρυνσή του.  Η κοινωνική επανάσταση, η συλλογική και συνειδητή διεύρυνση του κομμουνισμού του παρόντος, είναι ένας  δίκαιος (κοινωνικός)  πόλεμος κι αυτό σημαίνει ότι η εμφάνιση της Αριστεράς του μέλλοντος είναι αδύνατη χωρίς την συζήτηση και την επανεξέταση των θεμάτων σχετικά με τον κομμουνισμό, τον πόλεμο και την Κυριαρχία, την αρπαγή και την καταστροφή του (συλλογικά παραγόμενου) κοινωνικού πλούτου από τον  Κύριο (καπιταλιστή). Οφείλουμε δηλαδή να γνωρίσουμε καλά όχι μόνο τον αντίπαλο και τον τρόπο με τον οποίο πολεμάει αλλά  και τον εαυτό μας (τους υποτελείς Παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου)  και τον τρόπο με τον οποίο πολεμάμε.  Εννοείται ότι και οι δυο αντίπαλοι επιχειρούν να εφαρμόσουν τα βασικά αξιώματα του πολέμου. Τα πρώτο από αυτά:  σε αυτό τον πόλεμο μπορούμε να νικάμε  μόνο εάν γνωρίζουμε καλά  τον αντίπαλο και τον εαυτό μας. Το δεύτερο: νικάμε χωρίς να πολεμάμε. Το τρίτο: πρώτα νικάμε και μετά πολεμάμε. Οι εδώ και δεκαετίες αλλεπάληλες ήττες της ιστορικής Αριστεράς  δείχνει ότι κανένα από αυτά τα αξιώματα του (κοινωνικού) πολέμου δεν λαμβάνονται υπόψη.  Ένα από τα συμπεράσματα της εργασίας αυτής είναι η επισήμανση ότι το κομβικό χαρακτηριστικό της ιστορικής Αριστεράς ήταν η διάκριση σκοπού και μέσων (ορθός λόγος), η μίμηση δηλαδή του Κυρίου , ενώ της Αριστεράς του μέλλλοντος θα είναι η ταύτισή τους. Η ιστορική Αριστερά επεδίωκε να μεταβεί (μελλοντικά) στον κομμουνισμό, να τον δημιουργήσει εκ του μηδενός (ex nihilo),  ενώ η Αριστερά του μέλλοντος, ως πολιτική (άρα πολεμική) οργάνωση  των υποτελών Παραγωγών, θα συμβάλλει στην διεύρυνση του κομμουνισμού του παρόντος. Θεωρώ ότι πρέπει να αρχίσουμε με την γνώση του εαυτού μας, δηλαδή με την γνώση του κομμουνισμού.  Το πρώτο κεφάλαιο (εμμενής κομμουνισμός) είναι μια συνοπτική παρουσίαση [θα συνεχίσω αύριο το πρωί]

Continue reading →