17 Ιανουαρίου, 2010

There were 2 posts published on 17 Ιανουαρίου, 2010 (this is page 1 of 1).

για την επικείμενη διάσπαση του Συ.Ριζ.Α. ΤΡΙΑΝΤΑΩΡΟ ΚΑΙ ΜΙΣΘΟΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ το όνομα της Αριστεράς του μέλλοντος

Βρέχει. Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2011. Σήμερα έχω γενέθλια και γιορτή. Αν γεννιόμουνα κορίτσι, θα με βάφτιζαν Τριανταφυλλιά, Ρόζα λατινιστί. (Le bon Dieu est dans le detail). Κλείνω τα πενήντα δύο. Την ώρα που γεννιόμουν ο πατέρας μου δούλευε σε στοά ανθρακωρυχείου. (Le bon Dieu. . .). Κάθε χρόνο αναρωτιέμαι τι έμαθα, τι κατάλαβα αυτά τα χρόνια. Για φέτος μπορώ να πω ότι ο χρόνος μάς μαθαίνει ποιοι είμαστε – του χρόνου θα έχω καταλάβει κάτι άλλο. Είχα ρωτήσει ένα γέρο, πάνω από ενενήντα, και μου είπε: Δεν κατάλαβα τίποτα, τώρα θα καταλάβω. Όλοι και όλες μια μέρα θα το πούμε. Έχω καταλάβει και κάτι άλλο: δεν υπάρχει πιο επαναστατική πράξη από το πεθάνεις γέρος πλήρης ημερών. Αυτό το κατάλαβα όταν έσφιξα για πρώτη φορά το χέρι του Μιχάλη Ράπτη (Πάμπλο) – η ματιά του ήταν εφηβική. Ανεπιφύλακτα προτιμώ τον Κάστρο από τον Τσε Γκεβάρα. Ο Τσε Γκεβάρα είναι η σύγχρονη έκδοση του Χριστού. Ένας φίλος μου είπε ότι είχε τολμήσει να ρωτήσει την ετοιμοθάνατη  γιαγιά του  τι αισθάνόταν τώρα που πέθαινε. Και του απάντησε: Πως είναι όταν πεινάς και θέλεις να φας λίγο ψωμάκι; Πως είναι όταν διψάς και θέλεις να πιεις νερό; Πως είναι όταν νυστάζεις και θέλεις να κοιμηθείς; Έτσι κι εγώ θέλω τον θάνατο. Μας έχουν τρομοκρατήσει με τον θάνατο. Ναι, είναι φοβερός, μας αγχώνει, είτε το καταλαβαίνουμε είτε όχι. Αλλά έχουμε ταυτίσει τον θάνατο από γηρατειά με τον βίαιο θάνατο. Δεν είναι το ίδιο. Δεν είναι το ίδιο να καίγεσαι ζωντανός μέσα στη Πόρσε σου και να πεθαίνεις, γέρος,  ακουμπώντας το κεφάλι σου στον ώμο του φίλο σου, την ώρα που κάθεστε στο παγκάκι του πάρκου να ξεκουραστείτε. Ε, Μιχάλη, του λέει ο φίλος του, ξύπνα να φύγουμε! Την ταύτιση αυτή την προκρίνει ο Κύριος για να μας εκφοβίζει – γνωρίζουμε ότι δεν μπορείς να νικήσεις κάποιον, να τον σκοτώσεις ή να τον υποτάξεις,  εάν πρώτα δεν τον τρομοκρατήσεις, δεν τον πανικοβάλλεις. Ο Τάκιτος έλεγε ότι οι πρώτοι νικημένοι στον πόλεμο είναι τα μάτια: nam primi in omnibus proeliis oculi vincuntur (Germania, XLIII)

Η ελευθερία είναι μια μορφή δέσμευσης. Ελεύθερος είναι όποιος δεσμεύεται, όποιος θέτει όρια στην ελευθερία του και την επιθυμία του, όποιος δέχεται τα ανυπέρβλητα όρια της φύσης και της κοινωνικής και προσωπικής σχέσης. Το Κακό είναι η κατάργηση αυτών των ορίων. Ο Κύριος, δεν δέχεται τα όρια, δεν θέτει όρια, το γνωρίζουμε καλά. Επιδιώκει να γίνει πιο ισχυρός από τη φύση αλλά δεν μπορεί. Δεν θα αγνοείτε ότι το εντονότερο χαρακτηριστικό του δυτικού πολιτισμού είναι ο έλεγχος της φύσης, ο εξοβελισμός του θανάτου δηλαδή, η επίτευξη της σωματικής αθανασίας.

Continue reading →

διόδια; ελεύθεροι δρόμοι για όλους! δεν πληρώνουμε

Σύνοψη και συμπέρασμα του άρθρου:

Οφείλουμε να δώσουμε μια απάντηση στα εξής ερωτήματα. Μπορούμε να αλλάξουμε τη ζωή μας χωρίς να πολεμήσουμε, χωρίς να επέμβουμε στην Ιστορια, χωρίς την πολιτική; Η δική μου απάντηση είναι ένα κατηγορηματικό ΟΧΙ. Από δω και πέρα, το πρώτο ερώτημα που προκύπτει είναι: για ποια πράγματα  θα πολέμήσουμε; Ποια είναι τα μεγαλύτερα προβλήματά μας, δηλαδή οι πιο διακαείς πόθοι μας;  Η δική μου απάντηση: η πολύωρη και εξαντλητική εργασία, η χαμηλή αμοιβή, η ανεργία. Θα πολεμήσουμε για την μείωση της εργασίας, για την αύξηση της αμοιβής, για την καθιέρωση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος, μισθού. Η μείωση του χρόνου εργασίας μπορεί να επιτευχθεί και με με το πέρασμα στη πράξη: με την υπάρχουσα τεχνολογία μπορούμε να κανονίσουμε όλοι και όλες μαζί πότε δεν θα πηγαίνουμε στη δουλειά. Προτείνω μια βδομάδα το μήνα να μην πηγαίνουμε. Μπορεί να επιτευχθεί όμως και με την Πολιτική, με την υλοποίηση ενός στόχου: προτείνω το τριαντάωρο τη βδομάδα ή το τετραήμερο.  – εφαρμόζεται ήδη! Όμως, η αύξηση του μεροκάματου/μισθού και η καθιέρωση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την πολιτική. Προτείνω το όνομα του νέου σχήματος που θα προκύψει από την επικείμενη διάσπαση του Σύριζα να καταγράφει τις επιθυμίες μας, τις ανάγκες μας, τους στόχους μας: ΤΡΙΑΝΤΑΩΡΟ ΚΑΙ ΜΙΣΘΟΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

Όσο περνάνε τα χρόνια αντιλαμβανόμαστε όλο και πιο καθαρά ότι  υπάρχουν δυο τρόποι για να γίνει κάποια κοινωνική (και προσωπική) αλλαγή, στη περίπτωσή μας η κατάργηση των διοδίων: με την διατύπωση αιτήματος προς τον Κύριο ή με το πέρασμα στη πράξη, δηλαδή με την έμπρακτη κατάργηση των διοδίων, το συλλογικό σταμάτημα της καταβολής του αντιτίμου. Στην πρώτη περίπτωση στρεφόμαστε προς τον Κύριο ή προς τους υπηρέτες του (πολιτικούς κυρίως)  και ζητάμε, εκλιπαρούμε, παρακαλάμε, ευχόμαστε, ικετεύουμε, προσδοκούμε, αιτούμε την κατάργηση των διοδίων ή την εκπλήρωση κάποιας άλλης επιθυμίας ή ανάγκης. Γινόμαστε ικέτες. Γονατίζουμε μπροστά στον Κύριο, σκύβουμε το κεφάλι και παρακαλάμε.

Επειδή η μέθοδος αυτή δεν είναι αποτελεσματική, πολύ συχνά η ικεσία συνδυάζεται με τη απειλή. Ικετεύουμε τον Κύριο και ταυτόχρονα τον απειλούμε ότι εάν δεν ικανοποιήσει το αίτημά μας,  θα υπάρξουν αντίποινα. Επικρατεί η αντίληψη ότι εάν είναι πολλοί οι ικέτες, εάν φωνάζουν δυνατά, εάν είναι δηλαδή μαχητικοί, ο Κύριος θα φοβηθεί και θα υποχωρήσει. Και αυτό το μοντελάκι ανήκει πια στο παρελθόν. Λυπάμαι όταν βλέπω τους δυναμικούς και μαχητικούς διαδηλωτές να σκορπίζουν με το πρώτο δακρυγόνο και μετά να διαμαρτύρονται. Τι αφέλεια! Μα τι θέλετε να πετάνε; Κρουασάν; Πόλεμος γίνεται, δεν το έχετε καταλάβει; Δεν γνωρίζετε ότι νικάμε χωρίς να πολεμάμε; Δεν γνωρίζετε ότι πρώτα νικάμε και μετά πολεμάμε;

Continue reading →