κρυμμένο τον έχουν τον πλούτο οι Κύριοι ./ ειδάλλως και μια μέρα το χρόνο να εργαζόμασταν,/ θα έφτανε και πλούτο και ελεύθερο χρόνο να έχουμε (Ησίοδος, Έργα και Ημέραι, 42-44)

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα!

Πόσοι και πόσες από σας θα ήθελαν να αλλάξουν επάγγελμα; Μην βιαστείτε να απαντήσετε, η ερώτηση έχει πολλές παγίδες! Θα ήθελα να διατυπώσω μια άλλη ερώτηση: θα πηγαίνατε στη δουλειά σας εάν ξυπνούσατε το πρωί και βρίσκατε κάτω από το μαξιλάρι σας το μεροκάματό σας; Πριν απαντήσετε, θα ήθελα να σας υπενθυμίσω ότι το ερώτημα αυτό ήταν το αντικείμενο μιας ευρωπαϊκής έρευνας. Το 55% των εργαζομένων δεν θα πήγαινε στη δουλείά του, και μέσα σε αυτούς είμαι κι εγώ. Θα πήγαινα στο κήπο, θα περπατούσα στο ποτάμι, στο βουνό, θα πήγαινα για μύδια και κρίταμα, θα μαγείρευα για φιλους, θα έπαιζα με τα παιδιά, θα διάβαζα και θα έγραφα. Το 45% θα πήγαιναν. Συμπέρασμα: άλλοι αγχώνονται που πάνε στη δουλειά κι άλλοι πάνε στη δουλειά για . . . εργασιοθεραπεία! Ένας γείτονάς μου, τη περασμένη Κυριακή έπλυνε το αυτοκίνητό του δυο φορές! Το φουκαρά!

Επανέρχομαι στο πρώτο ερώτημα. Ποια είναι η παγίδα αυτού του ερωτήματος; Δεν διευκρίνισα σε ποιούς και ποιες απευθύνομαι και το κάνω τώρα αμέσως. Απευθύνομαι σε μισθωτούς της εκτέλεσης, δεν απευθύνομαι σε μισθωτούς της διεύθυνσης, ούτε σε αυταπασχολούμενους. Με αυτούς ας ασχοληθούν άλλοι, δεν είναι δική μου δουλείά. Οι μισθωτοί της εκτέλεσης είναι αυτοί που πάνε στη δουλείά τους και κάνουν αυτό που τους διατάζουν να κάνουν. Εγώ είμαι ένας από αυτούς. Πόσοι λοιπόν από τους μισθωτούς της εκτέλεσης θα ήθελαν να αλλάξουν επάγγελμα; Πολλοί, πάρα πολλοί. Εάν λοιπόν οι περισσότεροι θα ήθελαν να αλλάξουν επάγγελμα, τότε όλα τα επαγγέλματα είναι τα ίδια σκατά. Όπου και να πας, θα σε διατάζουν.

Το θέμα λοιπόν δεν είναι να αλλάξουμε επάγγελμα αλλά να μην κάνουμε κανένα επάγγελμα. Δηλαδή να μην εργαζόμαστε; ΟΧΙ! Να εργαζόμαστε αλλά να μην ασκούμε κανένα επάγγελμα. Γίνεται αυτό; Ναι γίνεται, αυτός είναι ο στρατηγικός σκοπός της Αριστεράς: να καταργήσει το επάγγελμα. Είναι δυνατόν κάτι τέτοιο; Πως μπορεί να γίνει; Στο σημερινό σημείωμα θα επιχειρήσουμε να απαντήσουμε σε αυτά τα ερωτήματα.

Continue reading →

φίλες και φίλοι!

Το 1987-8 δημοσίευα κείμενά μου σε ένα περιοδικό της Αριστεράς, τον Σχολιαστή, κάποιοι, κάποιες θα το θυμούνται αυτό το πολύ καλό περιοδικό, και φιλοδοξούσα να γίνω μεγάλος και τρανός δημοσιογράφος. Αντί για δημοσιογράφος έγινα οικοδόμος, καλουπατζής! Το περιοδικό έκλεισε αρχές του 1988, αν δεν κάνω λάθος. Είχα ετοιμάσει μια έρευνα, η οποία δεν δημοσιεύτηκε ποτέ και στο σημερινό σημείωμα θα καταπιαστώ με αυτήν. Το θέμα της έρευνας ήταν τα αίτια θανάτου των δημοσιογράφων. Τι με ώθησε να ασχοληθώ με αυτό το θέμα; Διάβαζα στις εφημερίδες για θανάτους δημοσιογράφων και παρατήρησα ότι όλοι και όλες, δεν ήταν γέροι ή γριές,  πέθαιναν από καρκίνο. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Πήγα λοιπόν στο Ταμείο των Δημοσιογράφων, βρήκα τον αρχίατρο και μετά από λίγες μέρες μου έδωσε ένα κατάλογο με την αιτία θανάτου των δημοσιογράφων της δεκαετίας 1978-1988. Δυστυχώς, με τις αλλεπαλληλες μετακομίσεις, την έρευνα αυτή την έχω χάσει. Θυμάμαι όμως πολύ καλά τα αποτελέσματα, θα ήθελα δε να σημειώσω ότι αξίζει το κόπο να ασχοληθεί κάποιος ή κάποια με αυτό το θέμα για να δούμε πως έχουν τα πράγματα από το 1988 μέχρι σήμερα.

Continue reading →

omnia sunt communia

φίλες και φίλοι,

καλή σας μέρα – όποια στιγμή κι αν διαβάζετε αυτό το κείμενο. Θα γνωρίζετε ότι δεν υπάρχει άνθρωπος πάνω στη Γη που να μην έχει άγχος, μικρό ή μεγάλο, ασύνειδο ή συνειδητό. Το γεγονός ότι θα πεθάνουμε μας αγχώνει, οι περισσότεροι όμως δεν έχουν συνείδηση αυτού του άγχους. Αγχωνόμαστε για πολλά πράγματα, μιας και το παρόν είναι βαρύ για τους υπηκόους, όπως έγραψε και ο Θουκυδίδης. Αγχωνόμαστε στη δουλειά μας, για τη δουλειά μας, για τα παιδιά μας, για τους γονείς μας, για τις σχέσεις μας και άλλα πολλά, πολλά. Θα γνωρίζετε επίσης ότι όταν αγχωνόμαστε, το άγχος μας ξεσπάει στο σώμα, σωματοποιείται. Άλλον τον πιάνει το στομάχι, άλλη δεν μπορεί να φάει ή τη πιάνει βουλιμία, άλλος έχει πονοκέφαλο, κλπ. Εγώ όταν έχω άγχος δεν μπορώ να φάω, δεν μπορώ να κοιμηθώ, να διαβάσω. Μερικές φορές, όταν το άγχος είναι πιο μεγάλο και με βρίσκει ψυχολογικά απροετοίμαστο,  βγάζω επιχείλιο έρπητα. Άλλες φορές με πιάνει βήχας που μερικές φορές δεν μπορώ να αποφύγω τον παροξυσμό του. Για να τον αντιμετωπίσω, κουβαλάω πάντα μαζί μου ένα μπουκαλάκι νερό, μήπως με πιάσει σε κλειστό χώρο, π.χ., σε λεωφορείο ή σε τρένο. Όταν δεν είμαι σε κλειστό χώρο, δεν καταφεύγω στο νερό, που απλά με ανακουφίζει αλλά σε ένα πολύ δραστικό, εξαίσιο, χρήσιμο φάρμακο:

ανάβω ένα τσιγάρο (νικοτίνης) και ο βήχας κόβεται μαχαίρι!

Continue reading →