φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα!

Πριν από λίγες μέρες, συγκροτήθηκε από 77 (έγιναν 171. . .) γνωστές  προσωπικότητες της ιστορικής Αριστεράς (πανεπιστημιακοί, διανοούμενοι, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, συνδικαλιστές. . .) το ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ Διαλόγου και Κοινής Δράσης.  Οι προσωπικότητες αυτές υπογράφουν μια Εκκληση για το διάλογο και την κοινή δράση της Αριστεράς– την οποία μπορείτε να διαβάσετε στο www.aristerovima.gr – η οποία καταγράφει τα κίνητρα και τους σκοπούς της ανάληψης αυτής της πρωτοβουλίας. Αξίζει τον κόπο να ασχοληθούμε με αυτή την πρωτοβουλία διότι είναι ένα ακόμα σύμπτωμα της αποσύνθεσης της ιστορικής Αριστεράς, της οριστικής αποχώρησής της από το πολιτικό προσκήνιο. Θα θέσουμε το παρακάτω ερώτημα: θα μπορέσει το ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ να συντονίσει τον διάλογο και τη κοινή δράση της Αριστεράς, κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής; Η απάντηση δόθηκε αστραπιαία: το ΚΚΕ είναι εχθρικό, το ΝΑΡ γυρίζει τη πλάτη, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ διχάζεται, κάποιες από τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ είναι εχθρικές και επιφυλακτικές, τι μένει; Ένα μέρος του ΣΥΡΙΖΑ, η διάσπαση του οποίου αναβλήθηκε για λόγους εκλογικής επιβίωσης – μιας και το Μέτωπο Ανατροπής και Αλληλεγγύης έκρουσε πρύμναν μετά την υποτονική έως ανύπαρκτη αντίδραση του κόσμου της εργασίας στην σφοδρή και κατά μέτωπο επίθεση του Κυρίου καπιταλιστή της παραγωγής και του χρήματος.

Πριν κάνουμε κάποια σχόλια στην ‘Έκκληση για το διάλογο και την κοινή δράση της Αριστεράς’ θα πρέπει πρώτα να εξετάσουμε το μείζον και πολύπτυχο ζήτημα της ενότητας της Αριστεράς. Γιατί η Αριστερά είναι διασπασμένη; Θέλει  να ενωθεί; Μπορεί;Πως μπορεί να γίνει αυτό;

Υπάρχουν δυο απόψεις σχετικά με το τρόπο επίτευξης της ενότητας της Αριστεράς: Ο πρώτος: να καθίσουν τα κόμματα στο τραπέζι του διαλόγου και να τα βρουν. Ο δεύτερος: όλα τα κόμματα της Αριστεράς θα ενωθούν γύρω από αυτό που θα μπορέσει να επιβάλλει τις απόψεις του γιατί θα αποδειχτεί ότι αυτό είναι το σωστό. Τον πρώτο τρόπο τον υιοθετούν αγνοί, τίμιοι, ανυστερόβουλοι Αριστεροί, άνδρες και γυναίκες, οργανωμένοι και μη, μεταξύ των οποίων υπάρχουν σοφοί πανεπιστημιακοί, σοφοί δημοσιογράφοι, σοφοί  διανοούμενοι, διάσημοι καλλιτέχνες, γνωστοί συνδικαλιστές, άνδρες και γυναίκες με κύρος και φήμη. Τον δεύτερο τρόπο, όλα τα κόμματα της Αριστεράς. Κάθε κόμμα της Αριστεράς, από το ΚΚΕ μέχρι το ΕΕΚ του Σ. Μιχαήλ,  πιστεύει ότι αυτό είναι το σωστό, ότι αυτό θα ηγηθεί της επανάστασης και της μετάβασης στο σοσιαλισμό, ότι ο Γενικός Γραμματέας της Πολιτικου Συμβουλίου της Κεντρικής Επιτροπής είναι ο νέος Λένιν ή ο νέος Τρότσκι, ότι όλοι οι άλλοι  θα έρθουν στο μαντρί τους.

Ποιος τρόπος θα υπερισχύσει; Μα ασφαλώς αυτός των κομμάτων. Ο τρόπος της πρωτοπορίας, ο τρόπος της ιστορικής Αριστεράς. Ο χρόνος θα δείξει ποιος είναι σωστός, άρα οφείλουμε να περιμένουμε, και αυτός που θα αναδειχτεί σωστός είναι το κόμμα μας! Όλοι οι άλλοι θα ενωθούν γύρω από μας, γύρω από τον ισχυρό (θεωρητικά, πολιτικά και οργανωτικά – ότι έκανε και ο Λένιν με τους Μπολσεβίκους!). Αυτή είναι η ιστορική Αριστερά. ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΝΟΙ ΚΑΙ ΣΟΦΟΙ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΙ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ! Ο πρώτος λοιπόν τρόπος είναι μια εκδοχή της πρωτοπορίας. Οι αγνοί και σοφοί Αριστεροί του ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΒΗΜΑΤΟΣ υποδεικνύουν στα κόμματα να κάνουν διάλογο, να δράσουν από κοινού και να ενωθούν, έστω και προσωρινά ή ευκαιριακά. Κι ας υποθέσουμε ότι το εγχείρημα στέφεται με επιτυχία. Ποιος θα χρεωθεί αυτή την επιτυχία; Μα οι αγνοί και σοφοί Αριστεροί! Αυτό όμως θα σημάνει ότι μεταξύ αυτών των σοφών και των ηγετικών στελέχων των κομμάτων της πρωτοπορίας θα υπάρξει μια σχέση Κυριαρχίας και Υποτέλειας και αυτή η σχέση είναι απαράδεκτη για ένα κόμμα που πιστεύει πως αυτό θα επιβάλλει την ενότητα. Δεν δεχόμαστε υποδείξεις, είπαν με τη στάση τους όλα σχεδόν κόμματα και οργανώσεις της Αριστεράς.

Continue reading →