φίλες και φίλοι, καλό σας βράδυ!

Είναι δέκα η ώρα, ακούγονται τραγούδια και φωνές από το μαχαλά, τη γειτονιά των μουσουλμάνων τουρκόγυφτων, γάμο θα κάνουν, τα παιδιά κοιμήθηκαν, είπα να γράψω κάτι που σκέφτηκα σήμερα το πρωί, την ώρα που ήμουν στον λαχανόκηπο. Σκέφτηκα, ότι από άποψη θεωρίας πολέμου η απεργία των ιδιοκτητών φορτηγών και βυτίων είναι μια εξαιρετική ευκαιρία για την κήρυξη γενικής απεργίας. Μη με παρεξηγείτε, θεωρητικά μιλάω, δεν έχω καμιά αυταπάτη πως η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ θα συντονίσουν μια τέτοια απεργία. Απλά θα ήθελα να υποστηρίξω την άποψη ότι, εάν συνέτρεχαν υποκειμενικές συνθήκες, εάν δηλαδή η οργάνωση και η συνείδηση των υποτελών Παραγωγών ήταν διαφορετική, εάν βασίζονταν στην αυτοοργάνωση και την αλληλεγγύη, το ρήγμα στην ενότητα των Κυρίων που έχει προκύψει θα ήταν μια πρώτης τάξης ευκαιρία για την κήρυξη και πραγματοποίηση μιας γενικής απεργίας διαρκείας. Να το κομβικό επιχείρημά μου: Όσο θα παρατείνεται η απεργία, ολοένα και περισσότερα τμήματα της παραγωγής θα αναγκάζονται να σταματήσουν, ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός υποτελών Παραγωγών του κοινωνικού πλούτου θα αναγκαστεί να τεθεί εκτός παραγωγής. Αυτό που αναμένεται ότι θα γίνει, θα μπορούσε να πάρει τη μορφή της συνειδητής επιδίωξης, θα μπορούσαμε να είχαμε μια ταύτιση του αντικειμενικά αναμενόμενου με το υποκειμενικά επιδιωκόμενο.

Continue reading →