φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα!

Αργεί να ξημερώσει, είμαι μόνος, έφτιαξα καφεδάκι, έξι Αυγούστου, του Σωτήρος, του Κυρίου, του Προστάτη, του Νταβατζή, θα κάνει πολλή ζέστη και σήμερα. Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα σκέφτομαι τη ρίψη των ατομικών βομβών από τον Κύριο κατά των αμάχων και προσπαθώ να προσεγγίσω κάποιες πτυχές του ζητήματος που πέρασαν απαρατήτητες. Θεωρώ αυτές τις δυο μέρες τις πιο σημαντικές όχι μόνο του δυτικού πολιτισμού αλλά της παγκόσμιας ιστορίας και από αυτές τις δυο πιο σημαντική ακόμα είναι η δεύτερη μέρα, όχι η πρώτη, το Ναγκασάκι, όχι η Χιροσίμα. Η Χιροσίμα ήταν η εκπλήρωση μιας επιθυμίας, το Ναγκασάκι ήταν μια προειδοποίηση προς τον παγκόσμιο πληθυσμό  του μέλλοντος και εννοώ τους υποτελείς Παραγωγούς του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου παγκόσμιου  κοινωνικού πλούτου. Η Χιροσίμα έδειξε ότι ο Κύριος έγινε αυτό που ήθελε να ήταν – Πανίσχυρος, ενώ το Ναγκασάκι έδειξε ότι ο Κύριος είναι Αδίστακτος. Γνωρίζετε άραγε ότι η λέξη ‘κράτος’ σημαίνει σκληρότητα – παντελή έλλειψη δισταγμών, ενδοιασμών και επιφύλαξεων; Ο Κύριος είναι Παντοκράτωρ, δηλαδή παντελώς αδίστακτος. Ποιος είναι αδίστακτος; Ο παντελώς ενδεής, ο παντελώς ανήσυχος, ο παντελώς αγχωμένος. Αυτός είναι ο Κύριος: ένας πανίσχυρος ενδεής, ένας ένοπλος ζητιάνος.

Εάν, φίλες και φίλοι, συγκρίνουμε τα όπλα των θεών, των επουράνιων Κυρίων, με αυτά του επίγειου Κυρίου, θα διαπιστώσουμε ότι αυτά των πρώτων έχουν την ισχύ της κλανιάς σε σύγκριση με αυτά του δεύτερου. Ο ένας, ο Γιαχβέ, εξόντωσε τον παγκόσμιο πληθυσμό με το νερό, με την ίδια τη φύση, τους έπνιξε, ενώ ένας άλλος, ο Ζεύς, είχε τον κεραυνό για ισχυρότερο όπλο του! Δεν σας φαίνεται παράξενο που σήμερα ο Κύριος έχει ισχυρότερα όπλα από τους θεούς του; Δεν πρέπει να απαντήσουμε σε αυτό το κομβικής σημασίας ερώτημα; Πρέπει, οπωσδήποτε! Η άποψή μου είναι η εξής: ο θεός (όχι ο Θεός, θα δούμε παρακάτω τη διαφορά) δεν ήταν παρά αυτό που θα ήθελε να ήταν ο αρχαϊκός (αρχαίος έλληνας, ινδός, εβραίος, λατίνος, κλπ) Κύριος αλλά δε μπορούσε: να ήταν πιο ισχυρός από τη φύση και τους αντιπάλους του – ανταγωνιστές Κυρίους και, κυρίως, υποτελείς Παραγωγούς. Αυτή η επιθυμία είναι πανταχού παρούσα σε όλα τα κείμενα της ποιμενικής γραμματείας, αλλά η Παλαιά Διαθήκη, η Μαχαμπαράτα και η Ιλιάδα ξεχωρίζουν. Η τελευταία, έξοχη και συγκλονιστική, με το πιο κομψό αφηγηματικό ύφος στη δυτική λογοτεχνία, πέραν όλων των άλλων, είναι ένα corpus επιθυμιών του ήρωα, του ποιμένα πολεμιστή, του προγόνου του δυτικού Κυρίου (και ο καπιταλιστής σήμερα ήρωας είναι). Με τους πρώτους κανονιοβολισμούς, στις αρχές του 14ου αιώνα, ο δυτικός Κύριος άρχισε να εκπληρώνει τις επιθυμίες του και συνεχίζει να τις εκπληρώνει, αν και τις πιο σημαντικές τις εκπλήρωσε κατά τον 19ο και 20ό αιώνα, μέσω της επιστήμης και της τεχνολογίας: να κατακτήσει, να ζει και να μετακινείται στα ύψη, να ακούει, να βλέπει και να μιλάει από μακριά,κι από ψηλά, να μετακινείται με μεγάλη ταχύτητα, να έχει  όπλα μεγάλης φονικότητας και καταστροφικότητας, να μεταδίδει μηνύματα με μεγάλη ταχύτητα, να επιτηρεί τους υποτελείς και άλλα πολλά.  Την περίοδο αυτή του δυτικού πολιτισμού, τη περίοδο της εκπλήρωσης σχεδόν όλων των επιθυμιών του Κυρίου, την αποκαλώ εποχή της γένεσης του θεού. Ο Κύριος έγινε θεός αλλά δεν έγινε Θεός, δηλαδή αθάνατος. Κάποιοι πιστεύουν ότι μπορεί να γίνει μέσω της τεχνοεπιστήμης – αν και θεωρώ ότι το έχει πάρει απόφαση ότι δεν πρόκειται να εκπληρώσει αυτή του την επιθυμία – εξ ου και η επιστροφή της λατρείας του Θεού.

Continue reading →