φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Στο σημερινό μας σημείωμα θα διατυπώσουμε κάποιες σκέψεις σχετικά με τον τρόπο της μελλοντικής αντίδρασης των εργαζομένων του ΟΣΕ στην επίθεση του Κυρίου (καπιταλιστή της παραγωγής και του χρήματος) που προβλέπει ιδιωτικοποίηση κερδοφόρων δρομολογίων (π.χ., Αθήνα-Θεσσαλονίκη), μείωση και κατάργηση μη κερδοφόρων, αύξηση της τιμής του εισιτηρίου, μείωση του αριθμού των εργαζομένων και κάποια άλλα. Είναι βέβαιο ότι οι εργαζόμενοι θα αντιδράσουν – με μονοήμερες ή πολυήμερες απεργίες. Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα αυτής της μάχης του κοινωνικού πολέμου; Θα διατυπώσω με απλότητα και σαφήνεια την άποψή μου: η ήττα. Η ΗΤΤΑ! Είσαι πολύ βέβαιος; Ναι, είμαι πάρα πολύ βέβαιος. Και θα παραθέσω τα επιχειρήματα πάνω στα οποία στηρίζω αυτή τη βεβαιότητα. Θα πρέπει όμως, φιλάρα, να διατυπώσεις και μια απάντηση εστο ερώτημα εάν μπορούν να νικήσουν. Θα το κάνω. Αυτό θα κάνω πρώτα.

Φίλες και φίλοι, για να νικήσουμε σε μια μάχη του κοινωνικού πολέμου θα πρέπει να γνωρίζουμε τα βασικά αξιώματα της διεξαγωγής του πολέμου, άρα και του κοινωνικού πολέμου. Το πρώτο:   νικάμε χωρίς να πολεμάμε. Το δεύτερο: πρώτα νικάμε και μετά πολεμάμε. Στην περίπτωση του ΟΣΕ, μπορούμε να εφαρμόσουμε το πρώτο αξίωμα; ΟΧΙ. Πότε θα μπορούσαμε; Εάν ο συσχετισμός ισχύος μεταξύ του Κυρίου και των υποτελών Παραγωγών του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου ήταν υπέρ των δεύτερων και δεν θα περνούσε καν από το μυαλό του Κυρίου να αναλάβει την πρωτοβουλία μιας τέτοιας επίθεσης. Αυτό σημαίνει ‘νικάμε χωρίς να πολεμάμε’! Σήμερα όμως ο συσχετισμός ισχύος είναι υπέρ του Κυρίου. Γιατί; Πως καθορίζεται η ισχύς, άρα και ο συσχετισμός; Καθορίζεται από τα όπλα που διαθέτει και τον τρόπο που τα χρησιμοποιεί. Οι υποτελείς Παρεαγωγοί χρησιμοποιούν όπλα του παρελθόντος – αυτός είναι ένας πολύ βασικός λόγος  που η Αριστερά αποχωρεί από το πολιτικό προσκήνιο.

Θέτουμε λοιπόν το παρακάτω ερώτημα: ποιο είναι το πιο ισχυρό όπλο του υποτελούς Παραγωγού; Ποιο ήταν μέχρι τις μέρες μας; Η Απεργία. Τι είναι η απεργία; Ένα οδόφραγμα στο χρόνο. Παραμένει το πιο ισχυρό όπλο στα χέρια του υποτελούς Παραγωγού; Ναι, παραμένει, αλλά δεν είναι το μόνο, Υπάρχει άλλο ένα. Ποιο είναι αυτό;

Θα απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, εάν θέσουμε ένα άλλο: πως θα μπορούσαν να αντικρούσουν την επίθεση οι εργαζόμενοι στα τρένα χωρίς να καταφύγουν στην απεργία; Να ποιος τρόπος υπάρχει: να εφαρμόσουν την δωρεάν μετακίνηση. Να συνεχίσουν να εργάζονται, θα πληρώνονται αφού θα εργάζονται, οι επιβάτες όχι μόνο δεν θα ταλαιπωρηθούν αλλά και θα τους συμπαραστέκονται. Οι καθαρίστριες και οι εργαζόμενοι στα κυλικεία δεν θα χάσουν μεροκάματα. Η λεπτομέρεια είναι ο καλός Θεός, λένε οι Γάλλοι και δεν πρέπει ποτέ να την ξεχνούμε αυτή την παροιμία – ας την πούμε παροιμία.

Τι θα κάνει ο Κύριος; ΘΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙ! Θα αντισταθεί στη στάση πληρωμής του εισιτηρίου, θα αντισταθεί στην δωρεάν μετακίνηση.  Όταν οι εργαζόμενοι – και οι επιβάτες –  στασιάζουν και ο Κύριος αναγκάζεται να αντι-σταθεί, να προβάλει αντί-σταση, τότε είμαστε βέβαιοι ότι ο Κύριος περνάει σε στάση άμυνας, υποχώρησης. Και τι κάνουμε όταν ο Κύριος υποχωρεί; Τον καταδιώκουμε. Πως θα αντισταθεί;

1. Θα φέρει αστυνομία (κρατική ή ιδιωτική)  για να κάνει έλεγχο στα εισιτήρια.

2. Θα σταματήσει να πληρώνει τους εργαζόμενους, εάν το 1 ακυρωθεί.

3. Θα σταματήσει να εφοδιάζει με καύσιμα τα τρένα, εάν το 2 ακυρωθεί.

Continue reading →