φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Δρόσισε, φυσάει βοριαδάκι, μπορείς να κοιμηθείς και να ξεκουραστείς, να καθίσεις λίγο περισσότερο στον λαχανόκηπο. Μάζευα ντομάτες χτες, για γεμιστά, και μου πέρασε από το μυαλό η εξής σκέψη: λέτε σε κάνα δυο δεκαετίες να σε χώνουν μέσα γιατί καλλιεργείς ντομάτες και πιπέρια και λάχανα και πράσα, όπως σε χώνουν μέσα αν σε πιάσουν να καλλιεργείς ινδική κάνναβη ή παπαρούνα (μήκων η υπνοφόρος, καταπληκτικό φυτό!) για όπιο; Δεν έχουμε την πολυτέλεια να αποκλείσουμε ένα τέτοιο ενδεχόμενο – αλλά το ζήτημα είναι άλλο. Κάποτε, πριν την γενίκευση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και αρπαγής του συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου, το 99% του πληθυσμού ήταν παραγωγοί τροφής. Τώρα, υπάρχουν καπιταλιστικοί κοινωνικοί σχηματισμοί που το ποσοστό αυτό μετριέται στα δάχτυλα του ενός χεριού (ΗΠΑ, Καναδάς, Αγγλία, Γερμανία, Ολλανδία, Βέλγιο, κλπ). Προς αυτό το ποσοστό κινούνται όλες οι χώρες στις οποίες κυρίαρχος τρόπος παραγωγής είναι ο καπιταλιστικός. Η γη, η παραγωγή, επεξεργασία και διανομή της τροφής, φυτικής και ζωικής, περνάει στα χέρια μεγάλων καπιταλιστικών επιχειρήσεων (πολυεθνικών) με ολέθριες συνέπειες. Στα αχανή αγροκτήματα καταναλώνονται τεράστιες ποσότητες ενέργειας, λιπασμάτων, φυτοφαρμάκων, εργασίας και το αποτέλεσμα είναι από τη μια η σπατάλη και η καταστροφή της γης κι από την άλλη η πολύ χαμηλή διατροφική αξία της παραγόμενης τροφής. Η τροφή παράγεται για να πουληθεί, έγινε εμπόρευμα. Μεγαλύτερη καταστροφή από αυτήν δεν μπορεί να υπάρξει. Υπάρχει βέβαια κι ένας άλλος κίνδυνος: να χρησιμοποιηθεί η τροφή,  τι λέω, χρησιμοποιείται ήδη,  ως μέσον αρπαγής (ακρίβεια), καταστολής, εκφοβισμού και εξόντωσης. Αυτό που έγινε με την λαϊκή παραγωγή των φαρμάκων ( που πέρασε στα χέρια των φαρμακοβιομηχανιών τον προηγούμενο αιώνα), γίνεται τώρα στη παραγωγή των τροφίμων. Έτσι, δεν αποκλείεται η καλλιέργεια της ντοματιάς να διώκεται ποινικά και να πληρώνεις πρόστιμο ή να σε μπουντρουμιάζουν.

Γνωρίζουμε, φίλες και φίλοι, έχει γίνει πια κοινός τόπος, ότι καλή τροφή, φρέσκια, καθαρή, θρεπτική είναι αυτή που μπορείς να παραγάγεις ο ίδιος. Αναμφίβολα, η διαπίστωση αυτή έχει τα όριά της: μπορείς να βάλεις μια ντοματιά σε γλάστρα στο μπαλκόνι, αλλά σιτάρι πως θα μπορέσεις να καλλιεργήσεις; Να κι άλλο ένα ερώτημα: Είναι δυνατόν να πάψει νη τροφή να παράγεται για να πουληθεί, να πάψει να είναι εμπόρευμα; Κι ας υποθέσουμε ότι γίνεται, τι κάνουμε μέχρι τότε; Όλα αυτά τα ερωτήματα θα μπορούσαμε να τα συνοψίσουμε σε ένα: πως θα παράγουμε την τροφή μας, πως θα την εξασφαλίζουμε, πως θα την καταναλώνουμε σε μια κομμουνιστική κοινωνία; Μπορούμε να δώσουμε κάποιες απαντήσεις σε όλα αυτά τα ερωτήματα;  Κάποιοι υποστηρίζουν ότι δεν μπορούμε, ότι αυτά τα ζητήματα θα τα αντιμετωπίσουν οι άνθρωποι όταν θα έρθει η ώρα εκείνη. ΛΑΘΟΣ, λάθος τεράστιο και ολέθριο! Αυτό το υποστηρίζουν διότι δέχονται ότι ο κομμουνισμός είναι κάτι που αφορά το απώτατο περελθόν, ότι είναι απροσδιόριστο χρονικά ιδεώδες ή μελλοντική αναγκαιότητα. Εμείς θεωρούμε ότι οφείλουμε στα κοινωνικά προβλήματα του παρόντος να διατυπώσπουμε κομμουνιστικές λύσεις. Κι αυτό διότι οι κοινωνίες που ζούμε είναι κομμουνιστικές κοινωνίες υπό καπιταλιστική διαχείριση – θεωρούμε ότι δεν υπήρξε, δεν υπάρχει, δεν θα υπάρξει κοινωνία που να μην είναι κομμουνιστική. Είναι ένας διαφορετικός τρόπος σκέψης και ο χρόνος θα δείξει εάν είναι γόνιμος, δηλαδή επικίνδυνος για τον Κύριο και την διαιώνιση της Κυριαρχίας του.

Continue reading →