φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Στο σημερινό μας σημείωμα θα διατυπώσουμε κάποιες σκέψεις σχετικά με τον τρόπο της μελλοντικής αντίδρασης των εργαζομένων του ΟΣΕ στην επίθεση του Κυρίου (καπιταλιστή της παραγωγής και του χρήματος) που προβλέπει ιδιωτικοποίηση κερδοφόρων δρομολογίων (π.χ., Αθήνα-Θεσσαλονίκη), μείωση και κατάργηση μη κερδοφόρων, αύξηση της τιμής του εισιτηρίου, μείωση του αριθμού των εργαζομένων και κάποια άλλα. Είναι βέβαιο ότι οι εργαζόμενοι θα αντιδράσουν – με μονοήμερες ή πολυήμερες απεργίες. Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα αυτής της μάχης του κοινωνικού πολέμου; Θα διατυπώσω με απλότητα και σαφήνεια την άποψή μου: η ήττα. Η ΗΤΤΑ! Είσαι πολύ βέβαιος; Ναι, είμαι πάρα πολύ βέβαιος. Και θα παραθέσω τα επιχειρήματα πάνω στα οποία στηρίζω αυτή τη βεβαιότητα. Θα πρέπει όμως, φιλάρα, να διατυπώσεις και μια απάντηση εστο ερώτημα εάν μπορούν να νικήσουν. Θα το κάνω. Αυτό θα κάνω πρώτα.

Φίλες και φίλοι, για να νικήσουμε σε μια μάχη του κοινωνικού πολέμου θα πρέπει να γνωρίζουμε τα βασικά αξιώματα της διεξαγωγής του πολέμου, άρα και του κοινωνικού πολέμου. Το πρώτο:   νικάμε χωρίς να πολεμάμε. Το δεύτερο: πρώτα νικάμε και μετά πολεμάμε. Στην περίπτωση του ΟΣΕ, μπορούμε να εφαρμόσουμε το πρώτο αξίωμα; ΟΧΙ. Πότε θα μπορούσαμε; Εάν ο συσχετισμός ισχύος μεταξύ του Κυρίου και των υποτελών Παραγωγών του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου ήταν υπέρ των δεύτερων και δεν θα περνούσε καν από το μυαλό του Κυρίου να αναλάβει την πρωτοβουλία μιας τέτοιας επίθεσης. Αυτό σημαίνει ‘νικάμε χωρίς να πολεμάμε’! Σήμερα όμως ο συσχετισμός ισχύος είναι υπέρ του Κυρίου. Γιατί; Πως καθορίζεται η ισχύς, άρα και ο συσχετισμός; Καθορίζεται από τα όπλα που διαθέτει και τον τρόπο που τα χρησιμοποιεί. Οι υποτελείς Παρεαγωγοί χρησιμοποιούν όπλα του παρελθόντος – αυτός είναι ένας πολύ βασικός λόγος  που η Αριστερά αποχωρεί από το πολιτικό προσκήνιο.

Θέτουμε λοιπόν το παρακάτω ερώτημα: ποιο είναι το πιο ισχυρό όπλο του υποτελούς Παραγωγού; Ποιο ήταν μέχρι τις μέρες μας; Η Απεργία. Τι είναι η απεργία; Ένα οδόφραγμα στο χρόνο. Παραμένει το πιο ισχυρό όπλο στα χέρια του υποτελούς Παραγωγού; Ναι, παραμένει, αλλά δεν είναι το μόνο, Υπάρχει άλλο ένα. Ποιο είναι αυτό;

Θα απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, εάν θέσουμε ένα άλλο: πως θα μπορούσαν να αντικρούσουν την επίθεση οι εργαζόμενοι στα τρένα χωρίς να καταφύγουν στην απεργία; Να ποιος τρόπος υπάρχει: να εφαρμόσουν την δωρεάν μετακίνηση. Να συνεχίσουν να εργάζονται, θα πληρώνονται αφού θα εργάζονται, οι επιβάτες όχι μόνο δεν θα ταλαιπωρηθούν αλλά και θα τους συμπαραστέκονται. Οι καθαρίστριες και οι εργαζόμενοι στα κυλικεία δεν θα χάσουν μεροκάματα. Η λεπτομέρεια είναι ο καλός Θεός, λένε οι Γάλλοι και δεν πρέπει ποτέ να την ξεχνούμε αυτή την παροιμία – ας την πούμε παροιμία.

Τι θα κάνει ο Κύριος; ΘΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙ! Θα αντισταθεί στη στάση πληρωμής του εισιτηρίου, θα αντισταθεί στην δωρεάν μετακίνηση.  Όταν οι εργαζόμενοι – και οι επιβάτες –  στασιάζουν και ο Κύριος αναγκάζεται να αντι-σταθεί, να προβάλει αντί-σταση, τότε είμαστε βέβαιοι ότι ο Κύριος περνάει σε στάση άμυνας, υποχώρησης. Και τι κάνουμε όταν ο Κύριος υποχωρεί; Τον καταδιώκουμε. Πως θα αντισταθεί;

1. Θα φέρει αστυνομία (κρατική ή ιδιωτική)  για να κάνει έλεγχο στα εισιτήρια.

2. Θα σταματήσει να πληρώνει τους εργαζόμενους, εάν το 1 ακυρωθεί.

3. Θα σταματήσει να εφοδιάζει με καύσιμα τα τρένα, εάν το 2 ακυρωθεί.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα!

Αργεί να ξημερώσει, είμαι μόνος, έφτιαξα καφεδάκι, έξι Αυγούστου, του Σωτήρος, του Κυρίου, του Προστάτη, του Νταβατζή, θα κάνει πολλή ζέστη και σήμερα. Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα σκέφτομαι τη ρίψη των ατομικών βομβών από τον Κύριο κατά των αμάχων και προσπαθώ να προσεγγίσω κάποιες πτυχές του ζητήματος που πέρασαν απαρατήτητες. Θεωρώ αυτές τις δυο μέρες τις πιο σημαντικές όχι μόνο του δυτικού πολιτισμού αλλά της παγκόσμιας ιστορίας και από αυτές τις δυο πιο σημαντική ακόμα είναι η δεύτερη μέρα, όχι η πρώτη, το Ναγκασάκι, όχι η Χιροσίμα. Η Χιροσίμα ήταν η εκπλήρωση μιας επιθυμίας, το Ναγκασάκι ήταν μια προειδοποίηση προς τον παγκόσμιο πληθυσμό  του μέλλοντος και εννοώ τους υποτελείς Παραγωγούς του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου παγκόσμιου  κοινωνικού πλούτου. Η Χιροσίμα έδειξε ότι ο Κύριος έγινε αυτό που ήθελε να ήταν – Πανίσχυρος, ενώ το Ναγκασάκι έδειξε ότι ο Κύριος είναι Αδίστακτος. Γνωρίζετε άραγε ότι η λέξη ‘κράτος’ σημαίνει σκληρότητα – παντελή έλλειψη δισταγμών, ενδοιασμών και επιφύλαξεων; Ο Κύριος είναι Παντοκράτωρ, δηλαδή παντελώς αδίστακτος. Ποιος είναι αδίστακτος; Ο παντελώς ενδεής, ο παντελώς ανήσυχος, ο παντελώς αγχωμένος. Αυτός είναι ο Κύριος: ένας πανίσχυρος ενδεής, ένας ένοπλος ζητιάνος.

Εάν, φίλες και φίλοι, συγκρίνουμε τα όπλα των θεών, των επουράνιων Κυρίων, με αυτά του επίγειου Κυρίου, θα διαπιστώσουμε ότι αυτά των πρώτων έχουν την ισχύ της κλανιάς σε σύγκριση με αυτά του δεύτερου. Ο ένας, ο Γιαχβέ, εξόντωσε τον παγκόσμιο πληθυσμό με το νερό, με την ίδια τη φύση, τους έπνιξε, ενώ ένας άλλος, ο Ζεύς, είχε τον κεραυνό για ισχυρότερο όπλο του! Δεν σας φαίνεται παράξενο που σήμερα ο Κύριος έχει ισχυρότερα όπλα από τους θεούς του; Δεν πρέπει να απαντήσουμε σε αυτό το κομβικής σημασίας ερώτημα; Πρέπει, οπωσδήποτε! Η άποψή μου είναι η εξής: ο θεός (όχι ο Θεός, θα δούμε παρακάτω τη διαφορά) δεν ήταν παρά αυτό που θα ήθελε να ήταν ο αρχαϊκός (αρχαίος έλληνας, ινδός, εβραίος, λατίνος, κλπ) Κύριος αλλά δε μπορούσε: να ήταν πιο ισχυρός από τη φύση και τους αντιπάλους του – ανταγωνιστές Κυρίους και, κυρίως, υποτελείς Παραγωγούς. Αυτή η επιθυμία είναι πανταχού παρούσα σε όλα τα κείμενα της ποιμενικής γραμματείας, αλλά η Παλαιά Διαθήκη, η Μαχαμπαράτα και η Ιλιάδα ξεχωρίζουν. Η τελευταία, έξοχη και συγκλονιστική, με το πιο κομψό αφηγηματικό ύφος στη δυτική λογοτεχνία, πέραν όλων των άλλων, είναι ένα corpus επιθυμιών του ήρωα, του ποιμένα πολεμιστή, του προγόνου του δυτικού Κυρίου (και ο καπιταλιστής σήμερα ήρωας είναι). Με τους πρώτους κανονιοβολισμούς, στις αρχές του 14ου αιώνα, ο δυτικός Κύριος άρχισε να εκπληρώνει τις επιθυμίες του και συνεχίζει να τις εκπληρώνει, αν και τις πιο σημαντικές τις εκπλήρωσε κατά τον 19ο και 20ό αιώνα, μέσω της επιστήμης και της τεχνολογίας: να κατακτήσει, να ζει και να μετακινείται στα ύψη, να ακούει, να βλέπει και να μιλάει από μακριά,κι από ψηλά, να μετακινείται με μεγάλη ταχύτητα, να έχει  όπλα μεγάλης φονικότητας και καταστροφικότητας, να μεταδίδει μηνύματα με μεγάλη ταχύτητα, να επιτηρεί τους υποτελείς και άλλα πολλά.  Την περίοδο αυτή του δυτικού πολιτισμού, τη περίοδο της εκπλήρωσης σχεδόν όλων των επιθυμιών του Κυρίου, την αποκαλώ εποχή της γένεσης του θεού. Ο Κύριος έγινε θεός αλλά δεν έγινε Θεός, δηλαδή αθάνατος. Κάποιοι πιστεύουν ότι μπορεί να γίνει μέσω της τεχνοεπιστήμης – αν και θεωρώ ότι το έχει πάρει απόφαση ότι δεν πρόκειται να εκπληρώσει αυτή του την επιθυμία – εξ ου και η επιστροφή της λατρείας του Θεού.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας!

Οι προσεχείς εκλογές, ίσως και τον Νοέμβρη, είναι μια ευκαιρία να συναντηθούμε και να επιχειρήσουμε να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματά μας μέσω ενός όπλου που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε όλοι και όλες, εργαζόμενοι και άνεργοι: την πολιτική, μια μορφή άσκησης της οποίας είναι η συμμετοχή στις βουλευτικές εκλογές. Να συναντηθούμε και να συνεργαστούμε, ναι, αλλά ποιοί; Να συναντηθούμε και να συνεργαστούμε όχι μόνο εμείς που έχουμε γυρίσει τη πλάτη στην ιστορική νεκροζώντανη Αριστερά εδώ και δεκαετίες, στην Αριστερά που αποχωρεί ανεπιστρεπτί από το πολιτικό προσκήνιο, αλλά και όσοι παραμένουν στην Αριστερά αλλά είναι απογοητευμένοι και δυσφορούν. Μπορούμε να συναντηθούμε, μπορούμε να συνεργαστούμε; Ναι, μπορούμε!

Ας καταθέσουμε προτάσεις!

Προτάσεις

σχετικά με τη βασική μας επιδίωξη,

σχετικά με τον τρόπο της συνεργασίας (οργανωτική πρόταση),

σχετικά με το τρόπο συμμετοχής στις εκλογές,

σχετικά με το τίτλο του σχήματος συνεργασίας.

Ο χώρος της Ανωτάτης Σχολής Κακών Τεχνών διατίθεται για όποιον και όποιαν, ως άτομο ή ως συλλογικότητα, επιθυμεί να διατυπώσει τις δικές του/της προτάσεις. Να ποιες είναι οι δικές μου προτάσεις:

1. Θεωρώ ότι η βασική μας επιδίωξη πρέπει να είναι η υλοποίηση ενός σκοπού που αφορά τη μείωση του χρόνου εργασίας, – ώστε και οι εξαντλητικά εργαζόμενοι να ανακουφιστούν αλλά και οι άνεργοι να εργαστούν (η ανεργία δεν αντιμετωπίζεται με την ανάπτυξη – αυτό είναι παραμύθι του Κυρίου και της νεκροζώντανης Αριστεράς) και την εξασφάλιση ενός εγγυημένου μισθού για όλους και όλες – για να τελειώνουμε με το άγχος και την ανασφάλεια, μιας και ο πλούτος που παράγεται φτάνει και περισσεύει για να καλύψουμε όλοι και όλες τις βασικές μας ανάγκες.Θα μπορούσαμε να διατυπώσουμε με απλότητα και σαφήνεια αυτή την επιδίωξη ως εξής: τριαντάωρο και μισθό για όλους!

2. Κάθε μορφή συνεργασίας για την υλοποίηση ενός σκοπού απαιτεί μια οργανωτική πολιτική. Κάθε οργανωτική πρόταση  είναι πρόταση για την κοινωνική οργάνωση. Το κύτταρο μιας οργάνωσης θα πρέπει να είναι η ομάδα, η ελεύθερη, αυτόνομη ομάδα. Έτσι, η συνεργασία θα πάρει τη μορφή της ομοσπονδίας των ελεύθερων ομάδων. Κάθε ομάδα θα αποτελείται το λιγότερο από 7 μέλη (μέλη θεωρούνται και τα βρέφη – μιας και όλοι ανεξαιρέτως θα συμμετέχουμε στον κοινωνικό πόλεμο),  και θα προέρχεται από κάθε κοινωνικό πεδίο (εργασία, εκπαίδευση, ανατροφή, τέχνη, κλπ).

3. Εκτός από την ελευθερία, η συνεργασία πρέπει να εξασφαλίζει και την ισότητα. Έτσι, θεωρώ ότι όλοι και όλες οι υποψήφιοι πρέπει να εκλέγονται βουλευτές σε περίπτωση που εξασφαλιστεί μια ή περισσότερες έδρες. Εάν, π.χ., σε μια περιφέρεια οι υποψήφιοι είναι οχτώ και εξασφαλιστεί μια έδρα, όλοι θα γίνουν βουλευτές για έξι μήνες. Και μόνο μια φορά, για να περάσουν από τη Βουλή όσο γίνεται περισσότεροι, ες υποτελείς Παραγωγοί. Εάν κάποιοι δεν προλάβουν, σε περίπτωση πρόωρων εκλογών, θα έχουν το δικαίωμα να συμμετέχουν  ξανά. Όποιος θα συμμετέχει στα ψηφοδέλτια, θα δεσμεύεται δημόσια ότι όταν θα έρθει η ώρα, θα παραιτηθεί. Εάν δεν το πράξει, υπάρχουν πολλοί τρόποι να αναγκαστεί να τηρήσει την υπόσχεσή του. . .

4. Προτείνω ο τίτλος του σχήματος συνεργασίας να μην είναι κάποια α-νοησία του τύπου ΣΥΡΙΖΑ ή ΑΝΤΑΡΣΥΑ αλλά η βασική μας επιδίωξη, το κεντρικό μας σύνθημα: τριαντάωρο και μισθός για όλους.

Ας κάνουμε μια τολμηρή υπόθεση: γίνονται εκλογές τον Νοέμβρη και το τριαντάωρο και μισθός για όλους περνάει το όριο του 3%. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι η ιστορική, νεκροζώντανη Αριστερά θα διαλυθεί, σημαίνει ότι θα τεθούν τα θεμέλια για την εμφάνιση μιας νέας Αριστεράς που θα αναστατώσει τις ζωές μας και την ελληνική κοινωνία.

Σας εύχομαι καλό αύριο!

Αθανάσιος Δρατζίδης – Αλεξανδρούπολη

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας!

Τρεις Αυγούστου κι ακόμα δε βρήκα εργολάβο να δουλέψω – δεν είμαι ο μόνος οικοδόμος που δε θα δουλέψει φέτος. Τι θα κάνουμε; Δώρο δε θα πάρουμε, επίδομα δε θα πάρουμε, ένσημα δε θα κολλήσουμε, ΙΚΑ δε θα έχουμε, δε θα βγούμε ταμείο, τι θα κάνουμε, τι θα κάνουμε; Έχουμε μικρά παιδιά, ενοίκιο, λογαριασμούς, τι θα κάνουμε;Δεν είμαστε δέκα, δεν είμαστε μόνο οικοδόμοι, είμαστε ένας ολόκληρος κόσμος, άνδρες και γυναίκες, εκατοντάδες χιλιάδες που θέλουμε να εργαστούμε και δε μπορούμε, που αγγίζουμε τα όρια της εξαθλίωσης εν μέσω τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου που φτάνει και περισσεύει να ζήσουμε όλοι και όλες καλύπτοντας όλες τις βασικές μας ανάγκες.

Εάν οι εργαζόμενοι έχουν ένα αποτελεσμαστικό όπλο για να πολεμήσουν, οι άνεργοι και άλλοι πολλοί δεν έχουν κανένα! Οι πορείες και οι διαδηλώσεις δεν είναι όπλα, είναι λιτανείες προς τον Κύριο. Υπάρχει όμως ένα όπλο που μπορούν να χρησιμοποιήσουν οι εργαζόμενοι, πλήρως ή μερικώς, και οι άνεργοι: λέγεται ΠΟΛΙΤΙΚΗ, δηλαδή συλλογική επέμβαση στην Ιστορία, συλλογική ακύρωση των αποφάσεων του Κυρίου καπιταλιστή της παραγωγής και του χρήματος.Ένας μόνο τρόπος υπάρχει να επιλύσουμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε: η συνεργασία μας, η αλληλεγγύη μας!

Όχι για να πάρουμε πίσω αυτά που μας άρπαξαν! ΟΧΙ! Φίλες και φίλοι, η άμυνα τελείωσε! Πάπαλα! Μόνο επίθεση, ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ! Επίθεση για την εκπλήρωση μιας βασικής επιδίωξης, μιας επιδίωξης που θα ανακουφίσει όχι μόνο τους άνεργους και τους μερικά απασχολούμενους αλλά όλους και όλες: η επιδίωξη αυτή είναι η δραστική μείωση του χρόνου εργασίας, ώστε και οι άνεργοι να εργαστούν και οι εργαζόμενοι να ανακουφιστούν, και η εξασφάλιση ενός εγγυημένου μισθού για όλους και όλες – μιας και ο πλούτος που παράγεται είναι τεράστιος και φτάνει καιμ περισσεύει για όλους και όλες.

Θα μπορούσαμε να διατυπώσουμε με απλότητα και σαφήνεια τη διττή αυτή επιδίωξη; Ναι, θα μπορούσαμε: τριαντάωρο και μισθός για όλους!

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα!

Χτες, το μπλογκ της Ενωσης Οπαδών Σύριζα (enosy.blogspot.com) παρέθεσε ένα απόσπασμα από το άρθρο άλλα σκέφτεται, άλλα λέει, άλλα εννοεί, άλλα κάνει που είχα γράψει τον περασμένο Μάιο και αφορούσε τη κατάντια της ιστορικής Αριστεράς, παρέπεμπε σε αυτό, διατυπώνοντας θετικά σχόλια για την Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών. Θεωρώ τη κίνηση αυτή ως μια παρα πολύ σημαντική ένδειξη, βεβαιότητα μάλλον, ελευθερίας της σκέψης, ελευθερίας πνεύματος. Σας ευχαριστώ με ευγνωμοσύνη δημοσίως – το κακό το ξεχνάω, το καλό δεν το ξεχνάω. Θα ήθελα να μάθετε ότι η Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών είναι ο μόνος τρόπος να δημοσιεύω τις έρευνές μου, τις εργασίες μου, τις μελέτες μου, τις σκέψεις μου, τις απόψεις μου, το πόνο μου, τα όνειρά μου. Εκδότες, εφημερίδες, εφημερίδες της Αριστεράς, μπλογκ της Αριστεράς διαβάζουν τα κείμενά μου και τα πετάνε στα σκουπίδια όταν δεν τα χλευάζουν ή δεν τους έρχεται να ξεράσουν.

Δεν παραπονιέμαι, φίλες και φίλοι! ΟΧΙ! Έμαθα από μικρός να μην ζητάω, να μην παραπονιέμαι, να μη ζητώ εξηγήσεις, υποχώρα και νίκα, έλεγαν οι αρχαίοι Κινέζοι. ‘Εμαθα να κάνω υπομονή, να χαίρομαι τη ζωή, να μην είμαι στερημένος (όσο μπορώ. . .), γράφω κατ’  αρχήν για μένα, γράφω για άλλον έναν, άλλη μία. Μου αρκεί. Ένας, μία να με διαβάζει, να μοιράζομαι με κάποιον, με κάποιαν τις απόψεις μου, μου φτάνει. Άλλωστε, όλοι και όλες έχουμε ανάγκη από μια ελάχιστη αναγνώριση, από μια καλή κουβέντα – όσο το φαγητό και το νερό! Υποκλίνομαι λοιπόν με ευγνωμοσύνη στο μπλογκ της Ένωσης Οπαδών Συριζα για τα καλά του λόγια και γι’  αυτό το πολύ ενθαρυντικό δείγμα  ελευθερίας πνεύματος και σκέψης. Αυτό λείπει σήμερα από την Αριστερά, η ελευθερία πνεύματος, το να έχεις δηλαδή τις απόψεις σου και όχι απλά να μη φοβάσαι αλλά να επιδιώκεις το διάλογο με τους άλλους, άλλες, χωρίς πάθος και δογματισμό, να συζητάς με όλους, να δοκιμάζεις τις απόψεις σου στη βάσανο του ανοιχτού και δημόσιου διαλόγου. Η ελευθερία σκέψης (και η διαφάνεια – απεχθάνομαι την ψευδωνυμία και την ανωνυμία αν και την  κατανοώ ως επιλογή. . .)  είναι για μένα κομμουνισμός, είναι η ίδια μου η ζωή. Δεν φοβόμαστε να συζητήσουμε με τους άλλους διότι έχουμε βαθύτατη επίγνωση ότι ενδέχεται η άποψή μας να μην είναι σωστή ή να έχει ελλείψεις, να έχει κενά, λάθη και άλλα πολλά και είμαστε έτοιμοι να αναθεωρήσουμε τόσο τις απόψεις μας όσο και τον τρόπο σκέψης μας.

Φίλες και φίλοι, χρειαζόμαστε σήμερα επειγόντως ένα νέο τρόπο σκέψης και μπορούμε να τον διαμορφώσουμε όλοι μαζί μόνο μέσα σε κλίμα διαφάνειας, ισότητας (δηλαδή απουσίας προνομίων. . .) και ελευθερίας (σκέψης και δράσης. Η Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών προσανατολίζεται προς αυτήν την κατεύθυνση – της θεμελίωσης ενός νέου τρόπου σκέψης. Και ο νέος αυτός τρόπος σκέψης είναι ο εμμενής κομμουνισμός, η αντίληψη ότι δεν υπήρξε, δεν υπάρχει, δεν θα υπάρξει κοινωνία που να μην είναι κομμουνιστική, ότι ο κομμουνισμός δεν είναι μια Ιδέα, ένα όραμα, μια αναγκαιότητα, μια ουτοπία αλλά μια πραγματικότητα καθημερινή, μια ανθρωπολογική σταθερά, ότι κάθε μορφή Κυριαρχίας, ο καπιταλιασμός σήμερα, είναι μια μορφή διαχείρισης του εμμενούς κομμουνισμού (της αναγκαίας συμβίωσης, συνεργασίας, αλληλεγγύης, δημιουργικής σύγκρουσης, κοινοχρησίας και κοινοκτησίας – χωρίς όλα αυτά δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνία),  ότι για να εδραιωθεί και να αναπαραχθεί η Κυριαρχία οφείλει να συρρικνώνει τον υπαρκτό κομμουνισμό, ότι, συνεπώς, όλα τα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε είναι ένα τεράστιο έλλειμμα κομμουνισμού, ότι δεν θα μπορέσουμε να τα επιλύσουμε παρά μόνο με την διεύρυνση του κομμουνισμού, ότι η ελευθερία, η ισότητα και ο κομμουνισμός δεν διεκδικούνται, δεν χαρίζοντααι αλλά ασκούνται και επιβεβαιώνονται, ότι είναι σημεία εκκίνησης και όχι σκοποί του απώτερου και απώτατου μέλλοντος, όπως έκανε, και συνεχίζει να κάνει, η ιστορική Αριστερά – και αυτός είναι ο λόγος που αποχωρεί από το πολιτικό προσκήνιο, αυτός είναι ο λόγος που την αποκαλώ νεκροζώντανη.  Από τη στιγμή που το μοναδικό μέλημα των Κυρίων της Αριστεράς είναι η εξασφάλιση και η διαιώνιση της ισχύος τους και των προνομίων τους, η μία ήττα θα διαδέχεται την άλλη. Και η κατάστασή μας είναι ήδη δεινότατη, πολύ βαρύ είναι το παρόν για μας τους υπηκόους (υποτελείς Παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου).

Είμαι βέβαιος ότι η επαφή μας και η συνεργασία με την Ένωση Οπαδών Συριζα θα συνεχιστεί και θα αποφέρει καρπούς. Είμαι κάτι παραπάνω από βέβαιος. Είμαι επίσης βέβαιος ότι θα έρθω σε επαφή και με άλλους – ως ομάδες ή ατομα, αλλά αυτό που με ενδιαφέρει πάνω από όλα είναι να βρεθούμε μεταξύ μας και να αναστατώσουμε τη ζωή μας και την ελληνική κοινωνία, να επιχειρήσουμε δηλαδή να επιλύσουμε όλοι και όλες μαζί τα προσβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Υπάρχει ένας τρόπος να επέμβουμε στην ιστορία.υπάρχει ένας τρόπος να ακυρώσουμε τις επιδιώξεις του Κυρίου ημών, και ο τρόπος αυτός λέγεται ΠΟΛΙΤΙΚΗ.

Θα μπορέσουμε να θέσουμε τα θεμέλια μιας Αριστεράς της διαφάνειας, της ισότητας και της ελευθερίας πνεύματος και σκέψης; Απαντώ με ένα ΝΑΙ, θα μπορέσουμε, είμαι τόσο βέβαιος όσο ότι σε δυο ώρες ο ήλιος θα ανατείλει. . .

Δεν θα είναι μετά από χρόνια, μετά από μήνες θα είναι!

Καλή σας μέρα!

Αθανάσιος Δρατζίδης – Αλεξανδρούπολη

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας!

Είναι δέκα και μισή, τα παιδιά κοιμήθηκαν, ακούω Prokol Harum, κάθομαι να γράψω, να ξαλαφρώσω, να διώξω από μέσα μου το φορτίο των σκέψεων – η σκέψη είναι ποίηση, είναι δημιουργία. Το ερώτημα το τίτλου του σημειώματος με απασχολεί εδώ και πολλά χρόνια και πολύ συχνά αναρωτιέμαι εάν μας επιτρέπεται να το θέτουμε. Και υποστηρίζω ότι μας επιτρέπεται διότι όσο θα υπάρχουν άνθρωποι πάνω στη Γη, θα γίνονται πάντα επαναστάσεις.  Όσο θα υπάρχει ζωή και άνθρωποι, θα υπάρχει πάντα το απροσδόκτητο, το μη αναμενόμενο, η εκπληξη  – κάτι που ο Κύριος (άρπαγας και καταστροφέας του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου – ο καπιταλιστής της παραγωγής και του χρήματος σήμερα) δεν μπορεί να εξοβελίσει. Όσο και να προσπαθεί, δεν θα μπορέσει ποτέ να ελέγξει, να κατακτήσει, να αποικίσει το μέλλον. Η εγγενής αυτή αδυναμία του Κυρίου του προκαλεί φόβο, και ο φόβος φέρνει στην επιφάνεια μια επιθυμία – την κομβική επιδίωξη του: την αναπαραγωγή και την ενίσχυση της Κυριαρχίας, της αρπαγής και της καταστροφής του κοινωνικού πλούτου. Δεν είναι το κέρδος η βασική του επιδίωξη, αλλά η αναπαραγωγή και ισχυροποίηση της Κυριαρχίας. Αυτό είναι το βασικό του μέλημα.

Εδώ και αρκετό καιρό, εδώ και δεκαετίες, ο Κύριος συνειδητοποίησε ότι η Κυριαρχία αντιμετωπίζει το φάσμα της συρρίκνωσής της. Ποια αντικειμενική κατάσταση τον ώθησε προς αυτήν την συνειδητοποίηση; Η βασική αντίφαση της εποχής μας – που καθορίζεται ασφαλώς από τις επιθυμίες και τις ανάγκες των υποτελών Παραγωγών του τεράστιου και συλλκογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου: το ότι δεν  ζούμε όπως θα θέλαμε να ζούμε. Η αντίφαση αυτή προκαλείται από την συνειδητοποίηση των υποτελών Παραγωγών ότι ενώ ο πλούτος που υπάρχει είναι τεράστιος, φτάνει και περισσεύει να ζούμε όλοι και όλες ικανοποιώντας τις βασικές μας ανάγκες, μέσα σε ισότητα και ελευθερία, υπάρχει ανεργία, φτώχεια, άγχος, ανασφάλεια, ταλαιπωρία, στερήσεις, κατάθλιψη, ανισότητα και ανελευθερία. Θα μπορούσαμε σήμερα να εργαζόμαστε δυο, τρεις μήνες το χρόνο – και πολύ είναι! Αντ΄ αυτού, υπάρχουν εκατοντάδες εκατομμύρια άνεργοι και δισ. που εργάζονται εξαντλητικά, ενώ ο μισός πληθυσμός της Γης, είναι άεργος. Το ποσοστό απασχόλησης στην Ελλάδα είναι 55%!

Εάν η αντίφαση αυτή λυθεί, η Κυριαρχία θα καταρρεύσει. Επομένως, η αντίφαση αυτή δεν πρέπει να επιλυθεί! Ο Κύριος θα κάνει το κάθε τι όχι μόνο να μην λυθεί αλλά θα κάνει ό,το περνάει από το χέρι του για να την οξύνει. Ο μόνος τρόπος να αναπαραχθεί η Κυριαρχία είναι να επιταθεί η αρπαγή και η καταστροφή του κοινωνικού πλούτου. Αυτό το καθήκον το έχει αναλάβει ο νεοφιλελευθερισμός και η τελευταία επίθεση του Κυρίου κατά των υποτελών Παραγωγών.

Η επίλυση της παγκόσμιας αντίφασης μεταξύ του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου και της γενικευμένης εξαθλίωσης (υλικής, ψυχικής, συναισθηματικής, κοινωνικής, πνευματικής) είναι συνώνυμη της παγκόσμιας κοινωνικής επανάστασης. Συνεπώς, η αποτροπή εκ μέρους του Κυρίου της επίλυσης της αντίφασης, είναι συνώνυμη με την παγκόσμια κοινωνική αντεπανάσταση. Οι Κύριοι αντιστέκονται, αντιδρούν πριν γίνει η παγκόσμια επανάσταση, άρα, την περιμένουν. Οι Κύριοι πάντα περιμένουν την επανάσταση, την έχουν διαρκώς στο μυαλό τους, είναι ο εφιάλτης τους, ο τρόμος τους. Μια πολύ σημαντική πλευρά της αντεπανάστασης είναι η καταστολή της. Διακρίνουμε δυό φάσεις αυτής της αντεπανάστασης/καταστολής: την άμεση καταστολή, την καταστολή της εν εξελίξει επανάστασης (ας την αποκαλέσουμε ταυτόχρονη) και την εκκαθαριστική καταστολή, αυτή που εκτυλίσσεται μετά το τέλος μιας ηττημένης επανάστασης (θα την πούμε υστερόχρονη). Τώρα, με τον νεοφιλελευθερισμό,με την πρόσφατη επίθεση του Κυρίου κατά των υποτελών Παραγωγών, ζούμε μια καινοφανή καταστολή: την προληπτική, την αποτρεπτική, την προτερόχρονη, αυτή που οργανώνεται και εκτελείται για να αποτρέψει  την επανάσταση.

Φίλες και φίλοι, τι σημαίνει το γεγονός ότι οι Κύριοι μπήκαν στο κόπο να καταστείλουν μια επανάσταση που δεν έχει ακόμα ξεσπάσει; Σημαίνει ότι φοβούνται, σημαίνει ότι είναι σίγουροι ότι επίκειται.

Ας αφήσουμε όμως τον Κύριο, τους φόβους του και τις επιθυμίες του, κι ας επιχειρήσουμε να δώσουμε μια απάντηση στο εξής ερώτημα: πότε αρχίζει μια κοινωνική επανάσταση; Όταν ξεσπάει; Πότε άρχισε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος; Το 1939; Όχι, βέβαια! Πότε άρχισε η Γαλλική επανάσταση; Όταν ξέσπασε, το 1789; Όχι, βέβαια!  Ένα άλλο ερώτημα: οι παραμονές της κοινωνικής επανάστασης είναι κοινωνική επανάσταση; Ναι, είναι κοινωνική επανάσταση και είναι μια πολύ σημαντική χρονική περίοδος. Είναι μια περίοδος που εγκαθιδρύεται η ελευθερία σκέψης, η ισότητα, η ελευθερία, προκρίνεται η συμβίωση, η συνεργασία, η αλληλεγγύη, η κοινοχρησία και η κοινοκτησία, η εμφάνιση νέων ιδεών, αντιλήψεων, πρακτικών, θεσμών, με λίγα λόγια διευρύνεται ο εμμενής κομμουνισμός.

Φίλες και φίλοι, δεν ζούμε παραμονές παγκόσμιας κοινωνικής επανάστασης, ζούμε εν μέσω αυτής.

Σας εύχομαι καλό αύριο, με υγεία και χαρά!

Αθανάσιος Δρατζίδης, Αλεξανδρούπολη