αγαπητέ Δημήτρη,

διάβασα το πρόσφατο άρθρο σου που δημοσιεύτηκε στο gremistis.blogspot.com με τίτλο Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ . . . ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ! και αναδημοσιεύτηκε πρώτα στο www.aristerovima.gr και μετά στο YouPayYourCrisis.blogspot.com Από ό,τι έχω προσέξει, κείμενα αναδημοσιεύονται όταν ο οικοδεσπότης ή η οικοδέσποινα συμφωνεί, τουλάχιστον στις γενικές γραμμές,  με τον φιλοξενούμενο. Το θεωρώ λογικό, πολύ λογικό. Συνήθως, για να μη πω πάντοτε, αυτοί που διαφωνούν μαζί μας είναι κάπως ενοχλητικοί και μας κουράζουν και καλό είναι να τους αποφεύγουμε. Νομίζω πως αυτή η μορφή αυτοάμυνας είναι κατανοητή. Και σκοπό να έχει να μας προστατέψει από την ανάγκη επανεξέτασης  των απόψεών μας, των ιδεών μας, της ιδεολογίας μας. Από την άλλη,  δεν γίνεται διάλογος μεταξύ αυτών που συμφωνούν, γίνεται όμως κάτι άλλο: η αυτοκριτική και ο διάλογος γίνονται βορά στην ακόρεστη πείνα για προβολή και αναγνώριση. Διάβασα το κείμενό σου, αγαπητέ Δημήτρη, τρεις (3) φορές προσπαθώντας να εντοπίσω, και να βεβαιωθώ,  την βασική ιδέα γύρω από την οποία ανεγείρεις το οικοδόμημα του γραφτού σου, ιδέα με την οποία, υποθέτω, θα συμφωνούν και  άλλοι – το επιβεβαιώνουν άλλωστε οι αναδημοσιεύσεις.

Και νομίζω πως την εντόπισα. Συνήθως, θα το γνωρίζεις άλλωστε, εμείς οι ίδιοι που συντάσσουμε ένα κείμενο, διατυπώνουμε με άκρως συνοπτικό τρόπο, με μια πρόταση, το περιεχόμενό του. Η πρακτική αυτή τις περισσότερες φορές είναι μη συνειδητή – αλλά αυτό δεν έχει και πολύ μεγάλη σημασία. Έχω επίσης παρατηρήσει, Δημήτρη, ότι αυτή η πρόταση βρίσκεται άλλοτε στην αρχή του κειμένου κι άλλοτε στο τέλος. Στη πρώτη περίπτωση, ο συντάκτης οφείλει να την αναπτύξει και να την στηρίζει με επιχειρήματα. Στη δεύτερη, λειτουργεί ως συμπέρασμα, ως ανακεφαλαίωση, ως πρόταση ή άποψη που παράγεται ως άμεση συνέπεια των σκέψεων που έχουν προηγηθεί. Στο δικό σου κείμενο, η κεντρική ιδέα παίρνει τη μορφή μιας πρότασης, η οποία κλείνει το κείμενο, και σχετίζεται φυσικά με την διαπίστωση ότι δεν έχουμε την Αριστερά που χρειαζόμαστε. Μας προτείνεις ένα τρόπο να αποκτήσουμε μια νέα Αριστερά. Με το τρόπο αυτό συμφωνούν και άλλοι πολλοί -εξ ου και οι αναδημοσιεύσεις. Αυτό ακριβώς απασχολεί και μένα, το πως θα προκύψει μια νέα Αριστερα, αγαπητέ Δημήτρη, κι αυτός είναι ο λόγος που κάθομαι και σου γράφω.

Επειδή ίσως κάποιοι αναγνώστες και αναγνώστριες αυτής της επιστολής να μην έχουν διαβάσει το κείμενό σου, θα παραθέσω τ0 τμήμα του κειμένου όπου διατυπώνεται η πρότασή σου: Ο κόσμος δεν αποστρέφεται τον δικομματισμό αναζητώντας αριστερές ίντριγκες ή αριστερά λαμόγια! Η βάση της αριστεράς δεν υπάρχει για να συνεχίζουν οι ηγέτες της την καριέρα τους. Χρειάζεται καθαρούς ανθρώπους που να αντιπαραθέτουν έμπρακτα την δική τους ηθική και προσωπική στάση ζωής στον πολιτισμό της ρεμούλας, της απάτης, της κοροϊδίας που κατέστρεψε τη χώρα και άφησε ανυπεράσπιστη την κοινωνία μας. Μόνο πάνω σε άλλο ήθος, σε άλλη ηθική, μπορεί να θεμελιωθεί ένα νέο πολιτικό διάβημα. Αυτά γράφεις, αγαπητέ Δημήτρη, και με αναστάτωσες, μου έδωσες δουλειά για το σπίτι. Γίνονται λοιπόν έρευνες. . . Μου το επιτρέπει η ασάφεια αυτών που γράφεις. Και κάποιες αντιφάσεις. Για να λες ότι χρειαζόμαστε καθαρούς ανθρώπους, θα είσαι βέβαιος ότι υπάρχουν. Εκτός εάν υποθέτεις ότι υπάρχουν. Δε νομίζω, είσαι απόλυτα βέβαιος ότι υπάρχουν και γνωρίζεις κάποιους από αυτούς. Πολύ θα ήθελα να μάθω κι εγώ, κι όχι μόνο εγώ, ποιοι είναι αυτοί οι καθαροί άνθρωποι. Δεν θα ήθελα να τους ονοματίσεις όλους και όλες, ίσως να είναι πάρα πολλοί, αλλά θα μπορούσες να μας υποδείξεις τους καθαρότατους, ή, έστω, τους καθαρότερους. Καθαρός, καθαρότερος, καθαρότατος. Άξιος, αξιότερος, αξιότατος. Ο καθαρός (ηθικά) είναι άξιος, ο ανήθικος είναι ανάξιος.Γνωρίζουμε κάποιους που δεν είναι καθαροί (ηθικά), άρα είναι ανάξιοι, αυτούς έχεις κι εσύ στο μυαλό σου και δεν φοβόμαστε να τους αποκαλέσουμε με το όνομά τους. Μεταξύ αυτών, ο Τσίπρας, ο Παπαδημούλης, ο Λαφαζάνης. Τι κρίμα! Να γνωρίζουμε τους ανήθικους και τους ανάξιους και να μην γνωρίζουμε τους καθαρούς και τους άξιους!

Continue reading →