φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.
Στο προηγούμενο σημείωμα διατύπωσα την άποψη ότι η οίηση, η αλαζονία των μελών της κυβέρνησης οφείλεται στην πεποίθηση ότι έχουν ήδη νικήσει και το μόνο που απομένει είναι να πολεμήσουν. Εάν δεν πολεμήσουν, σημαίνει ότι έχουν νικήσει χωρίς να πολεμήσουν. Θρίαμβος! Είναι βέβαιοι όμως ότι θα πολεμήσουν και ότι η διεξαγωγή του πολέμου θα είναι ένας ευχάριστος περίπατος, μια ενδιαφέρουσα εμπειρία που αξίζει να τη ζήσει κανείς μιας και το βράδια θα κλείνουν σε πολυτελή εστιατόρια με αστακούς και σαμπάνιες, με σχόλια, κοτσομπολιά, χαμόγελα. . . και με πίπα στο κοντινό πολυτελές ξενοδοχείο – απο ουκρανέζα ή ρωσίδα πόρνη πολυτελείας (ξανθιά, δίμετρη).
Υποστηρίξαμε ότι θεωρούν πως έχουν ήδη νικήσει και το μόνο που απομένει είναι να πολεμήσουν διότι έχουν επιβάλλει στους υποτελείς Παραγωγούς τον τρόπο με τον οποίο θα πολεμήσουν. Θα πολεμήσετε όπως θα σας πούμε εμείς να πολεμήσετε, λένε οι Κύριοι. Θα πολεμήσετε με τέτοιο τρόπο ώστε για μας ο πόλεμος να είναι μια στρατιωτική άσκηση, με τέτοιο τρόπο ώστε να μην διακυβευτεί σε καμιά περίπτωση η νίκη, με τέτοιο τρόπο ώστε να εξοβελιστεί όχι απλά το ενδεχόμενο της ήττας αλλά και το ενδεχόμενο του κινδύνου.
Πως καταφέρνουν οι Κύριοι να επιβάλλουν στους υποτελείς παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου τον τρόπο με τον οποίο οφείλουν να πολεμήσουν και να ηττηθούν; Με τους υπηρέτες τους, τα τσιράκια τους, τους λακέδες τους, τους ρουφιάνους τους: τους ηγέτες της ιστορικής, νεκροζώντανης Αριστεράς. Και οι ηγέτες αυτοί τα καταφέρνουν πολύ καλά – και ασφαλώς πληρώνονται και καλά.
Στο σημείο αυτό οφείλουμε να διατυπώσουμε δυο ερωτήματα που σχετίζονται άμεσα: ποιος είναι ο ρόλος των ηγετών της Αριστεράς; Μπορούμε να πολεμήσουμε με τρόπο διαφορετικό από αυτόν που μας επιβάλλει ο Κύριος;
Continue reading →
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.
Η επιδίωξη (επιθυμία) του κοινωνικού πολεμιστή (του Παραγωγού του κοινωνικού πλούτου που όχι μόνο δεν θέλει να είναι υποτελής αλλά προσανατολίζεται προς την κατάλυση της υποτέλειας στον Κύριο) να γνωρίσει τον εαυτό του δεν μπορεί να ολοκληρωθεί εάν δεν γνωρίζει τον εχθρό του, εάν δεν τον παρατηρεί ασταμάτητα. Τι σημαίνει όμως γνωρίζω τον εχθρό μου; Σημαίνει ότι έχω εξακριβώσει τις επιθυμίες του και τους φόβους του. Όχι τις προσωπικές – δεν μας ενδιαφέρουν τα πρόσωπα – αλλά τις πολιτικές, με την ευρεία σημασία της έννοιας. Πως μπορώ να γνωρίζω της επιθυμίες του και τους φόβους του;
Ας επιχειρήσουμε να εντοπίσουμε τις επιθυμίες και τους φόβους [ανησυχίες] ενός Κυρίου που βρίσκεται στο κέντρο της πολιτικής σκηνής, δηλαδή στο κέντρο της λήψης των αποφάσεων. Πρόκειται για τον συντονιστή της κυβέρνησης, τον πρωθυπουργό, η οποία κυβέρνηση συντονίζει τη λειτουργία του Κράτους, δηλαδή υλοποιεί αποφάσεις, δηλαδή εκτελεί διαταγές του Κυρίου (καπιταλιστή της παραγωγής και του χρήματος). Αυτό που γνωρίζουμε πρώτα απ’ όλα είναι ότι ο πρωθυπουργός είναι ένας υποτελής Κύριος, ένας υπηρέτης, ένα τσιράκι, ένας λακές, ένας ρουφιάνος του Κυρίου καπιταλιστή. Ο υποτελής Κύριος είναι μια έννοια που μας έχει απασχολήσει στο παρελθόν, θα καταπιαστούμε όμως με αυτήν διεξοδικά στο μέλλον. Ο υποτελής Κύριος είναι και Κύριος και υποτελής κι αυτός ο συνδυασμός παράγει κάποια αποτελέσματα, τα οποία δεν τα έχουμε προσέξει όσο θα έπρεπε. Ένα από αυτά είναι η αίσθηση της παντοδυναμίας που αποκτά όταν υλοποιεί με ευκολία τις αποφάσεις-διαταγές που έχει διαταχθεί να υλοποιήσει. Θα πρέπει να γνωρίζουμε επίσης ότι ο υποτελής Κύριος πάντα αμείβεται από τον Κύριο – ο υπουργός θα γίνει πρωθυπουργός ή προέδρος της Δημοκρατίας ή θα του δώσουν ένα αξίωμα εκτός συνόρων – όπως θα γίνει με τον σημερινό πρωθυπουργό. Οι επιθυμίες του υποτελούς Κυρίου, του πρωθυπουργού στη περίπτωσή μας, προσδιορίζονται από την στρατηγική του Κυρίου. Ποια είναι αυτή; Θα σας την περιγράψω απλά και με σαφήνεια. Έχει δυο σκέλη: το πρώτο: να μας επιβάλει να δουλεύουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ, όλη μας τη ζωή, για ένα ξεροκόματο. Το δεύτερο: να κλείσει όλους τους μικρούς υποτελείς Κυρίους και να αφαιρέσει πλούτο από τους αυτοαπασχολούμενους. Αυτή είναι η στρατηγική του, η οποία ασφαλώς έχει κάποιο σκοπό. Ποιος είναι αυτός; Είναι η αντιμετώπιση της κρίσης του Κεφαλαίου και του Κράτους. Τι σημαίνει κρίση του Κεφαλαίου; Σημαίνει ότι δυσκολεύομαι να αυξήσω τα κέρδη μου, να αρπάξω δηλαδή περισσότερο κοινωνικό πλούτο, με μέσον το εμπόρευμα και το χρήμα, και προσανατολίζομαι προς την ωμή οικονομική βία. Αρπάζω τον πλούτο με διαταγές, προεδρικά διατάγματα, νομοσχέδια, υπουργικές αποφάσεις, κλπ. Τι σημαίνει κρίση του Κράτους; Σημαίνει ότι από τη στιγμή που δεν μπορεί να αρπάξει περισσότερο πλούτο, περιορίζονται τα έσοδα του Κράτους. Για να αυξηθούν θα πρέπει να αρπαχτεί κι άλλος κοινωνικός πλούτος, με ωμή οικονομική βία και εδώ.
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.