εάν, φίλες και φίλοι, κλείσουμε σε ένα περιορισμένο χώρο δέκα (10) κότες για μεγάλο χρονικό διάστημα, θα αγχωθούν και θα αρχίσουν να τσιμπάνε η μια την άλλη. Προφανώς, το τσίμπημα της άλλης κότας είναι αγχολυτικό. Και θα θέλουν βέβαια να τσιμπάνε χωρίς να τσιμπιούνται: να μεταβιβάζουν το άγχος τους παρά να υφίστανται αυτό των άλλων. Κάθε κότα θα δημιουργήσει με κάθε άλλη μια σχέση: μόνο σε τσιμπάω, και τσιμπάω και τσιμπιέμαι, μόνο τσιμπιέμαι. Έτσι, λοιπόν, ο μεταξύ τους ανταγωνισμός θα εγκαθιδρύσει μια ιεραρχία: στην κορυφή της θα είναι η κότα που μόνο τσιμπάει, η κ1, ενώ στο πάτο της αυτή που μόνο τσιμπιέται, η κ10. Μεταξύ αυτών θα υπαρξουν οι άλλες κότες: λ.χ., η κ2 θα τσιμπιέται από την κ1 και θα τσιμπάει όλες τις άλλες, η κ3 κλπ. Θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε Κυρία κότα την κ1, την κ2 Υποτελή Κυρία Κότα, κλπ. και την κ10, Υποτελή Κότα. Συνήθως, η κ10 πεθαίνει και τη θέση της τη παίρνει η κ9, η οποία ήταν Υποτελής Κυρία Κότα και υποβιβάστηκε σε Υποτελή Κότα. Το πόσες κότες θα μείνουν, θα εξαρτηθεί από τον υπάρχοντα χώρο.
Ο Μαρξ και ο Λένιν μας είπαν ότι το κεφάλαιο δεν είναι χρήματα ή εργαλειομηχανές ή οτιδήποτε άλλο αλλά είναι μια κοινωνική σχέση που βασίζεται στη διαταγή: ο Κύριος καπιταλιστής της παραγωγής και του χρήματος διατάζει τον παραγωγό του κοινωνικού πλούτου. Οι Κύριοι καπιταλιστές όμως δεν έχουν την ίδια ισχύ, δεν θα φτάσουμε ποτέ σε έναν καπιταλισμό που οι Κύριοι, τα Κεφάλαια, θα έχουν την ίδια ισχύ. [Άρα, η θεωρία της παγκοσμιοποίησης είναι πατάτα – περιφρονούμε την πατάτα και την χρησιμοποιούμε για να εκφράσουμε περιφρόνηση επειδή αλλοιώνεται (σαπίζει, φυτρώνει) γρήγορα]. Δεν θα έχουν ποτέ την ίδια ισχύ διότι ανταγωνίζονται μεταξύ τους. Και επειδή ανταγωνίζονται και έχουν μια δοσμένη ισχύ, θα δημιουργηθεί μεταξύ τους μια ιεραρχία: θα υπάρχει ένας Κύριος που μόνο θα διατάζει, θα τον πούμε Κ1, ένας που μόνο θα διατάζεται, ο Κ10, και άλλοι που θα διατάζουν και θα διατάζονται. Ο Κ2 θα διατάζεται από τον Κι και θα διατάζει όλους τους άλλους. Επειδή ο Κ2 θα διατάζεται από τον Κ1 θα τον ονομάσουμε Υποτελή Κύριο 2, ΥΚ3, κλπ. Εννοείται ότι κάθε υποτελής Κύριος θέλει να ανέβει στην ιεραρχία, την οποία θα ονομάσουμε ιμπεριαλιστική αλυσίδα: να διατάζεται από λιγότερους και να διατάζει περισσότερους. Και επειδή το περιεχόμενο της διαταγής είναι η αρπαγή και καταστροφή του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου, διατάζω περισσότερους σημαίνει αρπάζω περισσότερα, άρα γίνομαι πιο ισχυρός. Και, βέβαια, εάν ανακατέψουμε δόσεις Αριστοτέλη, αναρχισμού, ψυχανάλυσης και του απαραίτητου μεταδομισμού, θα βγει μια σάλτσα που θα λέγεται ‘η διαταγή είναι εκτόνωση άγχους’. Όταν διατάζουμε, εκτονώνουμε, διοχετεύουμε το άγχος μας. Η διαταγή είναι καυλωτική. Ο φόνος, η απόλυτη διαταγή, είναι άκρως καυλωτικός, ακαριαία αγχολυτικός και εφιαλτικά αγχογόνος;
Continue reading →
εάν, φίλες και φίλοι, κλείσουμε σε ένα περιορισμένο χώρο δέκα (10) κότες για μεγάλο χρονικό διάστημα, θα αγχωθούν και θα αρχίσουν να τσιμπάνε η μια την άλλη. Προφανώς, το τσίμπημα της άλλης κότας είναι αγχολυτικό. Και θα θέλουν βέβαια να τσιμπάνε χωρίς να τσιμπιούνται: να μεταβιβάζουν το άγχος τους παρά να υφίστανται αυτό των άλλων. Κάθε κότα θα δημιουργήσει με κάθε άλλη μια σχέση: μόνο σε τσιμπάω, και τσιμπάω και τσιμπιέμαι, μόνο τσιμπιέμαι. Έτσι, λοιπόν, ο μεταξύ τους ανταγωνισμός θα εγκαθιδρύσει μια ιεραρχία: στην κορυφή της θα είναι η κότα που μόνο τσιμπάει, η κ1, ενώ στο πάτο της αυτή που μόνο τσιμπιέται, η κ10. Μεταξύ αυτών θα υπαρξουν οι άλλες κότες: λ.χ., η κ2 θα τσιμπιέται από την κ1 και θα τσιμπάει όλες τις άλλες, η κ3 κλπ. Θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε Κυρία κότα την κ1, την κ2 Υποτελή Κυρία Κότα, κλπ. και την κ10, Υποτελή Κότα. Συνήθως, η κ10 πεθαίνει και τη θέση της τη παίρνει η κ9, η οποία ήταν Υποτελής Κυρία Κότα και υποβιβάστηκε σε Υποτελή Κότα. Το πόσες κότες θα μείνουν, θα εξαρτηθεί από τον υπάρχοντα χώρο.