φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.
Διάβασα ένα άρθρο του Ευτύχη Μπιτσάκη που μου προκάλεσε μεγάλη χαρά και μεγάλη θλίψη, απογοήτευση. Το άρθρο αυτό θα πρέπει να είναι πολύ σημαντικό μιας και δημοσιεύτηκε στον δρόμο της Αριστεράς και στην Αυγή το Σάββατο (16/10) και στην Εποχή και το Πριν (Κυριακή, 17/10). Αν δεν απατώμαι, κάτι τέτοιο δεν έχει ξαναγίνει! Το ίδιο κείμενο σε τέσσερις εφημερίδες! Και φυσικά αναρτήθηκε σε αρκετά μπλογκς της ιστορικής Αριστεράς. Μετά την προσεκτική ανάγνωση του κειμένου διαπίστωσα ότι δεν είναι μόνο η αναμβισβήτητη σημαντικότητα του κειμένου που ώθησε τις εφημερίδες της Αριστεράς να το δημοσιεύσουν – είναι και κάτι άλλο. Είναι το μήνυμα που στέλνει και που αποτυπώνεται τόσο στον τίτλο (παρ΄όλα όσα, αριστερά) όσο και προς το τέλος του κειμένου: παρ’ όλα όσα αρνητικά, ψήφο στην αριστερά! Ούτε αποχή, ούτε λευκό. Ο καθένας ας ψηφίσει όποιον θεωρεί περισσότερο συνεπή, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες της επιλογής του. Η ταυτόχρονη δημοσίευση αυτού του άρθρου δείχνει ότι η ιστορική Αριστερά τα έχει κάνει πάνω της! Φοβάται την αποχή και το λευκό. Και ο κ. Ευτύχης Μπιτσάκης, εργολάβος της ηθικής της ιστορικής Αριστεράς, κάνει μια φιλότιμη προσπάθεια να μας πείσει να ψηφίσουμε τους συνεπείς αριστερούς.Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω πόσους και πόσες θα καταφέρει να πείσει. Θα γνωρίζει όμως ότι από το 1993 μέχρι σήμερα, ο αριθμός των αριστερών που δεν πάει να φηφίσει αυξάνεται ολοένα και περισσότερο. Θα μπορέσει ο κ. Μπιτσάκης να ανακόψει αυτήν την τάση; Εάν θέλετε να διαβάσετε την άποψή μου, θα σας την παραθέσω απλά και με σαφήνεια: ΟΧΙ, κατηγορηματικότατα!
Μιας και το κείμενο είναι σημαντικό, μιας και μου προκάλεσε χαρά και θλίψη, νιώθω την υποχρέωση να σχολιάσω τα βασικά του σημεία, τι δηλαδή μου προκάλεσε χαρά και τι θλίψη.
Μου προκάλεσε μεγάλη χαρά η διαπίστωση του κ. Μπιτσάκη ότι η ιστορική Αριστερά θα σαρωθεί ενδεχομένως από κάποιο κύμα ενός νέου κινήματος διότι είναι νεκρά κατάλοιπα ενός ηρωικού και τραγικού παρελθόντος! Καλά κάνω λοιπόν και την αποκαλώ ‘νεκροζώντανη’;! Κύριε Μπιτσάκη, είστε φίλος της Ανωτάτης Σχολής Κακών Τεχνών; Ελάτε να διδάξετε, γνωρίζετε τόσα πολλά, θα θέλαμε να μάθουμε κι άλλα από σας.
Continue reading →
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.
Ποιος, ποια δεν θα ήθελε να ήταν αθάνατος, να μην πέθαινε; Όταν ήταν πιτσιρικάς, ο Ζοζέ Σαμαράγκου είχε ρωτήσει τη γιαγιά του εάν φοβάται που θα πεθάνει. Η γιαγιά του απάντησε: δεν φοβάμαι, λυπάμαι. Ένας φίλος είχε ρωτήσει επίσης την ετοιμοθάνατη ενενηντάχρονη γιαγιά του να του πει τι αισθάνεται τώρα που πεθαίνει, πως είναι να πεθαίνεις; Η γιαγιά του απάντησε: πως είναι όταν πεινάς και θες να φας λίγο ψωμάκι, πως είναι όταν διψάς και θέλεις να πιεις λίγο νεράκι, πως είναι όταν νυστάζεις και θέλεις να κοιμηθείς λιγάκι, έτσι θέλω κι εγώ το θάνατο. Όλοι μας έχουμε επιθυμήσει τον θάνατο, όλοι μας τον φοβόμαστε, όλους μας τρομοκρατεί, όλους μας αγχώνει – αν και δεν το καταλαβαίνουμε, όπως όταν τρέχουμε με μεγάλη ταχύτητα χωρίς λόγο αλλά με μεγάλη ηδονή: φεύγουμε από τον θάνατο και πάμε προς τον θάνατο. Και συχνά τον συναντάμε. . . όχι λόγω υπερβολικής ταχύτητας αλλά λόγω υπερβολικής επιθυμίας – άρα άγχους.
Ναι, δεν θέλουμε να πεθάνουμε, φοβόμαστε, λυπόμαστε. Θα θέλαμε να ήμασταν αθάνατοι. Μπορούμε όμως να γίνουμε αθάνατοι; Στο ερώτημα αυτό έχουν διατυπωθεί δυο απαντήσεις. Κάποιοι υποστηρίζουν, μεταξύ αυτών και ο Κύριος με τους υπηρέτες του, πως μπορούμε – η επιστήμη και η τεχνολογία θα εντοπίσει τον θάνατο και θα τον εκτελέσει με συνοπτικές διαδικασίες. Κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν ότι είμαστε μέρος της φύσης, ότι η φύση είναι πιο ισχυρή από μας, ότι δεν θα μπορέσουμε ποτέ να γίνουμε αθάνατοι.
Ας υποθέσουμε όμως ότι γινόμαστε αθάνατοι. Πως θα ζούμε, πως θα είναι η καθημερινή μας ζωή; Θα κλάνουμε;
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.