29 Οκτωβρίου, 2010

There were 2 posts published on 29 Οκτωβρίου, 2010 (this is page 1 of 1).

με ήλιο, βουνό ή θάλασσα. με κρύο, για τσίπουρο

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

δεν θα πάω να ψηφίσω.

εάν η μέρα είναι ηλιόλουστη, θα πάμε με τα παιδιά στο ποτάμι, στο βουνό. Έριξε πολλή βροχή, θα έχει νερό. θα περπατήσουμε στις όχθες, κάτω από τα πλατάνια, θα μαζέψουμε χόρτα και καρπούς τριανταφυλλιάς (για τσάι), θα μαζέψουμε καρύδια και ελιές, πράσινες, θα τις κάνουμε τσακιστές, θα μαζέψουμε τσουκνίδες και λάπατα, για πίτα.

εάν βρέχει ή κάνει κρύο, θα πάμε στου Παναγιώτη να πιούμε κάνα τσιπουράκι, τα παιδιά πορτοκαλάδα. Μπορεί όμως και να βρεθούμε με άλλους σε κάποιο σπίτι, να παίξουν τα παιδιά όλα μαζί, να ψήσουμε, να φάμε, να συζητήσουμε.

και το βράδυ, θα μάθουμε τα νέα. Πόσοι και πόσες δεν πήγαν να ψηφίσουν; Είναι αλήθεια ότι θα είναι πάνω από 40%; Είναι αλήθεια ότι οι μισοί που ψήφισαν ΠαΣοΚ θα ψηφίσουν τώρα τους αντάρτες και τους διαγραμμένους; Είναι αλήθεια ότι η ιστορική Αριστερά θα έχει μια μικρή αλλά αξιοσημείωτη, και προσωρινή ασφαλώς, άνοδο; Ότι οι μισοί, τουλάχιστον, από τους απέχοντες και τις απέχουσες (20-25%), το μισό αγανακτισμένο ΠαΣοΚ (20%) και η ιστορική Αριστερά (15%), δηλαδή 55-60%, είναι η Αριστερά του μέλλοντος;

Θα συναντηθούμε μια μέρα; Πως θα γίνει αυτό;

μπορεί να υπάρξει κομμουνιστική δημοκρατία;

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Γνωρίζετε πως άρχισε η παροχή ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης από το κράτος;Πως εμφανίστηκε το σημερινό ΙΚΑ και ΕΣΥ;

Το Τρέντεγκαρ είναι μια μικρή πόλη της Νότιας Ουαλίας. Το 1870, οι περισσότεροι άνδρες ήταν εργάτες, ανθρακωρύχοι και χαλυβουργοί. Λόγω της εργασίας τους, αντιμετώπιζαν σοβαρότατα προβλήματα υγείας. Εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχε ιατροφαρμευτική περίθαλψη από κρατικές υπηρεσίες παρεχόμενες. Το πρόβλημα της υγείας των εργατών, και όχι μόνο, ήταν οξύτατο και βρήκαν έναν τρόπο για να το αντιμετωπίσουν. Δεν υπήρχε άλλος τρόπος, μόνο ένας. Τι έκαναν;

Αποφάσισαν να δίνουν τρεις πένες από κάθε λίρα του μισθού τους και προσέλαβαν 8 γιατρούς – πέντε παθολόγους, έναν οδοντίατρο, έναν φυσιοθεραπευτή κι έναν ορθοπαιδικό (και όχι ορθοπεδικό!). Πρόκειται περί οργάνωσης, έτσι δεν είναι; Την ονόμασαν Ιατρική Εταιρεία – διαλύθηκε το 1995! Οι γιατροί φρόντιζαν την υγεία όχι μόνο των εργατών αλλά όλων ανεξαιρέτως των κατοίκων  της πόλης, γύρω στους 25.000! Η λύση αυτή ήταν άκρως αποτελεσματική και θα μπορούσαμε να την πούμε αυτοοργάνωση ή αυτοδιαχείριση της περίθαλψης και της υγείας. Εγώ θα το έλεγα πέρασμα στη πράξη και διεύρυνση του κομμουνισμού. Δεν πήγαν να υποβάλλουν ένα αίτημα στο Κράτος ούτε επεχείρησαν να αποσπάσουν από κάποιο κόμμα μια υπόσχεση. Πέρασαν στην πράξη, οργανώθηκαν και αντιμετώπισαν το πρόβλημά τους και όχι μόνο για την πάρτη τους. Εάν θέλουμε να εμπνευστούμε για το μέλλον, αξίζει τον κόπο να ρίξουμε μια ματιά στο πως αντιμετώπισαν τα προβλήματά τους οι εργατικές τάξεις στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα (1850-1900). Θα το κάνουμε, αργά ή γρήγορα, που θα πάει . . .

Η πρωτοβουλία αυτή των εργατών του Τρέντεγκαρ ήταν η αιτία να δημιουργηθεί ένα ευρύτατο δίκτυο αυτόνομων και συνεργαζόμενων οργανώσεων κοινής ωφέλειας σε πολλά κοινωνικά πεδία, ανεξάρτητων από το Κράτος, σε όλη την Ουαλία και την Αγγλία. Το Κράτος όμως δεν μπορεί να ανέχεται αυτές τις πρωτοβουλίες – οι οποίες δείχνουν ολοφάνερα ότι μπορούμε να οργανώσουμε τη ζωή μας πέραν του Κράτους. Οφείλει, εάν δεν θέλει να δυναμιτίσει την ύπαρξή του, να αφομοιώσει, να ελέγχξει, να διαχειριστεί προς όφελός του αυτές τις μορφές αυτοργάνωσης. Αυτό έγινε το 1948 με την ίδρυση του βρετανικού ΕΣΥ! Ιδρυτής ο υπουργός Υγείας της εργατικής κυβέρνησης Ανέριν Μπέβαν, που εκλέγονταν στην περιφέρεια του Τρέντεγκαρ.

Continue reading →