26 Νοεμβρίου, 2010

There were 2 posts published on 26 Νοεμβρίου, 2010 (this is page 1 of 1).

οccupation or liberation? κατάληψη ή απελευθέρωση;

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Εάν ένας από τους πιο σημαντικούς μετασχηματισμούς της μεταβατικής εποχής μας είναι η εν εξελίξει κατάργηση της διάκρισης μέσου και σκοπού στο πεδίο της διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου, τότε θα πρέπει να στρέψουμε το βλέμμα μας στις καταλήψεις και να αναρωτηθούμε εάν αποτυπώνουν το πνεύμα της εποχής μας, εάν συνιστούν μια στιγμή αυτού του θεμελιώδους μετασχηματισμού, εάν είναι μια πτυχή αυτής της διαδικασίας. Με κριτήριο την διάκριση μέσου-σκοπού, τι είναι μια κατάληψη; Είναι μια μορφή αυτής της διάκρισης ή μήπως συνιστά μια έκφραση, μια στιγμή  της κατάργησης αυτής της διάκρισης;

Δεν υπάρχει καμιά απολύτως αμφιβολία  ότι πρόκειται για μια μορφή διάκρισης μέσου και σκοπού, άρα είναι καταδικασμένη να ηττηθεί, περισσότερα μακροπρόθεσμα και λιγότερο βραχυπρόθεσμα, λόγω των τακτικών υποχωρήσεων του Κυρίου, με αποτέλεσμα ενώ νικάμε,  στο τέλος να ηττόμαστε! Έχετε σκεφτεί πως γίνεται αυτό; Τις τελευταίες δεκαετίες το φοιτητικό κίνημα σημειώνει τη μία νίκη μετά την άλλη, αλλά νικητής αναδεικνύεται ο Κύριος! Καταπληκτικό! Κατά συνέπεια, η επόμενη νίκη, εάν υπάρξει, θα επιδεινώσει τη θέση των φοιτητών! Θα αγγίξουμε την ολοσχερή ήττα βαδίζοντας από νίκη σε νίκη! Πανωλεθρία!

Ο σκοπός της κατάληψης είναι η άρση μιας απόφασης του Κυρίου καπιταλιστή της παραγωγής και του χρήματος, η ακύρωση ενός συνειδητά καταρτισμένου και προγραμματισμένου σχεδίου. Το μέσο είναι η κατάληψη των Σχολών, η διακοπή της λειτουργίας. Πρόκειται για μέσο πίεσης, για μια μορφη απειλής: εάν δεν ακυρώσετε την απόφασή σας, εμείς δεν θα σταματήσουμε την διακοπή της λειτουργίας. Τι θα κάνει ο Κύριος; Θα μασήσει; ΟΧΙ. Θα επιλέξει μεταξύ δύο λύσεων.

Continue reading →

μόνο η ταύτιση μέσου και σκοπού μπορεί να εξασφαλίσει την τροποίηση του συσχετισμού ισχύος μεταξύ Κυρίου και υποτελών Παραγωγών

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Η εποχή μας είναι ενδιαφέρουσα  γιατί είναι μια εποχή μετασχηματισμών, μετεξελίξεων, αλλαγών, τροποποιήσεων. Η επισήμανση αυτή ισχύει και για τον τρόπο διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου. Ο τρόπος με τον οποίο πολεμάμε είναι μια επιβίωση του παρελθόντος, είναι ένα κατάλοιπο της κοινωνίας της εργασίας, είναι ένα απολίθωμα της στρατηγικής της κατάκτησης και διαχείρισης του κρατικού μηχανισμού, είναι ένα απολίθωμα της οργάνωσης των υποτελών Παραγωγών με πρότυπο το Κράτος, δηλαδή τον στρατό, δηλαδή τη στάνη.

Έτσι μάθαμε να πολεμάμε, έτσι πολεμάμε. Η ατελείωτη όμως σειρά των ηττών, η δεινή κατάσταση των υποτελών Παραγωγών δείχνουν ότι αυτός ο τρόπος διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου είναι σαφέστατα αναποτελεσματικός, ότι συνιστά ένα ολοφάνερο αρχαϊσμό. Πρόκειται περί αναχρονισμού μιας και η κοινωνία της εργασίας, της υπακοής και της πειθάρχησης  καταρρέει μπροστά στα μάτια μας. Μαζί με την κατάρρευση της κοινωνίας της εργασίας καταρρέουν και όλοι οι θεσμοί που σχετίζονται με αυτήν: το κράτος δικαίου, το κράτος πρόνοιας, (όχι όμως και το κράτος,  το οποίο ενδέχεται να περιοριστεί σε δυο υπουργεία – σε αυτό της αρπαγής του κοινωνικού πλούτου [Οικονομικών] και σε αυτό της προληπτικής και εκκαθαριστικής καταστολής [Δημόσιας Τάξης]), η καπιταλιστική δημοκρατία, η αστική πολιτική, η ιστορική Αριστερά.

Αυτό που καταρρέει σε όλα τα πεδία της κοινωνικής ζωής, σε όλα τα πεδία της διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου είναι η διάκριση μέσου και σκοπού, πάνω στην οποία θεμελιώθηκε και εγκαθιδρύθηκε η δυτική Κυριαρχία, ο δυτικός πολιτισμός, ο καπιταλισμός (ιδιωτικός και κρατικός).  Από δω και πέρα, κάθε φορά που θα υιοθετούμε αυτή τη διάκριση θα ηττόμαστε, οικτρά.Οι συγκεντρώσεις και οι διαδηλώσεις επιφέρουν την ήττα διότι διακρίνουν το μέσο  απο το σκοπό. Το ίδιο και η διατύπωση αιτημάτων και διεκδικήσεων. Τι ίδιο και οι απεργίες, γενικές ή μη, μονοήμερες ή πολυήμερες.

Continue reading →