Παραγωγός δεσμώτης

Το βάθος της ημικυκλικής σκηνής αποτελείται από μεγάλες αφίσες, η μια κοντά στην άλλη. Η κεντρική δείχνει μια αγέλη προβάτων. Δεξιά κι αριστερά, αγελάδες στη γραμμή που τρώνε σκυμμένες στο παχνί, μια τεράστια αίθουσα με εργαζόμενους μπροστά στους υπολογιστές τους, μποτιλιάρισμα σε αυτοκινητόδρομο, ελληνική σημαία, τηλεόραση με σκηνή από πρωινάδικο, δελτίο Κίνο, ,ένα κομπιούτερ, μια τυφλή Θέμιδα με μαντήλι στα μάτια, μια μπάλα ποδοσφαίρου.

Πάνω σε κάθε αφίσα, όρθιοι, με τα πόδια και τα χέρια ανοιχτά, αλυσοδεμένοι εργάτες και εργάτριες.

Στο δεξιό μέρος της σκηνής, τραπέζι με κομπιούτερ επάνω. Μπροστά του, μια αναπαυτική καρέκλα. Εμφανίζονται στη σκηνή αστυνομικοί της Αντιτρομοκρατικής που στη πλάτη τους είναι γραμμένο σε άλλους ΚΡΑΤΟΣ Α. Ε. και σε άλλους ΒΙΑ Α.Ε. Από πίσω τους, με χειροπέδες στα χέρια και στα πόδια, ένας εργαζόμενος. Πίσω από αυτόν, ακολουθεί ένας άνδρας με εργατική φόρμα και τσάντα εργαλείων στο χέρι.

Οι αστυνομικοί  φοράνε  κουκούλες, σαν κι αυτές που φορούν οι άνδρες των Αντιτρομοκρατικών Υπηρεσιών, των Ειδικών Δυνάμεων,  όλοι οι άλλοι ηθοποιοί  μάσκες εργασίας, όπως οι μπογιατζήδες, οι μαρμαράδες, οι αγρότες, οι γιατροί, οι ηλεκτροσυγκολλητές, οι φαναρτζήδες, ανάλογα με την περίπτωση.

ΚΡΑΤΟΣ Α.Ε.

Φτάσαμε, επιτέλους! Αν το μποτιλιάρισμα είναι φυλακή,

σίγουρα  το αυτοκίνητο είναι στενό κελί.

Δούλες είστε, και δούλοι, μα τις αλυσίδες τις χοντρές

να  δείτε δεν μπορείτε.

Έξυπνο, μα δεν αρκεί.

Τώρα μπορώ. Τα πάντα βλέπω και δεν αστοχώ.

Τώρα μπορώ να κάνω

αυτό που ήθελα από καιρό.

Στο παρελθόν θα επιστρέψω

και με μένα και σεις μαζί.

Η δύναμη η τωρινή

την αδυναμία τη παλιά θα σβήσει.

Continue reading

μια γραμμή για τον καθένα, σύμφωνα με τις ανάγκες του

“Ζορζ, υπερβάλλεις, όπως πάντα”, είπε ο Σίγκμουντ μοιράζοντας το μικρό σωρό της άσπρης σκόνης σε τρία μέρη. Έκανε το κάθε μέρος μια άσπρη λεπτή γραμμή, τύλιξε με αργές κινήσεις, νωχελικές θα έλεγα, ένα κατοστάρικο  και το ‘κανε καλαμάκι, έσκυψε και σνιφάρισε τη πρώτη. Η σκόνη, διασχίζοντας τα πολύτιμο καλαμάκι των εκατό εβρών και το αριστερό ρουθούνι του,  εξαφανίστηκε από τα μάτια τους. Εισέπνευσε δυνατά κι έδωσε το καλαμάκι στον Καρλ. “Εάν το παιδί είναι προάνθρωπος περισσότερο από ένα ενήλικο, όπως νομίζεις, είμαστε υποχρεωμένοι να δεχτούμε ότι δεν ήμασταν άνθρωποι για όσο χρονικό διάστημα δεν μπορούσαμε να διακρίνουμε το χρόνο σε παρόν, παρελθόν και μέλλον”, είπε, παρακολουθώντας τον Καρλ που έσκυψε να σνιφάρει. Ο Ζορζ πήρε το καλαμάκι στα χέρια του και χωρίς να βιάζεται είπε. “Όχι, Σίγκουντ, δεν ήμασταν άνθρωποι”. “Μιλούσαμε, σκεφτόμασταν  και δεν ήμασταν άνθρωποι;” ρώτησε ο Καρλ. “Όχι, Καρλ, δεν ήμασταν άνθρωποι. Ή μάλλον, ήμασταν περισσότερο προάνθρωποι παρά άνθρωποι”. “Θες να πεις ότι το παιδί είναι περισσότερο προάνθρωπος παρά άνθρωπος;” “Σίγκμουντ”, είπε ο Ζορζ,” εσύ αυτό το γνωρίζεις καλύτερα από μένα.”

Continue reading

μην καταπίνετε τη γλώσσα σας, θα πνιγείτε

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Έχω να σας αναγγείλω ένα συγκλονιστικό νέο! Η ιστορική Αριστερά έπιασε τον Πάπα απ΄ τ’  αρχίδια! Μα την Παναγία! Που το έμαθα; Θα σας πω.

Τα αστέρια Μισελέν που απονέμονται σε εστιατόρια πολυτελείας θα τα γνωρίζετε, δε μπορεί! Διαβάστε πως τελειώνει ένα άρθρο του (‘Ελλάς-Γαλλία Συμμαχία’)  στην Καθημερινή (23/10/2010, εν μέσω του κινήματος εναντίον της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης στη Γαλλία) ο κ. Π. Παπακωνσταντίνου: Ο Ταρίκ Αλί έγραφε τις προάλλες στον Guardian ότι, αν υπήρχε Οδηγός Μισελέν για τις διαδηλώσεις, η Γαλλία θα έπαιρνε τρία αστέρια και η Ελλάδα δύο’. Αυτό που για πολλούς ακούγεται ως ψόγος, από τον Βρετανό συγγραφέα διατυπώθηκε ως έπαινος.

Απίστευτο, καταπληκτικό! Τρία αστέρια η Γαλλία, δυο αστέρια η Ελλάδα! Για τις διαδηλώσεις!

Τα μέτρα δεν θα περάσουν, θα γίνει χαμός το καλοκαίρι, έρχεται θερμό φθινόπωρο,  οι ελπίδες των Ευρωπαίων εργαζομένων εναποτίθενται στον Γάλλο γίγαντα, αρχίζει ο δεύτερος γύρος, ύστερα από ένα καλοκαίρι κοινωνικής κατατονίας και απογοητεύσεων στο χώρο της Αριστεράς, τα νυχτερινά συνθήματα θα πυκνώσουν . . . Απομένουν άλλοι 13 γύροι. . .για να βγούμε νοκ άουτ.

Διαδηλώσεις! Η συνταγή για την απόλυτη ήττα. Θερμά συγχαρητήρια!

Αθανασιος Δρατζίδης – Αλεξανδρούπολη

ισονομία, δημοκρατία και διανομή της λείας

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Σήμερα θα καταπιαστούμε με τη μελέτη των αρχαιότερων μαρτυριών των λέξεων ‘ισονομία’ και ‘δημοκρατία’. Και τις δυο θα τις διαβάσουμε στον Ηρόδοτο. Μαθαίνουμε λοιπόν (3.80)  ότι το αρχαιότερο όνομα της δημοκρατίας ήταν ισονομία, ο ιστορικός μάλιστα μας παραθέτει και έναν ορισμό, ο οποίος, όπως θα δούμε, είναι πάρα πολύ σημαντικός.  ‘Το πλήθος που άρχει, που λαμβάνει τις αποφάσεις’, γράφει ο Ηρόδοτος, ‘έχει το ωραιότερο όνομα: ισονομία’ [πληθος δε άρχον πρωτα μεν ουνομα πάντων κάλλιστον έχει, ισονομίην]. Και παραθέτει τα κυριότερα χαρακτηριστικά της ισονομίας: οι άρχοντες εκλέγονται με κλήρωση, είναι υποχρεωμένοι να λογοδοτούν, όλα τα ζητήματα τίθενται σε δημόσια, ανοιχτή συζήτηση, στους πολλούς στηρίζονται τα πάντα. Τον όρο δημοκρατία θα τον διαβάσουμε πιο κάτω (6.43).

Ας δούμε τώρα και τον ορισμό της ισονομίας. Ένας συνωμότης κατά του Πέρση βασιλιά Καμβύση προτείνει να εγκαθιδρυθεί δημοκρατικό πολίτευμα στη Περσία και το διατυπώνει με την παρακάτω έκφραση: ες μέσον καταθείναι τα πρήγματα, ας τοποθετήσουμε στο μέσον τις δημόσιες υποθέσεις, ας εγκαθιδρύσουμε δημοκρατικό πολίτευμα. Υπάρχει κανένα πρόβλημα; Δε φαίνεται να υπάρχει. Και όμως, φίλες και φίλοι,υπάρχει! Ποιο είναι; Θα το διατυπώσω απλά και με σαφήνεια και θα επιχειρήσω στη συνέχεια να προσεγγίσω κάποιες πλευρές του. Οι όροι ισονομία, δημοκρατία και πρήγματα, πράγματα, συνδέονται άμεσα με τη διανομή της λείας. Εάν είναι έτσι, τότε η ισονομία/δημοκρατία εκφράζει έναν συγκεκριμένο, ιστορικά καθορισμένο τρόπο διανομής της πολεμικής λείας. Θα υποστηρίξω ότι η αρχαία δημοκρατία προήλθε από έναν συγκεκριμένο τρόπο διανομής της λείας και ότι και η καπιταλιστική κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι κι αυτή μια μορφή πολιτικής Κυριαρχίας που συνδέεται άμεσα με τη διανομή της λείας. Ο καπιταλισμός δεν είναι μόνο ένας τρόπος παραγωγής του κοινωνικού πλούτου αλλά και ένας τρόπος αρπαγής αυτού του πλούτου. Και εφόσον υπάρχει αρπαγή, δηλαδή λεία, σε κάθε τρόπο αρπαγής θα αντιστοιχεί κι ένας ή περισσότεροι τρόποι  διανομής της λείας. Δεν λησμονούμε άλλωστε ότι ο Κύριος (καπιταλιστής)  εκλαμβάνει τον μελλοντικό κοινωνικό πλούτο ως μελλοντική λεία.

Πριν εκθέσω τις απόψεις μου θα ήθελα να σας υπενθυμίσω, για όσες και όσους πιθανόν να το έχετε ξεχάσει, ότι η λέξη λεία και η λέξη απόλαυση προέρχονται από την ίδια ρίζα. Η λέξη λεία, στη δωρική λαία, προέρχεται από τον τύπο λαF-ία, ενώ η απόλαυση από το ρήμα απολαύω<απο-λάF-ω. Αυτή η γενικά αποδεκτή ετυμολογία επιβεβαιώνεται από την Ιλιάδα: η λεία είναι η πηγή όχι μόνο της επιβίωσης αλλά και της ζωής, του πλούτου, της ισχύος και της φήμης. Χωρίς τη λεία, ο ήρωας, ο ένοπλος ζητιάνος, θα έτρωγε τ’ αρχίδια του. Όπως και ο Κύριος άλλωστε. (Αυτή η έλλειψη σοβαρότητας με έχει καταστρέψει – οφείλω μια εξήγηση. . .Εσείς, φίλες και φίλοι, μεταξύ σοβαρού και σπουδαιογελοίου, τι προτιμάτε; )

Continue reading

όταν ψηφίζουμε, καταργούμε τη δημοκρατία

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Όταν ψηφίζουμε, αποφασίζουμε. Έτσι δεν είναι; Αποφασίζουμε ποιος θα αποφασίζει. Αποφασίζουμε ότι δεν θα αποφασίζουμε εμείς αλλά κάποιος άλλος – γνωρίζουμε πολύ καλά ποιος είναι αυτός ο άλλος: είναι είτε ο Κύριος είτε κάποιο τσιράκι του (πολιτικός ή ειδήμων, ειδικός της γνώσης). Αυτή είναι η εγγενής αντίφαση της καπιταλιστικής κοινοβουλευτικής  δημοκρατίας: κάθε συμμετοχή στις εκλογές είναι μια ενίσχυση, μια εκ νέου εγκαθίδρυση της συμμετοχής όλων στη λήψη των αποφάσεων και ταυτόχρονα μια ακύρωση αυτής της συμμετοχής. Όλοι και όλες μαζί, παραχωρούμε το δικαίωμα της λήψης των αποφάσεων σε κάποιους λίγους. Έτσι, η καπιταλιστική κοινοβουλευτική δημοκρατία, είναι και δεν είναι δημοκρατία. Διευκρινίζω ότι με τον όρο δημοκρατία (χωρίς προσδιορισμούς)  εννοώ τη συμμετοχή όλων στη  λήψη των αποφάσεων.

Όποιος και όποια θα πάει τη Κυριακή να ψηφίσει, θα επικυρώσει και θα ακυρώσει τη δημοκρατία. Όσο περισσότεροι την επικυρώνουμε, τόσο λιγότερο  την ακυρώνουμε. Όσο λιγότεροι των επικυρώνουμε, τόσο περισσότερο την ακυρώνουμε. Έτσι, υπάρχουν δυο δημοκρατίες: η καπιταλιστική αντιπροσωπευτική (κοινοβουλευτική) δημοκρατία και η δημοκρατία. Όταν η πρώτη κυριαρχεί, η δεύτερη εξοβελίζεται. Όταν η πρώτη περιορίζεται (από τη μη συμμετοχή στη ψηφοφορία). η δεύτερη έρχεται στο προσκήνιο. Πως να εξηγήσουμε αυτή την αντίφαση; Είναι δυνατόν να λυθεί και πως;

Continue reading