17 Ιανουαρίου, 2011

There were 2 posts published on 17 Ιανουαρίου, 2011 (this is page 1 of 1).

οι φούρνοι ως ιδιόκτητοι κομμουνιστικοί χώροι

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Το ψωμί που τρώμε είναι ακριβό και κακίστης ποιότητας.  Μπορούμε να παραγάγουμε ψωμί φτηνό και καλής ποιότητας;  Είδαμε χτές ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό και αναγκαίο. Για να είναι όμως καλό και καλής ποιότητας , θα πρέπει να μην είναι εμπόρευμα. Και όχι μόνο το ψωμί. Πως είναι δυνατόν όμως  ο κοινωνικός πλούτος να μην είναι ένας τεράστιος σωρός εμπορευμάτων αλλά μόνο ένα σύνολο αξιών χρήσης; Είναι δυνατόν κάτι τέτοιο και πως;

Κάθε εμπόρευμα εμφανίζεται να έχει μια αξία χρήσης και μια ανταλλακτική αξία. Κανένα εμπόρευμα δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί εάν δεν ανταλλαχτεί με χρήμα. Έτσι, το εμπόρευμα είναι ένας τόπος  συνάντησης, συμπλοκής, του κομμουνισμού (αξία χρήσης) και της Κυριαρχίας (ανταλλακτική αξία). Όταν αγοράζουμε και τρώμε ψωμί, δεν αγοράζουμε, δεν καταναλώνουμε μόνο ένα διατροφικό προϊόν αλλά καταναλώνουμε και κοινωνικές σχέσεις: τον κομμουνισμό, την Κυριαρχία και τη μεταξύ τους σχέση και συνύπαρξη. Το εμπόρευμα καταγράφει ένα συσχετισμό ισχύος μεταξύ κομμουνισμού και Κυριαρχίας,   με την ανταλλακτική αξία, το χρήμα, την Κυριαρχία να είναι η ισχυρή πλευρά αυτής της σχέσης. Η ανταλλακτική αξία δεν είναι μια ιδιότητα μόνο του εμπορεύματος αλλά και ένα μέσο αρπαγής και καταστροφής: κάθε φορά που αγοράζουμε και καταναλώνουμε ένα εμπόρευμα, πέφτουμε θύμα κλοπής και καταστρέφουμε/καταστρεφόμαστε.

Να το δίλημμα της εποχής μας: ή θα σταματήσουμε να παραγάγουμε εμπορεύματα ή θα καταστρέψουμε τη φύση και τη κοινωνία, θα αυτοκαταστραφούμε. Ας είναι καλά η Αριστερά που μας το υπενθυμίζει συνεχώς αυτό και μας υποδεικνύει τρόπους υλοποίησης του.

Continue reading →

ψωμί, εξέγερση, επανάσταση:τον άρτον ημών δος (δίδου) ημίν σήμερον

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Επιστρέψαμε, εστιάζοντας τη προσοχή μας στο ψωμί, στη τροφή. Το κάναμε διότι υποψιαζόμαστε πως το μέλλον θα είναι βαρύ όπως είναι και το παρόν, όπως έγραψε και ο Θουκυδίδης (το γαρ παρόν βαρύ τοις υπηκόοις). Και θα είναι βαρύ διότι ο Κύριος [καπιταλιστής της παραγωγής και του χρήματος] χρησιμοποιεί, συνειδητά και προγραμματισμένα,  τη τροφή ως μέσον εξόντωσης και καταστροφής του παγκόσμιου πληθυσμού των υποτελών παραγωγών του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου πλούτου, που αρκεί και περισσεύει να ζήσουμε όλοι ικανοποιώντας τις βασικές μας ανάγκες.

Θα είναι βαρύ, πολύ πιο βαρύ, διότι είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι η γεωργική παραγωγή θα τείνει να μειώνεται, η τροφή θα  λιγοστέψει και θα ακριβήνει.  Και θα μειώνεται για δυο βασικούς λόγους. Από τη μια,  οι καπιταλιστές της γεωργικής παραγωγής έχουν καταστρέψει και συνεχίζουν να καταστρέφουν το έδαφος με τα λιπάσματα και τα φυτοφάρμακα με αποτέλεσμα την φθίνουσα παραγωγικότητά του. Βλέπουν το έδαφος ως μηχανή που θα δουλέψει καλύτερα με το λιπαντικό (λίπασμα) και όχι ως φύση. Και από την άλλη, η κλιματική αλλαγή, όποια κι αν είναι η αιτία της, επιφέρει πολύ μεγάλες καταστροφές με τη ξηρασία, τις πλημμύρες και τις πυρκαγιές. Αυτό σημαίνει ότι ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα του παγκόσμιου πληθυσμού δεν θα μπορούν, διότι δεν θα υπάρχει, να βρουν να φάνε και θα πεθαίνουν σαν τις μύγες.

Έτσι, αναπότρεπτα το ψωμί θα επανέλθει στο πολιτικό προσκήνιο, στην πολιτική. Οι ρωμαίοι πληβείοι απαιτούσαν άρτον και θεάματα. Οι χριστιανοί παρακαλούσαν, και συνεχίζουν να παρακαλούν,  τον επουράνιο πατέρα να τους δώσει το ψωμί της ημέρας. Ο Ματθαίος όμως είναι πιο πεινασμένος από τον Λουκά. Ο πρώτος χρησιμοποιεί προστακτική αορίστου (δος)  με την οποία εκφράζουμε την ανυπομονησία μας: δώσε μας, τώρα. Ο Λουκάς δεν πεινάει τόσο πολύ: δίνε μας (δίδου), κάθε μέρα.  Έχω την εντύπωση πως η προστακτική Αορίστου θα είναι η έγκλιση του μέλλοντος και όχι η προστακτική του Ενεστώτα. . .

Ψωμί (παιδεία, ελευθερία) ζητούσανε και οι εξεγερμένοι του Πολυτεχνείου, πολλοί και πολλές από τους οποίους είναι σήμερα τσιράκια του Κυρίου (υπουργοί, κλπ). Ψωμί, φτηνό ψωμί ζητάνε κι όλοι οι πεινασμένοι του κόσμου σήμερα.  Αυτό θα είναι το βασικό αίτημα των εξεγέρσεων του  παρόντος και του μέλλοντος. Και αναρωτιέμαι: θα ικανοποιηθεί το αίτημά τους. Απαντώ, κατηγορηματικά: ΟΧΙ!

Continue reading →