φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.
Αυτή την εποχή τελειώνω (μέχρι τέλη Φεβρουαρίου. . .) ένα βιβλίο που θα ρίξει νέο φως στο ομηρικό ζήτημα και στην πρώιμη αρχαία ελληνική ιστορία, έναν σύντομο οδηγό ανάγνωσης και μελέτης της Ιλιάδας. Σας κερνάω ένα μεζεδάκι, τον πρόλογο.
πρόλογος
Το 1857-1858, κατά τη διάρκεια της συγγραφής των Βασικών Γραμμών της Κριτικής της Πολιτικής Οικονομίας (Grundisse den Kritik der politischen ökonomie), ο Κ. Μαρξ αναρωτήθηκε:
”.. μπορεί να συνυπάρχει ο Αχιλλέας με την πυρίτιδα και το μολύβι; Ή γενικά η Ιλιάδα με το πιεστήριο και μάλιστα το μηχανικό; Δεν σωπαίνει αναγκαστικά το τραγούδι και η απαγγελία και η Μούσα με τον μοχλό του πιεστηρίου, δεν εξαφανίζονται λοιπόν απαραίτητοι όροι της επικής ποίησης;
Η δυσκολία όμως δεν είναι να καταλάβουμε ότι η ελληνική τέχνη και το έπος συνοδεύονται με ορισμένες μορφές εξέλιξης της κοινωνίας. Η δυσκολία είναι ότι μας προσφέρουν ακόμα καλλιτεχνική απόλαυση και από μιαν ορισμένη άποψη ισχύουν σαν κανόνας και άφθαστο πρότυπο”.
Εάν ζούσε σήμερα, ο Κ. Μαρξ δεν θα αναρωτιόταν εάν μπορεί να συνυπάρχει ο Αχιλλέας με την πυρίτιδα και το μηχανικό πιεστήριο αλλά εάν μπορεί να συνυπάρχει με τα αόρατα και μη επανδρωμένα πολεμικά αεροσκάφη, με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, με τις πυρηνικές βόμβες, με τους δορυφορικούς σταθμούς, με το αυτοκίνητο, με το υποβρύχιο και με άλλα πολλά επιστημονικά και τεχνολογικά επιτεύγματα του δυτικού καπιταλιστικού πολιτισμού. Και θα αντιμετώπιζε την ίδια δυσκολία: γιατί η Ιλιάδα μας προσφέρει ακόμα καλλιτεχνική απόλαυση, γιατί ισχύει σαν κανόνας και άφθαστο πρότυπο;
