φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα!

Θα πήγαινα να τελειώσω το φύτεμα του αρακά, του κρεμμυδιού, των κουκιών και των σκόρδων αλλά κάνει κρύο, μπορεί να ρίξει και κάνα χιονόνερο,  και σκέφτηκα να μείνω μέσα, να κάνουμε λίγη πρωινή παρέα και κατά τις δώδεκα να πιούμε κάνα δυο ποτηράκια κόκκινο μπρούσκο κρασί μέ λαχαρνιά (λάχανο τουρσί), τυρί σαμαθρακιώτικο και ρόκα από το κήπο. Και ψωμί ζυμωμένο με τα χέρια. Και λάδι από την Κρήτη. Και ρίγανη μαζεμένη από το βουνό με τα χρυσά μου τα χεράκια.

Εάν, φίλες και φίλοι, θέσουμε το ερώτημα, ποιος τρόπος παραγωγής είναι κυρίαρχος στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό, θα απαντούσαμε, και νομίζω πως δεν θα διαφωνούσατε, ότι ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής είναι ο κυρίαρχος. Την ίδια απάντηση θα δίναμε όσον αφορά τον αιγυπτιακό κοινωνικό σχηματισμό. Εάν όμως  το ερώτημα αυτό το θέσουμε για τον κοινωνικό σχηματισμό της Λιβύης, τότε η απάντηση δεν είναι τόσο αυτονόητη. Θα ήταν λάθος να πούμε ότι ο κυρίαρχος τρόπος παραγωγής είναι ο καπιταλιστικός. Και πολύ εύλογα θα ρωτούσατε: εάν δεν είναι ο καπιταλιστικός, ποιος είναι. Απαντώ: ο ποιμενικός. Για να είμαστε ακριβείς, δεν είναι ούτε ο καπιταλιστικός ούτε ο ποιμενικός. Πριν από το 1970, πάνω κάτω, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι κυρίαρχος τρόπος παραγωγής ήταν ο ποιμενικός. Από τότε όμως άρχισε ένας μετασχηματισμός των κοινωνικών σχέσεων υπέρ του καπιταλισμού αλλά αυτός ο μετασχηματισμός έχει καθυστερήσει, σταμάτησε θα έλεγα, αδρανοποιήθηκε για πολλούς και διαφόρους λόγους. Δυο όμως είναι οι βασικοί λόγοι:  η γεωγραφία της περιοχής και το πετρέλαιο. Ο πρώτος, η έρημος, το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της επικράτειας, αποτελεί έναν θύλακα αναπαραγωγής του ποιμενισμού, της εκτροφής των ζώων με την οποία ασχολείται ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού, οι Βέρβεροι. Ο δεύτερος είναι το πετρέλαιο, το οποίο συνδέεται άμεσα και έμμεσα με τον καπιταλισμό.Τα έσοδα από το πετρέλαιο ανήκουν στην ολιγομελή άρχουσα τάξη, ποιμενικής αραβικής καταγωγής, εκπρόσωπος των οποίων είναι η οικογένεια Qaddafi, απόγονοι των αράβων κατακτητών.

Continue reading →