φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Θα ενθαρρύνατε, φίλες και φίλοι, κάποιον, θα προτείνατε σε κάποιον να κάνει απεργία πείνας; Δε νομίζω. Γιατί δεν θα το κάνατε; Από την άλλη, δεν θα ταΐζατε με το ζόρι κάποιον απεργό πείνας, δεν θα τον παρεμποδίζατε να κάνει απεργία πείνας, έτσι δεν είναι; Γιατί δεν θα το κάνατε; Εάν μπορούσατε να βοηθήσετε κάποιον που κάνει απεργία πείνας, θα το κάνατε; Νομίζω πως θα το κάνατε. Πως μπορείτε να βοηθήσετε απεργούς πείνας; Τι είναι μια απεργία πείνας; Τι διαφορά και τι ομοιότητα έχει με την απεργία; Με αυτά τα ερωτήματα θα καταπιαστούμε σήμερα, φίλες και φίλοι. Και θα καταλήξω στο συμπέρασμα ότι η ομαδική απεργία πείνας, η έσχατη μορφή παθητικής απουσίας, βρίσκεται στον αντίποδα της γενικής απεργίας διαρκείας, της ενεργητικής απουσίας, διότι ο μόνος τρόπος να βοηθήσουμε τους απεργούς πείνας είναι η γενική απεργία διαρκείας, την οποία και δεν θα κάνουμε, ασφαλώς. Εάν γίνει, και είναι όντως γενική, το πρόβλημα των μεταναστών απεργών πείνας να λυθεί μέσα σε μια ώρα. Κατά συνέπεια, η ζωή των απεργών πείνας επαφίεται στα φιλάνθρωπα αισθήματα και τις πολιτικές σκοπιμότητες του Κυρίου. Αυτός θα είναι ο έσχατος κάτοχος και κριτής της ζωής μας και του θανάτου μας. Αυτή είναι η έσχατη μορφή παθητικής απουσίας. Και υπάρχει διότι δεν υπάρχει η έσχατη μορφή ενεργητικής απουσίας. Που δεν είναι η γενική απεργία διαρκείας αλλά η απεργία γλεντιού, η αποχή από την εξάντληση, τη στέρηση, την ανησυχία, την επισφάλεια, την ταλαιπωρία. Η απεργία γλεντιού είναι μια απεργία χωρίς αιτήματα, είναι η έσχατη κατάφαση της ζωής, που είναι απλή, όμορφη και εύκολη: κατάφαση του παιχνιδιού, της έκφρασης, του χορού, της δημιουργίας, του έρωτα, της Τέχνης, του τραγουδιού.
Πανταχού Απουσία είναι η γενική απεργία γλεντιού. Είναι ένας άλλος τρόπος διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου. Ένας άλλος. . .