φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Σήμερα θα σας εξομολογηθώ κάτι που δεν το γνωρίζει ούτε η Χρηστίνα Αμαρυλλίς ούτε ο Θόδωρας. Το είπα στην Τασούλα, αλλά δε με πίστεψε. Τι κατάρα να μη σε πιστεύει η γυναίκα σου! Εν τάξει, τέλος πάντων, φυσικά. Μια από τις δουλειές που έκανα όταν ζούσα στην Ευρώπη, ήταν και δημοσιογράφος, ελεύθερος συνεργάτης, στη Suddeutsche Zeitung, ναι, ναι. Με το ψευδώνυμο Hans Strassehund (Χανς Κοπρόσκυλος, Κοπρίτης, Αδέσποτος, θα μεταφράζαμε το επώμυνο, που λέει και η Αποστολία). Δημοσίευα συνεντεύξεις απλών ανθρώπων αλλά και γνωστών συγγραφέων, καλλιτεχνών, διανοητών, πολιτικών και άλλων ηρώων. Ζούσα στο Βερολίνο, μετά από μια σύντομη διαμονή ολίγων μηνών σε ένα κοινόβιο καλλιτεχνών, στις υπώρειες των Άλπεων, καμιά πενηνταριά χιλιόμετρα δυτικά του Μονάχου, κατά τη διάρκεια της οποίας επισκέφτηκα τη Ζυρίχη και φιλοξενήθηκα στο σπίτι όπου είχε μείνει ο Λένιν, κοιμήθηκα μάλιστα στο ίδιο κρεβάτι. Δεν θα το πιστέψετε, δεν πειράζει, σας καταλαβαίνω. Δεν γνώριζα γερμανικά, με βοηθούσε η Ελπίδα και η Dorοthee, η Δωροθέα, η Ντόρι, την έλεγα Ντορέλα, Ντόρι έλα, της έλεγα, και πηγαίναμε στο κρεβάτι – η Ελπίδα προτιμούσε πάρκο, κοντά σε λίμνη, λίγο πριν χαράξει, γούστα είναι αυτά, τι να κάνουμε; Η Ελπίδα μετέφραζε και η Ντόρι έλεγχε τις μεταφράσεις.