Αριστερά της μελαγχολίας και αβλεψία: γιατί δεν βλέπουμε αυτό που βλέπουμε;

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Κατά την έκτη ανάγνωση του κειμένου ‘η κατάργηση του χρήματος ως αφοπλισμός του Κυρίου πολεμιστή‘ εντόπισα μια αβλεψία: του κρεοπώλης. Αναρωτιέμαι: γιατί τις πέντε προηγούμενες δεν έβλεπα το λάθος; Αβλεψία σημαίνει ‘δεν βλέπω αυτό που βλέπω’, έτσι δεν είναι; Η αβλεψία λέγεται και παρόραμα, παρά την όραση που διαθέτω δεν βλέπω. Ποιο είναι το πρόβλημα; Η όραση; Δεν νομίζω, μια χαρά βλέπουμε. Κάτι άλλο πρέπει να συμβαίνει. Τι όμως;

Θέτω το ζήτημα της αβλεψίας μόνο και μόνο για να μεταπηδήσω στο ζήτημα της πολιτικής αβλεψίας της Αριστεράς. Η ιστορική Αριστερά δεν βλέπει όταν βλέπει. Τι δεν βλέπει όταν βλέπει, τι βλέπει όταν δεν βλέπει; Μιας και συσχετίσαμε την Αριστερά με την αβλεψία, θα μπορούσαμε να την χαρακτηρίσουμε και Αριστερά της αβλεψίας. Δεν είναι μόνο νεκροζώντανη, δεν είναι μόνο ικετευτική, είναι και αβλεψιακή, ας μου επιτραπεί το επίθετο. Ενώ βλέπει, είναι τυφλή. Διατείνομαι  ότι η  εν εξελίξει διαδικασία της αποχώρησης της Αριστεράς από το πολιτικό προσκήνιο, από τη δυνατότητα επέμβασης στην Ιστορία (της μακράς διάρκειας), καθορίζεται και από την πολιτική αβλεψία  της.

Η επισήμανση ότι δεν βλέπουμε όταν βλέπουμε χρήζει κάποιας εξήγησης. Θα αναφερθώ στο παράδειγμα που παρέθεσα. Το άρθρο του στην αβλεψία του κρεοπώλης παίζει έναν καθοριστικό ρόλο. Από τη στιγμή που γνωρίζω ότι η γενική είναι ‘του κρεοπώλη’, η ανάγνωση του άρθρου του με προκαταλαμβάνει και αστραπιαία θεωρώ ότι δεν μπορεί να μην έγραψα το σωστό (κρεοπώλη). Δεν θα αναζητήσω γιατί έγραψα ‘κρεοπώλης’ αντί του σωστού ‘κρεοπώλη’. Το ζήτημα είναι ότι το λάθος έγινε αλλά εγώ πέντε φορές δεν το είδα διότι υπέθεσα ότι δεν μπορεί να μην είναι σωστό. Ο κρεοπώλης, του κρεοπώλη. Αυτή λοιπόν η υπόθεση, η νοητική διεργασία, είναι η αιτία της συγκρεκριμένης αβλεψίας.

Διατείνομαι ότι, σε τελική ανάλυση,  σε κάθε αβλεψία  δραστηριοποείται ο ίδιος μηχανισμός, η ίδια διαδικασία. Θεωρούμε κάτι ως σωστό ενώ δεν είναι. Κι από τη στιγμή που το θεωρούμε σωστό, δεν βλέπουμε το λάθος ενώ το βλέπουμε. Κι αναρωτιέμαι: μήπως η Αριστερά θεωρεί κάτι σωστό ενώ είναι λάθος αλλά δεν το βλέπει; Και ποιο είναι αυτό; Ποιος μηχανισμός, ποια διαδικασία δραστηριοποιείται; Και ποιος κρίνει ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος;

Continue reading