φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
για το χασίσι, τη φούντα, τον μπάφο, το μαύρο έχω δημοσιεύσει τρία κείμενα – κι αυτό είναι το τέταρτο. Στο πρώτο (Όταν το ελληνικό κράτος ενημέρωνε τους αγρότες) έδειξα ότι από το 1870 περίπου μέχρι το 1932 η καλλιέργεια της ινδικής κάνναβης, η παρασκευή του εξαιρετικής ποιότητας ελληνικού χασισιού και η εξαγωγή του ήταν μια πολύ επικερδής δραστηριότητα των αγροτών της νότιας Ελλάδας – δραστηριότητα που ενισχύονταν και ασφαλώς φορολογούνταν από το κράτος (με πολύ μεγάλα έσοδα) . Το δεύτερο είναι η αναδημοσίευση της έκθεσης του Δημάρχου του Ορχομενού Μαντινείας (Αρκαδία) ‘Περί Χασίς’, στην οποία, κατόπιν παραγγελίας του Κράτους, ο δήμαρχος έδινε οδηγίες για την καλλιέργεια της ινδικής κάνναβης και την παρασκευή του χασισιού. Στο τρίτο [Χασίσι και Κομμουνισμός (ένα τρίφυλλο μας ενώνει)], έδειξα ότι το χασίσι είναι ένα πολύτιμο φάρμακο, που μπορεί να γίνει, όπως όλα τα φάρμακα, δηλητήριο, και υποστήριξα την ελεύθεση καλλιέργεια και χρήση όλων των φαρμακευτικών βοτάνων, της μήκωνος της υπνοφόρου συμπεριλαμβανομένης, από την οποία παράγεται το πολύ χρήσιμο όπιο. Εάν σήμερα ο καπιταλισμός έχει κάνει τα φάρμακα εμπορεύματα, η κομμουνιστική προοπτική είναι η αποεμπορευματοποίηση της παραγωγής και κατανάλωσης των φαρμακευτικών φυτών, η δική μας (προσωπική, ομαδική, κοινοτική, τοπική) παραγωγή και παρασκευή φαρμάκων από τα βότανα.