φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Σήμερα θα ασχοληθούμε με τις ιστορικές και λογοτεχνικές καταβολές της χρήσης του μαστιγίου από τον Κύριο (ή από αυτόν που επιθυμεί να γίνει Κύριος. . .). Στις μέρες μας ο Κύριος (και οι υπηρέτες Του) δεν χρησιμοποιεί μαστίγιο για να τιθασεύσει, υποτάξει, τιμωρήσει και πειθαρχήσει τους Υποτελείς του, αυτό όμως επιβιώνει σε φράσεις που μεταχειριζόμαστε πολύ συχνά, όπως ‘καρότο και μαστίγιο’ ή ‘η μάστιγα της ανεργίας, της εγκληματικότητας, των ναρκωτικών, κλπ.’ , ‘με το μαστίγιο’, ‘το μαστίγιο του εισαγγελέα, (του δημοσιογράφου)’. (Εάν η ανεργία είναι μια μάστιγα, ένα μαστίγιο, ποιος το κρατάει και ποιον χτυπάει;) Το μαστίγιο λέγεται και βούρδουλας (από το ύστερο λατινικό burdus, μουλάρι): οι φράσεις ‘θα πέσει βούρδουλας’ και ‘ά ρε βούρδουλα που χρειάζεται’ είναι πολύ γνωστές. Λέγεται και καμουτσίκι ή καμτσίκι, από του τουρκικό kamc.
Αύριο, θα ασχοληθούμε με τους ζωολογικούς κήπους, με τη επίδειξη της αιχμαλωσίας της φύσης, και μεθαύριο, τη μέρα που γίνονται παρελάσεις, με τη παρέλαση και θα υποστηρίξουμε ότι είναι ένας από τους πολλούς τρόπους επίδειξης τόσο της υποταγής του Υποτελούς όσο και της Ισχύος, του Θριάμβου του Κυρίου ημών.