φίλες και φίλη, άλλη μια καλημέρα!
Ζύμωσα (η ζύμη είναι έτοιμη μόλις πέσουν οι πρώτες σταγόνες ιδρώτα από το μέτωπο στη σκάφη. . .), τα παιδιά πήγαν σχολείο, δεν θα πάω στον κήπο, θα ψήσω ψωμί, λέω να γράψω κάτι ακόμα.
Εφημερίδες και κανάλια έκλεισαν, κλείνουν, θα κλείσουν, είναι βέβαιο, θα περιορίσουν δραστηριότητες, θα συρρικνωθούν, πολλοί εργαζόμενοι θα μείνουν άνεργοι και άνεργες ενώ όσοι μείνουν θα εργάζονται με λιγότερο μισθό, όποια μορφή κι αν παίρνει (συμβάσεις, μπλοκάκια, μερική απασχόληση, κλπ). Οι εφημερίδες και τα κανάλια και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί είναι καπιταλιστικές επιχειρήσεις, είναι ιδεολογικοί μηχανισμοί του Κράτους, έμμεσα ή άμεσα και η κατάσταση που διαμορφώνεται είναι μια ακόμη όψη της εν εξελίξει διαδικασίας, άλλοτε επιταχυνόμενης/οξυνόμενης και άλλοτε επιβραδυνόμενης/αμβλυνόμενης , συρρίκνωσης του καπιταλισμού και του Κράτους. Από τη μια λυπάμαι και θλίβομαι και από την άλλη χαίρομαι. Λυπάμαι και θλίβομαι διότι πολλοί εργαζόμενοι και εργαζόμενες, με οικογένειες και παντός είδους υποχρεώσεις, θα χάσουν τη δουλειά τους σε μια εποχή που δεν μπορείς να βρεις εύκολα άλλη. Και χαίρομαι διότι δεν μπορώ να δείξω οίκτο για μια καπιταλιστική επιχείρηση που κλείνει, ίσα-ίσα χαίρομαι και δεν είμαι άνθρωπος που επιδίδεται σε ευχολόγια (μακάρι να μην έκλειναν . . .) διότι δεν έχουν κανένα απολύτως νόημα.
Οι εργαζόμενοι αντιδρούν – θα ήταν παράξενο να μην το κάνουν. Το ότι αντιδρούν δεν σημαίνει ότι η αντίδρασή τους θα είναι αποτελεσματική και αποδοτική. Κι αυτό λόγω των ιδιόμορφων συνθηκών που έχουν διαμορφωθεί. Και αναρωτιέμαι: ο τρόπος που αντιδρούν (απεργία, στάσεις εργασίας) είναι ο μόνος;
