φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
‘Εάν σου χτυπήσει ένα κακό την πόρτα, άνοιξέ την να μπούνε όλα’, λέει μια κινέζικη παροιμία κι αυτό έκανα κι εγώ. Επανέρχομαι, γερός, για να συνεχίσουμε αυτό που αφήσαμε στη μέση.
Στο προηγούμενο σημείωμα μελετήσαμε δυο πινακίδες της εικονογραφικής γραφής που κατέγραφαν σιτάρι και βέλη η μία, μόνο σιτάρι η άλλη. Είπαμε επίσης ότι η εικονογραφική γραφή εμφανίζεται την εποχή που κτίζονται τα συγκροτήματα κτιρίων που συνηθίζουμε να αποκαλούμε ‘ανάκτορα’. Υποστηρίξαμε ότι τα κτίρια αυτά δεν είναι το ενδιαίτημα και ο διοικητικός μηχανισμός μιας άρχουσας τάξης με επικεφαλής έναν ισχυρό ηγεμόνα αλλά αποθήκες, εργαστήρια και κατοικίες τεχνιτών και των συντονιστών των εργασιών. Βασιζόμενοι σε αυτή την εικασία, υποστηρίξαμε επίσης ότι οι πινακίδες που καταγράφουν σιτάρι και βέλη (για κυνήγι, κατά τη γνώμη μου) δεν είναι πινακίδες φορολόγησης αλλά καταγραφής φορέων προσφοράς, τόπου αποθήκευσης της προσφοράς ή και παραληπτών της προσφοράς.
Κατά τους δυο τελευταίους αιώνες της μεσομινωνιής εποχής (1650-1450) εμφανίζεται μια νέα γραφή, η Γραμμική Α’. Γιατί; Να ένα ερώτημα. Δεν τους έκανε η εικονογραφική γραφή; Για να την αλλάξουν σημαίνει ότι δεν τους έκανε. Αλλά αυτή η αλλαγή δεν ήταν μια απόφαση της στιγμής αλλά της ανάγκης. Οι πινακίδες της εικονογραφικής γραφής έχουν κείμενα με μία ή δυο πληροφορίες. Τα κείμενα των πινακίδων της Γραμμικής Α΄καταγράφουν πολλά προϊόντα, πολλές πληροφορίες, απαρτίζονται δηλαδή από πολλές προτάσεις – κάθε πληροφορία είναι μια πρόταση. Η ανάγκη της καταγραφής περισσότερων προϊόντων ήταν ο λόγος που η εικονογραφική γραφή μετεξελίχθηκε κατά τη διάρκεια ενός μεγάλου χρονικού διαστήματος στην Γραμμική Α’. Πως έγινε αυτό θα το εκθέσω παρακάτω.
Αριστερά σας βλέπετε την ΗΤ 114. (Η μεταφορά της φωτογραφίας έκοψε πάνω και κάτω αλλά εάν κάνετε ένα κλικ θα τη δείτε και μεγεθυμένη και πλήρη). Η πρώτη φωτογραφία είναι η πινακίδα ως έχει. Η δεύτερη είναι αναλυτική: παρουσιάζει τις προτάσεις ξεχωριστά για να μπορέσουμε να τις μελετήσουμε.