φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Ο όρος ‘διαμαρτυρία’ εμφανίστηκε πρώτη φορά κατά τον 4ο π. Χ. αιώνα ως νομικός όρος (απαντάται στον Δημοσθένη και τον Ισαίο). Πρόκειται για μια απόδειξη που καταθέτουν μάρτυρες κατά την προανάκριση κατά πόσο πρέπει (κατήγορος) ή δεν πρ’επει (κατηγορούμενος) να γίνει μια δίκη. Κατά τους επόμενους αιώνες (ελληνιστική εποχή), μετά την παρακμή της πόλης-κράτους (πόλεως), ο όρος απόκτησε τις σημασίες της πιστοποίησης, της υποστήριξης παραβιαζόμενου δικαίου και της διεκδίκησής του, της ρητής άρνησης πράξης ή πρόθεσης που αποδίδεται σε κάποιον . Από αυτές τις σημασίες προήλθε η σημερινή.
Η διαμαρτυρία είναι εκδήλωση, δηλαδή δήλωση που εκφράζεται, είναι η εντόνως διατυπωμένη έκφραση παραπόνου, διαφωνίας, αντίθεσης, άρνησης, αποδοκιμασίας για κάτι που θεωρείται άδικο, παράνομο, κλπ. Μιας και η διαμαρτυρία είναι έκφραση και επικοινωνία, δεν μπορεί να μην είναι και τελετουργία και να μην σχετίζεται με τη θυσία. Πρόκειται για την ανθρωπολογική πτυχή της διαμαρτυρίας, με την οποία θα καταπιαστούμε διεξοδικά κάποιο πρωινό.
Το κομβικό ζήτημα της πολιτικής πτυχής της διαμαρτυρίας αφορά το εάν είναι ή όχι μέσον πάλης, ένας τρόπος διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου. Με αυτήν όμως την πτυχή θα καταπιαστούμε αύριο το πρωί απαντώτας στις ενστάσεις και σκέψεις που κατέθεσε ο Περαστικός.
Σήμερα θα διατυπώσουμε το ερώτημα εάν διαμαρτύρεται ή όχι ο Κύριος. Εάν δεν διαμαρτύρεται, γιατί δεν διαμαρτύρεται; Εάν διαμαρτύρεται, ποιος είναι ο αποδέκτης της διαμαρτυρίας και ποιο το περιεχόμενό της;