‘Η τέχνη του πολέμου μας διδάσκει να μην στηριζόμαστε στην πιθανότητα ότι ο εχθρός δεν θα έρθει, αλλά (να στηριζόμαστε) στην ετοιμότητά μας να τον υποδεχτούμε – όχι στην ευνοϊκή υπόθεση ότι δεν θα επιτεθεί, αλλά μάλλον στο γεγονός ότι έχουμε κάνει τη θέση μας απρόσβλητη.’
Sun Zu, Η τέχνη του πολέμου (8,12)
φίλες κια φίλοι, καλή σας μέρα
Την προσεχή Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2012, ο Πρωθυπουργός Κύριος Παπαδήμος θα συναντηθεί με τον Κύριο Αβραμόπουλο (Υπουργείο Άμυνας), τον Κύριο Γιαννίτση (Εσωτερικών), τον Κύριο Χρυσοχοΐδη (Προστασίας του Πολίτη) και τον Κύριο Μπαμπινιώτη (Παιδείας) για να συζητήσουν και να αποφασίσουν πως θα διαχειριστούν το ζήτημα των παρελάσεων της 25ης Μαρτίου. Παρόμοια συνεδρίαση διυπουργικής επιτροπής με αντικείμενο τη στάση την οποία πρέπει να κρατήσει το Κράτος δεν έχει ξαναγίνει! Η διαπίστωση αυτή μας παροτρύνει να θέσουμε, και να απαντήσουμε, τα παρακάτω ερωτήματα:
Τι αναγκάζει τους Κυρίους ώστε να συνεδριάσουν για να συζητήσουν και να αποφασίσουν τι θα κάνουν; Τι θα συζητήσουν; Τι θα αποφασίσουν; Μπορούμε να το γνωρίζουμε;
Ασφαλώς και μπορούμε, φίλες και φίλοι, παρ’ όλο που δεν θα είμαστε εκεί για να ακούσουμε τι θα πουν και τι θα αποφασίσουν. Αυτά που θα εκθέσω και θα υποστηρίξω θα τα ελέγξουμε την επομένη των παρελάσεων για να δούμε κατά πόσο η θεωρία της Κυριαρχίας, την οποία εκθέτουμε και εφαρμόζουμε εδώ στην Κακιά Σχολή μας επιτρέπει να εντοπίζουμε τις σκέψεις του Κυρίου, να αποκωδικοποιούμε τις χειρονομίες του, να καταγράφουμε τις σκέψεις του και τα αισθήματά του, να εκθέτουμε τις αποφάσεις του.
Ο Κύριος είναι κάτι παραπάνω από βέβαιος ότι κατά τις παρελάσεις της 25ης Μαρτίου θα επαναληφθεί αυτό που έγινε στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου. Τι έγινε; Ο Κύριος υπέστη μια αναπάντεχη, μη αναμενόμενη ήττα, και σε πραγματικό και σε συμβολικό και σε ιδεολογικό επίπεδο. Ήταν η πρώτη ήττα μετά την γενική απεργία που έγινε την άνοιξη του 2002 για να αποσυρθεί το νομοσχέδιο του Γιαννίτση για την επιμήκυνση των ορίων της συνταξιοδότησης. Ο Γιαννίτσης υποχώρησε ατάκτως – τη Δευτέρα όμως θα συμμετέχει την διυπουργική επιτροπή. (Ο Δεκέμβρης του 2008 δεν ήταν ήττα!). Ο Κύριος δεν ξεχνά ποτέ τις ήττες του – τη λέξη ‘ήττα’ δεν θέλει ούτε να την ακούει, ενώ η αλήθεια για τον Κύριο είναι κάτι που σχετίζεται με τη λήθη και το λάθος, είναι η μη λήθη, το μη λάθος. Όπως δεν ξέχασε την ήττα του 2002, και επανήλθε δριμύτατος (με τα μνημόνια, με την αρπαγή του πλούτου που απολαύουμε), έτσι δεν ξεχνάει και την ήττα της 28ης Οκτωβρίου.
Η διυπουργική επιτροπή θα συνεδριάσει για να διαχειριστεί την ήττα της 28ης Οκτωβρίου. Τι σημαίνει διαχείριση της ήττας; Σημαίνει την αποκατάσταση της (υλικής, συμβολικής, ιδεολογικής) ισχύος και του κύρους, σημαίνει την αποτροπή νέων πληγμάτων, σημαίνει την ιδεολογική αντιμετώπιση αυτών που επιφέρουν τα πλήγματα. Ο Κύριος γνωρίζει ότι στο επίπεδο της πρακτικής, του θεσμού των παρελάσεων είναι και ισχυρός αλλά και ανίσχυρος, ευάλωτος. Είναι ισχυρός λόγω της επιβολής της εθνικής συνείδησης στούς υποτελείς. Βλέπουμε τα στρατευμένα νιάτα να παρελαύνουν, αυτά που αύριο θα υπερασπίσουν τα σύνορα και τις γυναίκες μας, τη μαθητιώσα (που θέλει να μάθει) νεολαία, το μέλλον του Έθνους, τους βετεράνους πολεμιστές της Εθνικής Αντίστασης, νιώθουμε την εθνική ομοψυχία και ενότητα, το κοινό συμφέρον που έχουν οι επίσημοι, ο Κύριος δηλαδή, οι παρελαύνοντες και παρελαύνουσες, και οι υποτελείς θεατές. Ο Κύριος είναι βέβαιος ότι το παραμύθι το έχουν χάψει οι υποτελείς υπήκοοι και αυτό σημαίνει πως είναι υπάκουοι και υποτεγμένοι. Είναι όμως και ανίσχυρος διότι το πλήθος των θεατών, λόγω της κοινωνικής και πολιτικής συγκυρίας, είναι σε θέση να χαλάσει το στημένο πανυγήρι.
Θα μπορούσε ο Κύριος να ξεμπερδεύει με την ήττα και το πρόβλημα καταργώντας τις παρελάσεις. Αυτή είναι η μία λύση. Υπάρχουν άλλες δύο. Η μία είναι η προστασία της τέλεσης των παρελάσεων από τις κατασταλτικές δυνάμεις του Κράτους και η άλλη η υπόδειξη στους πολιτικούς να μην εμφανιστούν στην υπερυψωμένη εξέδρα με τους επισήμους – να μείνουν δηλαδή μόνο οι παπάδες και οι στρατιωτικοί. Αυτές είναι οι τρεις επιλογές του Κυρίου και με αυτές θα ασχοληθούν τη Δευτέρα – πριν από αυτούς όμως θα ασχοληθούμε εμείς εδώ στην Κακιά Σχολή και θα υποστηρίξουμε ποια λύση από τις τρεις θα προκρίνουν και γιατί. Το εάν θα κάνουμε λάθος, θα το δούμε την επομένη των παρελάσεων.