ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ
3. Βαγγέλη, έχεις χαρτομάντηλα;
Η Αθηνά Βενιζέλου, γύρω στα πενήντα πέντε, γύρισε το κλειδί στη πόρτα και προσπάθησε να ανοίξει για να ελέγξει αν πράγματι κλείδωσε. Θα ξεκλείδωνε μα την έπιασε ο άντρας της από το μπράτσο.
– Όλα τα μάτια της κουζίνας είναι κλειστά, της είπε και ο τόνος της φωνής του έκφραζε τέτοια αποφασιστικότητα που απέτρεψε την Αθηνά να ξαναμπεί μέσα. Έλεος, Αθηνά, Έλεος, συμπλήρωσε με αγανάκτηση.
Τον άνδρα της τον έλεγαν Βαγγέλη. Είχε δυο ονόματα, Ελευθέριος Ευάγγελος Βενιζέλος. Το ένα, Ευάγγελος, ο παπάς το φώναξε δυνατά. Το άλλο, το είπε νοερά, και επιβεβαίωσε τη μάνα του ότι το όνομα ισχύει. Η ταυτότητα έγραφε Ευάγγελος, η μάνα του όμως τον φώναζε Λευτέρη.
Κάλεσαν το ασανσέρ. Και οι δυο σκυθρωποί.
– Είσαι καλύτερα; τον ρώτησε.
-Τα μύδια θα με πείραξαν, είπε ο Βαγγέλης Βενιζέλος. Σε αυτό το εστιατόριο δεν πρόκειται να ξαναπατήσουμε!
– Κι εγώ έφαγα, διαμαρτυρήθηκε η γυναίκα του.
– Κι εσύ έφαγες αλλά σε μένα έπεσε το φλουρί.
– Μήπως κρύωσες;
– ΒΑΓΓΕΛΗΣ Όχι, όχι, Κάτι έφαγα και με πείραξε.
ΑΘΗΝΑ Βρέχει.
Η αδυναμία μας να περιγράψουμε γεγονότα που εκτυλίσσονται ταυτόχρονα δημιουργεί την εντύπωση στον αναγνώστη ότι διαδραματίζονται με τη σειρά που περιγράφονται. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ο συγγραφέας είναι αναγκασμένος να παράσχει κάποια στοιχεία που θα ωθήσουν τον αναγνώστη να αμφισβητήσει τον λογοτεχνικό χρόνο και να τοποθετήσει τα επεισόδια στον πραγματικό χρόνο.
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Βρέχει, ξεβρέχει, θα πάμε.