φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Τα επίθετα ἁγνός και ἁγιος (με δασεία) είναι πρώτα ξαδερφάκια, ετυμολογικά και σημασιολογικά. Ενώ όμως το πρώτο γεννήθηκε και μεγάλωσε και γυναικώθηκε, και ζει ακόμα, το δεύτερο έπεσε θύμα της βρεφικής θνησιμότητας των λέξεων, φαινόμενο όχι σπάνιο, αλλά, ω! του θαύματος, αναστήθηκε, το ανέστησαν, μετά από πολλούς αιώνες οι βυζαντινοί αττικίζοντες υμνολόγοι – την εποχή του Ιουστινιανού και του Ηρακλείου ήταν ήδη σε ευρύτατη χρήση (6ος και 7ος μ. Χ. αιώνας) ενώ πολλά παράγωγά του ήταν σε κοινή χρήση τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες (αγιότης, αγίασμα, αγιασμός ). Γνωρίζουμε έναν θείο τους, ένα ρήμα, που το διαβάζουμε στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια, ο οποίος αργοπέθαινε κατά τον 5ο π. Χ. αιώνα – ο τελευταίος που το έγραψε ήταν ο Ευριπίδης. Πρόκειται για το ρήμα ἅ ζομαι (αγ- jομαι), με δασεία, μόνο σε Ενεστώτα και Παρατατικό, που σημαίνει φοβάμαι, σέβομαι από φόβο, σέβομαι, αιδούμαι, ντρέπομαι – μόνο θεούς στην Ιλιάδα, ας το συγκρατήσουμε, μόνο ανθρώπους στην Οδύσσεια.