φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΜΑΘΑΙΝΩ ότι έντονος, πολύ έντονος, προβληματισμός επικρατεί στο στρατόπεδο των συγγενών των θυμάτων των Τεμπών και των συνεργατών τους. Έχουν κατατεθεί στο τραπέζι των διαβουλεύσεων δύο προτάσεις. Και οι δύο βασίζονται στην προκείμενη ότι ο μόνος τρόπος να αποδοθεί η δικαιοσύνη είναι να πέσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη – και όχι οι συγκεντρώσεις και οι διαμαρτυρίες εδώ κι εκεί, σε θεσμικό και μη επίπεδο (στον δρόμο, δηλαδή). Τρία χρόνια τώρα, οι μαζικές συγκεντρώσεις και οι μεγαλειώδεις πορείες και διαδηλώσεις δεν μπόρεσαν να κάνουν τ΄αφτιά τους να ιδρώσουν – άλλωστε, είναι το μόνο μέρος του σώματος που δεν ιδρώνει. Διατυπώνονται πολλές ενστάσεις. Να πέσει η κυβέρνηση, ναι, αλλά πώς; Να πέσει τώρα ή στις εκλογές της άνοιξης του 2027; Να πέσει αλλά ποιος θα ανέβει; Κάποιο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που δεν πρόκειται να αποδώσει δικαιοσύνη, ή ένα κόμμα δικό μας;
Η μία από τις δύο προτάσεις υποστηρίζει να συγκροτηθεί ένα κόμμα, ΔΕΝ ΕΧΩ ΟΞΥΓΟΝΟ, αυτός θα είναι ο τίτλος, που θα συμμετάσχει στις εκλογές της άνοιξης του 2027, θα σημειώσει έναν ανεπανάληπτο εκλογικό θρίαμβο, θα καταλάβει 161 έδρες του κοινοβουλίου και, άρα, θα σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση και, επί τέλους, θα αποδοθεί δικαιοσύνη. Επί τέλους. Και γι΄ αυτή την πρόταση έχουν εκφραστεί πολλές επιφυλάξεις και ενστάσεις. Ο σκοπός του κόμματος θα είναι αποκλειστικά και μόνο η απόδοση δικαιοσύνης ή θα αλλάξει τα πάντα, θα είναι τόσο ριζοσπαστικό που θα σαρώσει τα πάντα, θα αναστατώσει τους πάντες και τις πάσες; Θα αυξήσει τους μισθούς, τις συντάξεις και τα επιδόματα, θα μειώσει δραστικά τον χρόνο εργασίας, θα καταργήσει την υποχρεωτική εκπαίδευση, θα καταργήσει την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, θα νομιμοποιήσει τη καλλιέργεια και τη χρήσης της ινδικής κάνναβης, θα βελτιώσει τις δημόσιες αστικές και υπεραστικές συγκοινωνίες, θα μειώσει τις τιμές του ηλεκτρικού ρεύματος και των τηλεπικοινωνιών, θα παράσχει αφορολόγητο πετρέλαιο στους αγρότες και στους βιοτέχνες, θα προσλάβει γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό; Και άλλα, πολλά. Εν πάση περιπτώσει, δεν έχει αποφασιστεί, εάν το κόμμα θα είναι μονοθεματικό (απόδοση δικαιοσύνης) ή ρηξικέλευθα επαναστατικό.
ΜΙΑ άλλη επιφύλαξη που έχει διατυπωθεί είναι ο τρόπος επιλογής των υποψηφίων βουλευτών. Δύο προτάσεις έχουν πέσει στο τραπέζι. Η μία υποστηρίζει ότι θα πρέπει να αντιπροσωπεύονται τα κοινωνικά στρώματα αναλογικά: εάν οι εργάτες, οι μισθωτοί γενικά, είναι το 65% της κοινωνίας, το 65% των υποψηφίων θα είναι εργατικής προέλευσης (ιδιωτικού ή δημόσιου τομέα). Και ούτω καθ΄ εξής. Κάποιοι λένε οι πρώτοι και οι πρώτες που θα τρέξουν. Κάποιοι άλλοι, οι συγγενείς των συγγενών των συγγενών, κοκ. Κάποιοι και κάποιες αναρωτιούνται, τι θα γίνει εάν δεν πάρουμε 41% αλλά 26% ή 12% ή 7% ή 2,5% ή 0,9%; Θα περιμένουμε τις επόμενες εκλογές, την άνοιξη του 2031; Κι αν ούτε τότε τα καταφέρουμε, θα ξαναπροσπαθήσουμε στι εκλογές του 2035;
ΟΙ υποστηρικτές της δεύτερης πρότασης διατείνονται ότι δεν πρέπει να περιμένουμε τις εκλογές της άνοιξης του 2027 αλλά να γίνουν τώρα εκλογές, να θριαμβεύσουμε, να σχηματίσουμε αυτοδύναμη κυβέρνηση, ώστε ή να αποδοθεί επί τέλους δικαιοσύνη ή και δικαιοσύνη να αποδοθεί και να υλοποιήσουμε το πρόγραμμά μας. Πώς όμως θα γίνουν σήμερα εκλογές; Μόνο ένας τρόπος υπάρχει: να καλέσουμε τους εργαζόμενους του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα σε γενική απεργία διαρκείας, έως ότου πέσει η κυβέρνηση, προκηρυχθούν και γίνουν εκλογές, στις οποίες θα καταγάγουμε πρωτοφανή και κοσμογονική εκλογική νίκη, συγκροτήσουμε αυτοδύναμη κυβέρνηση και αποδώσουμε δικαιοσύνη – ή και υλοποιούμε το πρόγραμμά μας, το οποίο θα επεξεργαστούμε κατά τη διάρκεια της γενικής απεργίας διαρκείας. Η οποία απεργία θα διαρκέσει πάνω από ένα μήνα, κατά τη διάρκεια του οποίου θα κλείσουν τα πάντα, θα σταματήσει κάθε δραστηριότητα που αναπαράγει αυτή τη σάπια κοινωνία, από την οποία τρέφονται τα ανηλεή σκουλήκια που μας κυβερνάνε: εργοστάσια, σουβλατζίδικα, σούπερμάρκετ, σχολεία, όχι τα νοσοκομεία, κομμωτήρια, γήπεδα (και του ποδοσφαίρου και του μπάσκετ), μπαράκια, καφέ, πετσόπ, ψιλικατζίδικα, μπουρδέλα, συγκοινωνίες, τα πάντα όλα! Το πολύ σε ένα μήνα ο Μητσοτάκης θα αναγκαστεί να υποχωρήσει, να παραιτηθεί και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας θα προκηρύξει εκλογές.
ΔΥΟ είναι οι ενστάσεις που εκφράζονται για αυτή την πρόταση. Η μία λέει ότι ο Μητσοτάκης δεν θα υποχωρήσει αλλά θα κηρύξει κατάσταση εξαίρεσης (όχι έκτακτης ανάγκης), θα καταλύσει τη δημοκρατία κατεβάζοντας στρατό στους δρόμους. Θα συγκρουστούμε με τον στρατό; Θα μας ρίχνουν σφαίρες κι εμείς, τι θα τους ρίχνουμε;Λουλούδια, αυγά, γιαούρτια, κουραμπιέδες ή μολότωφ; Μήπως να βγάλουμε τις καραμπίνες τις κυνηγητικές; Και τα αεροβόλα; Η άλλη αναρωτιέται, εάν απεργήσει μόνο το 85% και όχι όλοι και όλες; Κάποιοι άλλοι και άλλες λένε ότι, κι αν δεν απεργήσει το 85% αλλά το 50%; Κι αν όχι το 5ο% αλλά το 25% ή το 13% ή το 1% ή κανένας και καμία;
ΜΠΟΡΕΙ να φαίνεται ότι ο προβληματισμός είναι αδιέξοδος, δεν γίνεται να μην παραδεχτούμε ότι είναι πολύ γόνιμος. Ο οποίος συμπυκνώνεται στο εξής δίλημμα: ή δεν θα κάνουμε τίποτα, δεν θα μπορέσουμε να κάνουμε τίποτα, ή θα κάνουμε κάτι. Τι θα σημάνει αυτό το “δεν θα μπορέσουμε, δεν μπορέσαμε να κάνουμε κάτι”; Ότι είμαστε ανίκανοι; Ή ότι είμαστε ανήμποροι; Εάν μπορέσουμε να κάνουμε κάτι, τι θα είναι αυτό το κάτι; Κόμμα και αυτοδύναμη κυβέρνηση στις εκλογές του 2027 ή γενική απεργία διαρκείας εδώ και τώρα, εκλογές, αυτοδύναμη κυβέρνηση, απόδοση δικαιοσύνης; Διατυπώνονται ενστάσεις, κυκλικός συλλογισμός, πάλι από την αρχή, τα ίδια και τα ίδια.
ΑΝΑΜΕΝΟΥΜΕ τις εξελίξεις με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον.