φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΔΕΝ το γνωρίζουμε. Γνωρίζουμε όμως, με βεβαιότητα, με κατηγορηματική βεβαιότητα, ότι θα είναι λιγότεροι από αυτούς που ζουν σήμερα σε αυτή τη μοιραία χώρα. Το ενδεχόμενο να μη ζει κανείς Ουκρανός στην Ουκρανία θα το αποκλείσουμε για τα επόμενα χρόνια, αλλά, δεν το αποκλείω για μετά από δέκα ή είκοσι χρόνια. Είναι ένα πολύ ακραίο σενάριο αλλά γιατί να μην σκεφτόμαστε το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί; Ο πληθυσμός της θα μειώνεται ακόμα κι αν τελειώσει ο πόλεμος – όποτε τελειώσει. Θα γνωρίζετε βέβαια ότι το όνειρο του κάθε Ουκρανού, της κάθε Ουκρανής, είναι να φύγει από την Ουκρανία – αυτοί που θέλουν να μείνουν είναι μια ισχνή μειονότητα – είναι αυτοί και αυτές που έχουν στενές σχέσεις με τον κρατικό μηχανισμό, τις επιχειρήσεις και το μεγάλο εμπόριο, οι κάτοχοι μεγάλων εκτάσεων καλλιεργήσιμης γης. Η οποία όμως εξαρτάται από την πλειονότητα των μισθωτών εργαζομένων, οι οποίοι, όπως είπα, το μόνο που θέλουν είναι να φύγουν. Και όσο μειώνεται ο πληθυσμός, τόσο επισφαλής θα είναι η θέση και η κατάσταση της άρχουσας τάξης – της ισχνής μειονότητας που κατέχει τα μέσα παραγωγής και συντονίζει τον έλεγχο και την αναπαραγωγή της κοινωνίας. Γιατί όμως είναι μοιραία χώρα και κοινωνία η Ουκρανία; Γιατί έχουν ήδη φύγει πάνω από 20 εκ. από το 1992 μέχρι σήμερα; Αντιλαμβάνεστε τι σημαίνει 20 εκ. από τα 52 που ήταν το 1992 μέσα σε 33 χρόνια, μέσα σε μια γενιά; Δεν έχει ξανασυμβεί στην παγκόσμια ιστορία κάτι τέτοιο.
ΔΙΑΒΑΖΩ, φίλες και φίλοι, κείμενα που οι συντάκτες τους υποστηρίζουν ότι ο ουκρανικός λαός υπερασπίζεται τη χώρα του με αποφασιστικότητα και σθένος και αυτοθυσία. Ναι, υπάρχει ένας στρατός που μάχεται, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία, υπάρχουν στην Ουκρανία άνδρες πατριώτες, σωβινιστές, εθνικιστές, φιλοπόλεμοι, πολεμοχαρείς, άνδρες που γουστάρουν να πολεμούν, που τους αρέσει, αδιαφορώντας εάν πεθάνουν ή ζήσουν χωρίς πόδια και χωρίς χέρια ή καθηλωμένοι στο αναπηρικό αμαξίδιο, απαραίτητη προϋπόθεση για να συμμετάσχει κάποιος στους παραΟλυμπιακούς αγώνες, να νικήσει και να επιστρέψει περήφανος στην πατρίδα του. Ναι, υπάρχουν αυτοί και αυτοί είναι που πολεμούν στς πρώτες γραμμές των πολλών μετώπων. Αλλά είναι λίγοι, μια θλιβερή μειονότητα που περιορίζεται αριθμητικά με γεωμετρικό πρόοδο. Να σας θυμίσω ότι κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους του πολέμου (Φεβρουάριος 2022- Φεβρ. 2023) εγκατέλειψαν την Ουκρανία 8 εκ. ενώ άλλα 11 εκ. είχαν ήδη φύγει κατά την τριαντακονταετία εικοσαετία 1992-2022. Σύμφωνα με το EYRONEWS (14/11/25)
” Όπως ανέφερε η πολωνική συνοριοφυλακή τον Οκτώβριο, σχεδόν 100.000 Ουκρανοί σε ηλικία στράτευσης εγκατέλειψαν την Ουκρανία μέσα σε δύο μήνες από τότε που ο πρόεδρος Ζελένσκι χαλάρωσε τους κανόνες για την έξοδο από τη χώρα.”
Ο καγκελάριος Μερτς δήλωσε προ ολίγων ημερών (την περασμένη Πέμπτη): “Σε μια μακρά τηλεφωνική συνομιλία σήμερα, ζήτησα από τον Ουκρανό πρόεδρο να διασφαλίσει ότι οι νέοι άνδρες, ιδίως από την Ουκρανία, δεν θα έρχονται στη Γερμανία σε μεγάλους αριθμούς αλλά ότι θα υπηρετούν τη χώρα τους. Είναι απαραίτητοι εκεί” Έκανε αυτή τη δήλωση γιατί του σφύριξαν (γερμανικό υπουργείο Εσωτερικών) ότι “Μετά τη χαλάρωση των κανόνων εξόδου από την Ουκρανία κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, ο αριθμός των νεαρών Ουκρανών ανδρών ηλικίας 18 έως 22 ετών που εισέρχονται στη Γερμανία αυξήθηκε από 19 την εβδομάδα στα μέσα Αυγούστου σε 1.400 έως 1.800 την εβδομάδα τον Οκτώβριο” . Βρισκόμαστε λίγες βδομάδες ή λίγους μήνες πριν την κατάρρευση του μετώπου και οι νέοι την κοπανάνε από τη χώρα γιατί δεν θέλουν να πεθάνουν, να χάσουν τα πόδια τους τή τα χέρια τους ή και τα δύο, να περάσουν την υπόλοιπη ζωή τους σε αναπηρικό αμαξίδιο και να γίνουν Ολυμπιονίκες. Καλά κάνουν και λιποτακτούν; Πολύ καλά κάνουν, μακάρι να το κάνουν όλοι και όλες, να μην πάει να πολεμήσει ούτε ένας, να τελειώσει ο πόλεμος, να μείνει μισή η Ουκρανία με το ένα τρίτο του πληθυσμού που είχε το 1992 (52 εκ. παρακαλώ). Γιατί όμως ο Ζελένσκι άνοιξε τα σύνορα και την κοπανάνε οι νέοι; Η απάντηση είναι πολύ απλή. Η φυγή αυτών που δεν θέλουν να πολεμήσουν λειτουργεί αφενός ως βαλβίδα εκτόνωσης της δυσαρέσκειας, της απελπισίας και της απόγνωσης των υπό στράτευση νέων και αφετέρουν ως ένας αποτελεσματικός τρόπος εξάλειψης ενός πολύ μεγάλου αριθμού εξόχως ευφάνταστων πρακτικών αποφυγής της στράτευσης, οι οποίες χαρακτηρίζονται από αλληλεγγύη και διάχυτη συνενοχή μεταξύ του πληθυσμού και κατώτερων κρατικών υπαλλήλων. Όσοι τελικά αναγκάζονταν να καταταχτούν δημιουργούσαν πολλά προβλήματα – αδιαφορία, ανυπακοή, επίθεση κατά αξιωματικών. Τον Οκτώβριο, πριν ένα μήνα, αναγκάστηκαν να καταταχτούν 26.500 νέοι, οι 21.000 έφυγαν, λιποτάκτησαν! Από αυτό το αρνητικό κλίμα θέλει να απαλλαγεί η άρχουσα τάξη της Ουκρανίας, η πιο διαφθαρμένη άρχουσα τάξη της Οικουμένης. Γι΄ αυτούς θα πολεμήσουμε; Να πάνε να πολεμήσουν οι καστοριαδικοί Νίκος Γιαννίκας και Νίκος Ν . Μάλλιαρης., που στο βιβλίο τους “Ο πόλεμος από ανθρωπολογική σκοπιά” εξυμνούν και εκθειάζουν τον ουκρανικό λαό που μάχεται στα πεδία των μαχών υπερασπιζόμενος τη δημοκρατία και τις δυτικές αξίες, που θα νικήσει τα ρώσικα κτήνη, θα απελευθερώσει τα κατακτημένα εδάφη, και την Κριμαία και θα αλλάξει το καθεστώς στη Ρωσία και θα το κάνει δημοκρατικό, όπως είναι στην Ουκρανία.
ΠΡΙΝ αρχίσει ο πόλεμος, φίλες και φίλοι, οι Ρώσοι γνώριζαν πολύ καλά ότι η πλειονότητα του πληθυσμού θέλει να φύγει. Το πρώτο έτος του πολέμου, έφυγαν 8 εκ. (7.800.000). Πόσοι έφυγαν τα επόμενα δύο χρόνια, μέχρι τον Φεβρ. του 2025; Δεν γνωρίζουμε, θα είναι όμως με βεβαιότητα πάνω από 10 εκ. – το λιγότερο. Γνώριζαν ότι ο ουκρανικός στρατός θα ξεμείνει από στρατιώτες – ξεμένει αυτές τις μέρες! Γνώριζαν ότι το ΝΑΤΟ δεν θα στείλει στρατεύματα. Αυτός ήταν ο λόγος που είχα γράψει ότι ο πόλεμος θα διαρκέσει το πολύ τρία (3) χρόνια. Είμαστε στον τέταρτο και τώρα ξεμένει ο ουκρανικός στρατός από στρατιώτες. Εάν συνεχιστεί ο πόλεμος, θα συνεχιστεί ως πόλεμος καταστροφής και εξόντωσης εκ του μακρόθεν και όχι ως πόλεμος κατάκτησης και ελέγχου εδαφών που δεν γίνεται χωρίς πεζικό.
ΓΙΑΤΙ όμως είναι μοιραία η Ουκρανία; Γιατί, πολύ απλά, βρίσκεται μεταξύ της Ευρώπης και της Ρωσίας. Εάν επιδιώκεις να κατακτήσεις τη Ρωσία, πρέπει να κατέχεις την Ουκρανία – από εκεί θα περάσεις, από εκεί πέρασαν μία φορά οι Γάλλοι και δύο φορές οι Γερμανοί. Νικητής θα αναδειχτεί όποιος την κατακτήσει και την ελέγξει. Αυτός είναι ο λόγος που έφυγαν οι μισοί Ουκρανοί και οι άλλοι μισοί θέλον να φύγουν και θα φύγουν. Δεν θα ήθελαν να ζουν σε ένα αχανές πεδίο μάχης και αιματοχυσίας.
ΜΙΑ τέταρτη επίθεση κατά της Ρωσίας δεν θα ήταν φρόνιμο να την αποκλείσουμε. Ποιος θα την κάνει; Το Τέταρτο Ράιχ, που δεν θα είναι γερμανικό αλλά ευρωπαϊκό (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Ολλανδία, Πόλωνία, Δανία, Νορβηγία, Σουηδία, Φιλανδία, Ελλάδα και άλλες). ΗΠΑ και Ηνωμένο Βασίλειο θα παρακολουθούν την αυτοκτονική αυτοκαταστροφή και θα γελάνε πίνοντας σαμπάνια.