φίλες κι φίλοι, καλή σας μέρα.
ΣΠΕΥΔΩ ευθύς αμέσως να διευκρινίσω ότι οι λέξεις “ακροδεξιά” και “αγωνίστρια” δεν είναι χαρακτηρισμοί υβριστικοί και απαξιωτικοί: είναι όροι του πολιτικού λεξιλογίου. Είναι πολύ πιθανό, να μη πω βέβαιο, ότι πολλοί και πολλές που αυτοχαρακτηρίζονται αριστεροί και αριστερές, που ανήκουν στο πολιτικό φάσμα της Αριστεράς, από κέντρο- μέχρι άκρο-, θα ψηφίσουν το κόμμα της Καρυστιανού στις προσεχείς εκλογές που θα γίνουν, κατά πάσα πιθανότητα, την άνοιξη του 2027. Αναρωτιέμαι: γνωρίζουν ότι η Καρυστιανού κινείται στο πολιτικό φάσμα της ακροδεξιάς ή δεν το γνωρίζουν; Μήπως πιστεύουν και υποστηρίζουν ότι η Καρυστιανού δεν έχει καμία σχέση με την ακροδεξιά; Θα γνωρίζουν βέβαια ότι ήταν στέλεχος (ή μέλος, δεν γνωρίζω ακριβώς) της Νέας Δημοκρατίας. Μήπως πιστεύουν και υποστηρίζουν ότι μετά την προσωπική της περιπέτεια, την οποία σεβόμαστε απολύτως, άλλαξε στρατόπεδο και μετακόμισε στο στρατόπεδο της Αριστεράς; Είναι αριστερή η Καρυστιανού; Θα μου πείτε ότι όλα αυτά είναι ετικέτες και κακώς τις υιοθετώ. Εάν εσείς τα θεωρείτε ετικέτες, έχει καλώς. Εγώ βλέπω μια πολύ μεγάλη διαφορά ανάμεσα στη Δεξιά και στην Αριστερά, έχω τραβήξει μια σαφή και πολύ χοντρή διαχωριστική γραμμή ανάμεσά τους και κάποιος, κάποια ή θα είναι Αριστερός ή θα είναι Δεξιός ή θα είνα κάτι που θα περιέχει στοιχεία, άλλοτε λίγα κι άλλοτε πολλά, και από τα δύο αυτά πολιτικά φάσματα. Ούτε Αριστερός ούτε Δεξιός, δεν γίνεται. Πιθανότατα ο όρος Αριστερός να ενοχλεί πολλούς και πολλές , το καταλαβαίνω, αλλά δεν μπορώ να βρω άλλη λέξη. Διευκρινίζω ακόμα ότι περιλαμβάνω και τους αναρχικούς, όλων των τάσεων, στον φάσμα της Αριστεράς.
ΠΡΙΝ εκθέσω τη γνώμη μου γιατί η ακροδεξιά αγωνίστρια Καρυστιανού γοητεύει ένα μεγάλο μέρος του αριστερού ακροατηρίου οφείλω να διακρίνω πολύ σύντομα την Αρστερά και την Δεξιά, όπως εγώ αντιλαμβάνομαι αυτή τη διάκριση, και κάποιοι άλλοι, ώστε να δείξω γιατί η Καρυστιανού είναι ακροδεξιά. Η Αριστερά είναι ένα πολιτικό φάσμα που πρεσβεύει και υποστηρίζει ότι όλοι και όλες πρέπει να συμμετέχουν στη λήψη των αποφάσεων, οι οποίες δεν είναι τίποτα άλλο παρά λύσεις στα προβλήματα που προκύπτουν από την άσκηση και την επιδίωξη της ελευθερίας, της ισότητας και της ασφάλειας. Οι αποφάσεις, οι λύσεις, λαμβάνονται κατά τη διάρκεια της διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου, την οποία διεξαγωγή η Αριστερά συντονίζει αλλά δεν καθοδηγεί, κατά τη διάρκεια της οποίας προτείνει αλλά δεν διατάζει. Επιδιώκει να εξασφαλίσει ηθικη υπεροχή αλλά δεν εστιάζει μόνο στην ηθική, η ηθική υπεροχή είνα μια πτυχή της πολιτικής, της διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου. Η Αριστερά δεν αγνοεί ότι οι άνθρωποι αλλάζουν πολύ δύσκολα αντιλήψεις, αξίες, τρόπους σκέψης, συμπεριφορές – αλλάζουν όμως. Εστιάζει σε αυτή την αλλαγή, και όχι στην εκτόνωση του άγχους που παράγει η καπιταλιστική καθημερινότητα, μέσω της διαμαρτυρίας, εστιάζει στην κατανόηση της συγκυρίας και στην απόδοση ευθυνών και όχι στην έκφραση του θυμού και στην εμμονή στην τιμωρία μέσω της ψήφου! Η Αριστερά διεξάγει κοινωνικό πόλεμο για να νικήσει (και έχει νικήσει πολλές φορές), δεν αγωνίζεται για να περνάει η ώρα, χωρίς να νοιάζεται εάν θα νικήσει ή όχι. Η Αριστερά επιδιώκει να διευρύνει την ελευθερία και την ισότητα, να διευρύνει την κοινοχρησία και την κοινοκτησία, να προστατεύσει τα αδύναμα μέλη της κοινότητας.
ΕΙΝΑΙ αλήθεια ότι η ιστορική Αριστερά, η εναπομείνασα Αριστερά, είναι Αριστερά που λατρεύει τον αγώνα, τη διαμαρτυρία, τις διεκδικήσεις, τα αιτήματα, τις πορείες και τις συγκεντρώσεις, τις διαδηλώσεις και τις ταραχές. Είναι θυμωμένη, εξοργισμένη, θέλει να ξεσπάσει και να τιμωρήσει με την ψήφο της. Δεν την ενδιαφέρει η νίκη και το αποτέλεσμα. Να εκτονωθεί θέλει, να βρίσει (Μητσοτάκη γαμιέσαι!). Έχει εμπεδωθεί μια αγωνιστική ταυτότητα, μια αγωνιστική πολιτική ιδεολογία, που δεν λένε να υποχωρήσουν παρ΄όλο που η μία ήττα διαδέχεται την άλλη – διότι η διαμαρτυρία, οι διεκδικήσεις, ο αγώνας, οι εξεγέρσεις πάντα ηττώνται. Εκτιμώνται οι μαχητικοί και ανυποχώρητοι αγωνιστές και οι μαχητικές και δυναμικές αγωνίστριες΄- γιατί η η Ζωή Κωνσταντοπούλου αγγίζει το 10% (στις δημοσκοπήσεις). Η αγωνιστική Αριστερά δεν θέλει να νικήσει γιατί είναι βολεμένη! Ο αγωνισμός και ο ακτιβισμός είναι πολιτικός τουρισμός. Η νίκη θα της αναστάτωνε και δεν θέλει να αναστατωθεί. Και λεφτά έχουν οι Αριστεροί και δουλειά έχουν – τι ανάγκη έχουν; Ναι, αλλά και οι ακροδεξιοί και οι νεοναζί αγωνίζονται! Δεν ηταν αγωνιστής ο Κασιδιάρης; Δεν καταφερόταν κατά των μνημονίων; Ήταν λίγοι εκείνοι που ταλαντεύονταν μεταξύ των επιλογών της Χρυσής Αυγής και του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές; Μαζί δεν αγωνίστηκαν στην πλατεία Συντάγματος αριστεροί, ακροαριστεροί και ακροδεξιοί και νεοναζί; Τα ξεχάσατε;
ΟΠΟΙΟΣ και ΟΠΟΙΑ αγωνίζεται δεν σημαίνει ότι είναι Αριστερός. Μπορεί να ανήκει σε οποιοδήποτε φάσμα της πολιτικού χώρου – μπορεί να είναι και ακροδεξιός. Η Καρυστιανού δεν διαθέτει κανένα μα κανένα από τα χαρακτηριστικά της Αριστεράς – κάθε άλλο! Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια. Ο λόγος της έχει πολλά κοινά στοιχεία με αυτόν του Κασιδιάρη. Όπως κι εκείνος, στρέφεται με μένος κατά της Αριστεράς. Η λατρεία του αγωνισμού, της αποφασιστικής και δυναμικής, ανυποχώρητης αγωνίστριας Καρυστιανού δεν αφήνει τους αριστερούς και τις αριστερές περιθώρια να διακρίνουν τον ακροδεξιό πολιτικό χαρακτήρα του τρόπου σκέψης και του λόγου της. Έχουν θαμπωθεί από την επίκληση της ηθικής, της δικαιοσύνης, της τομής και της νέας αρχής, της κάθαρσης, της εκδικητικής τιμωρίας – όλα αυτά φαίνονται ρηξικέλευθα και ριζικά, επαναστατικά αλλά όχι μόνο δεν είναι αλλά και διατυπώνονται από την οπτική της ακροδεξιάς.
ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΩ με την μεγαλύτερη δυνατή διαύγεια και αποφασιστικότητα, με την μεγαλύτερη δυνατή απλότητα και σαφήνεια: η Καρυστιανού και οι πέριξ αυτής θα αποτύχει όπως απέτυχε η Χρυσή Αυγή και οι Σπαρτιάτες, για άλλον λόγο βέβαια. Οδεύει ολοταχώς προς την καταστροφή της. Είναι πολύ κρίμα – για μια μάνα που έχασε το παιδί της σε ένα κρατικό έγκλημα και δεν δικαιώθηκε. Δεν είναι καθόλου κρίμα για μια φιλόδοξη ακροδεξιά αγωνίστρια που σπείρει τη σύγχυση και διαιωνίζει την απόγνωση των Αριστερών που δεν ξέρουν τι να πουν, τι να σκεφτούν και τι να κάνουν. Έχουν κολλήσει με τη διαμαρυρία και τη γκρίνια και τον αγώνα και δεν λένε να ξεκολλήσουν με τίποτα. Δεν θα ξεκολλήσουν ούτε μετά την παταγώδη αποτυχία της ακροδεξιάς αγωνίστριας Καρυστιανού. Τοίχοι να βαρέσετε το κεφάλι σας μετά υπάρχουν πολλοί.