φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΘΑ χαρακτηρίζατε αφόρητο πλεονασμό το “μ. Χ.” του τίτλου αλλά δεν είναι: το πρόσθεσα για να υπονοήσω ότι η στρατηγική της Δύσης ήταν ίδια και τον 21ο π. Χ. αιώνα και ότι δεν μπορεί να αλλάξει, θα παραμένει ίδια στον αιώνα τον άπαντα. Θα μου αντιτείνετε βέβαια ότι τον 21ο αιώνα δεν υπήρχε Δύση κι εγώ θα υποστηρίξω σήμερα και αύριο, και κάθε φορά που θα γράφω (μόνο Σαββατοκύριακο από δω και πέρα) για αυτό το ζήτημα, θα υποστηρίξω λοιπόν ότι υπήρχε Δύση τον 21ο π. Χ. αιώνα και ότι γαμούσε κι έδερνε. Θα πρέπει λοιπόν να διευκρινίσω τι εννοώ με τον όρο Δύση για να μπορέσουμε να συννενοηθούμε. Να διευκρινίσω ακόμα τι εννοώ με τον όρο στρατηγική κι αν μπορούμε να γνωρίζουμε τι θα συμβεί στο μέλλον. Εάν τα κάνω όλα αυτά, και θα τα κάνω, το γνωρίζετε, θα κατανοήσουμε τι συμβαίνει στο Ιράν, που το πάει η Δύση και ποιο είναι το μέλλον της, αν θα γίνει παγκόσμιος πόλεμος με χρήση πυρηνικών, αν το μέλλον μας θα είναι ζοφερό ή ευχάριστο, αν δεν θα έχουμε να φάμε ή αν θα πετάμε σαν τις ξένοιαστες πεταλούδες από λουλούδι σε λουλούδι.
ΟΤΑΝ λέμε Δύση εννοούμε την πολιτική και στρατιωτική συμμαχία μιας ομάδας καπιταλιστικών κρατών και κοινωνιών που έχουν και στενές εμπορικές σχέσεις μεταξύ τους, κοινά συμφέροντα, παρά τον οποιονδήποτε ανταγωνισμό: ΗΠΑ, ΕΕ (συν Αγγλία, Νορβηγία, Ελβετία, Ισλανδία), Καναδάς, Αυστραλία, Ν. Ζηλανδία, Ιαπωνία, Ισραήλ. Αυτή είναι η Δύση. Εμείς είμαστε Δύση και ανήκουμε στη Δύση, η Τουρκία και η Ρωσία δεν είναι Δύση. Η πολιτισμική Δύση είναι ευρύτερη επικράτεια: εκτός από την πολιτική και στρατιωτική συμμαχία, στην πολιτισμική Δύση ανήκει κι ένα πολύ μεγάλο μέρος των κοινωνιών του πλανήτη (η Ρωσία, λόγου χάριν), και πολλές άλλες στις οποίες ο δυτικός πολιτισμός είναι ο κυρίαρχος – σε όλη την κεντρική και νότια Αμερική. και αλλού. Από τη στιγμή όμως που δεν υπάρχει κοινωνία που να μην είναι σήμερα καπιταλιστική, που να μην έχει επικρατήσει ολικά ή μερικά ο δυτικός τρόπος ζωής (αυτοκίνητο, κινητό, τουρισμός, βιομηχανία της ψυχαγωγίας, κοινωνικά μέσα δικτύωσης, η τροφή ως εμπόρευμα και άλλα πολλά) η πολιτισμική Δύση είναι παρούσα σε κάθε κοινωνία, αποσπασματικά όμως. Και οι Κινέζοι και οι Ινδοί έχουν αυτοκίνητο και κινητό αλλά δεν σκέφτονται με τον τρόπο που σκέφτονται οι Αμερικανοί ή οι Ρώσοι.
ΠΡΙΝ στρέψω το ενδιαφέρον μου στη στρατηγική, θα επιστήσω την προσοχή σας σε κάτι που το έχω επισημάνει και το έχω εξετάσει πολλές φορές, θα το κάνω όμως άλλη μια φορά. Μέχρι το 1945, τη λήξη του β΄παγκοσμίου πολέμου, τα κράτη που αποτελούν σήμερα τη Δύση πολεμούσαν μεταξύ τους ανηλεώς και συνεχώς, ασταμάτητα – εδώ και πάνω από 2.000 χρόνια, η Ευρώπη ήταν ένα αχανές πεδίο μαχών, όπου κυλούσαν ποτάμια αίματος και οι κραυγές του πόνου έφταναν πολύ ψηλά, μέχρι τ΄ αυτιά του Θεού. Μετά το 1945 συνέβη μια κοσμογονική αλλαγή: το τέλος του πολέμου μεταξύ των κρατών της Δύσης, κυρίως της Ευρώπης. Δεν θα πολεμήσουν ξανά μεταξύ τους, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα πάψουν να πολεμούν. Δεν μπορούν να πάψουν να πολεμούν, ο πυρήνας της Δύσης, αυτός που καθορίζει τη στρατηγική επιδίωξη, είναι κοινωνίες πολεμικές, δεν μπορούν να αναπαραχθούν εάν δεν διεξαγάγουν συχνά και διαρκώς πολέμους: είναι οι κοινωνίες που έχουν πολεμική βιομηχανία, που παράγουν μέσα καταστροφής και εξόντωσης (το 55% των εξαγωγών των ΗΠΑ είναι όπλα). Από δω και πέρα, από το 1945 και μετά θα πολεμούν εναντίον άλλων είτε όλες μαζί ενωμένες είτε συγκροτώντας ολιγομελείς ομάδες είτε μόνες τους. Τα κράτη της Δύσης έχουν και κοινά συμφέροντα (άρα και κοινή στρατηγική) και ίδιο συμφέρον και ίδια στρατηγική, τα οποία όμως δεν έρχονται σε αντίθεση με αυτά της συμμαχίας. Εμείς θα στρέψουμε την προσοχή μας στα κοινά συμφέροντα και στην κοινή στρατηγική της Δύσης, αφού πρώτα απαντήσουμε στο ερώτημα, γιατί δεν θα πολεμήσουν ποτέ πια μεταξύ τους τα πλούσια και ισχυρά κράτη της Δύσης.
ΔΕΝ θα πολεμήσουν ποτέ ξανά μεταξύ τους γιατί είναι πλούσια και ισχυρά. Ο μεταξύ τους πόλεμος θα μείωνε και τον πλούτο τους και την ισχύ τους, θα ήταν πόλεμος αυτοκαταστροφικός και αυτοκτονικός για όλα τα κράτη. Οι περισσότεροι πόλεμοι γίνονταν είτε για να επικρατήσει ένα κράτος, να επιβάλει την κυριαρχία του σε όλα τα άλλα, σε όλη την Ευρώπη ή στο μεγαλύτερο μέρος της είτε για να εμποδίσουν κάποιο φιλόδοξο κράτος να κυριαρχήσει – χαρακτηριστικά παραδείγματα η Γαλλία και η Γερμανία, οι Ναπολεόντειοι πόλεμοι και ο Μεγάλος Πόλεμος (α΄και β΄παγκόσμιος). Δέσμιοι του ποιμενικού-πολεμικού παρελθόντος τους, δεν θα μπορούσαν να δράσουν διαφορετικά. Προς το τέλος του β΄παγκοσμίου πολέμου κατανόησαν ότι αυτό συνιστά αυτοκαταστροφικό και αυτοκτονικό αναχρονισμό. Αντί ένα κράτος να επιχειρεί να κατακτήσει την Ευρώπη, γιατί να μην επιχειρήσουν όλα μαζί τα κράτη της Δύσης ενωμένα να κατακτήσουν όλον τον πλανήτη; Γιατί όμως να τον κατακτήσουν; Τον κατέκτησαν ποτέ; Ομολογούν, ρητά ή άρρητα, υπαινικτικά ή σαφώς, αυτόν τον σκοπό τους ή τον κρύβουν; Θα εκπληρωθεί αυτή η επιθυμία τους; Αν δεν εκπληρωθεί; Αν εκπληρωθεί; Είσαι βέβαιος, Αθανάσιε, ότι η Δύση θέλει να κατακτήσει όλον τον πλανήτη; Τόσο, όσο ο ήλιος θα ανατείλει σε μία ώρα. Θα εκθέσω και θα αναπτύξω τα επιχειρήματά μου και εδώ είμαι.
ΟΤΑΝ λέμε στρατηγική γενικά εννοούμε την επινόηση του τρόπου με τον οποίο εκπληρώνουμε μια επιθυμία, επιτυγχάνουμε ένα σκοπό. Ο σκοπός καθορίζεται από την επιθυμία και η επιθυμία από την αδυναμία. Όταν ακούω ή διαβάζω τη λεξη στρατηγική το μυαλό μου πάει κατ΄ ευθείαν στην αδυναμία – σε κάποια αδυναμία – ένδεια (έλλειψη, στέρηση, σπάνη) ή φόβος (ανησυχία, αγωνία, άγχος, τρόμος, φρίκη): δεν μπορεί να υπάρξει στρατηγική χωρίς αδυναμία, χωρίς ένδεια ή χωρίς φόβο, ανησυχία. Για να πραγματοποηθεί ο σκοπός πρέπει να καταρτίσουμε ένα σχέδιο – η στρατηγική είναι σχέδιο, με το οποίο επιχειρούμε να εκπληρώσουμε μια επιδίωξη, ένα σκοπό, μια επιθυμία. Σκέφτομαι από πριν τι θα κάνω – αυτό είναι το σχέδιο. Το ‘σκέφτομαι από πριν” λέγεται πρόνοια. Η στρατηγική είναι πρόνοια, πρό-νοια. Γνωρίζουμε τη Θεία Πρόνοια και την κοινωνική πρόνοια. Άρα, εδώ, και στις δύο αυτές περιπτώσεις, υπάρχει κάποια στρατηγική, κάποιο σχέδιο, κάποια επιδίωξη, κάποια επιθυμία, κάποια αδυναμία – ένδεια ή φόβος. Η μέριμνα και η φροντίδα που εμφιλοχωρεί στην έννοια της πρόνοιας του Θεού (του αφέντη μας) και του κράτους είναι η επιδίωξη, ο σκοπός – ποια είναι η αδυναμία, η έλλειψη και ο φόβος; Γιατί μας φροντίζουν; Επειδή μας αγαπάνε; Δεν θα το έλεγα. Μας φροντίζουν γιατί χωρίς εμάς θα τρώγανε τ΄ αρχίδια τους (έλλειψη), γιατί πολλές φορές τους κόψαμε το κεφάλι (φόβος).
ΔΕΝ υπάρχει, δεν μπορεί να υπάρξει πόλεμος, κοινωνικός ή διακρατικός, στον οποίο τα αντίπαλα στρατόπεδα να μην έχουν στρατηγική, σχέδιο, σκοπό, αδυναμία – έλλειψη ή φόβο. Πολύ συχνά η στρατηγική αποκρύπτεται – είναι πλεονέκτημα να μην γνωρίζει ο αντίπαλος τον σκοπό σου: εάν τον γνωρίσει, μπορεί να αντιληφθεί, να κατανοήσει το σχέδιό σου και την τακτική σου και να αντιδράσει. Όπως κάθε σχέση έχει μια στρατηγική, έτσι και η κυριαρχική σχέση, η κυριαρχία, έχει κι αυτή μια στρατηγική επιδίωξη. Η στρατηγική επιδίωξη της κυριαρχίας, κάθε κυριαρχίας, είναι η εξασφάλιση της αναπαραγωγής της, της διαιώνισής της, της συνέχισης της και, με αρνητικό πρόσημο, η αποτροπή της κατάλυσής της. Αυτός είναι ο φόβος της, η αδυναμία της, αυτή καθορίζει τον σκοπό και το σχέδιο πραγματοποίησης του σκοπού. Σήμερα, οι υποτελείς, οι εργαζόμενοι μισθωτοί δεν έχουν στρατηγική και χωρίς στρατηγική δεν μπορείς να πολεμήσεις. Και φόβους έχουν και ελλείψεις έχουν αλλά επιθυμία δεν έχουν,ούτε σκοπό, ούτε σχέδιο. Οι Κύριοί μας όμως έχουν.
ΓΙΑ να εντοπίσουμε τη στρατηγική της Δύσης, τον σκοπό της, την επιθυμία της, το σχέδιό της, πρέπει να εντοπίσουμε την αδυναμία της: τι της λείπει, τι φοβάται η Δύση;
ΘΑ συνεχίσω αύριο το πρωί.