φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Η εκλογή των βουλευτών κάθε τέσσερα χρόνια από τους πολίτες μέσω της μυστικής ψήφου είναι μια σ ύ γ κ ρ ο υ σ η μεταξύ των υποψηφίων βουλευτών και μεταξύ των αντιπάλων κομμάτων με δύο αντικείμενα διαμάχης: το β ο υ λ ε υ τ ι λ ί κ ι και η σ υ γ κ ρ ό τ η σ η τ η ς κ υ β έ ρ ν η σ ης , που συντονίζει τη λειτουργία του κράτους, το οποίο με τη σειρά του συντονίζει τη λειτουργία της οικονομίας και της κοινωνίας. Άλλο αντικείμενο διαμάχης δεν επιτρέπεται! Και, εάν εμφανιστεί, πρέπει να εξολοθρευτεί. Εάν εμφανιστεί κάποιο κόμμα και κάποιος ηγέτης που θα προσθέσει ένα νέο αντικείμενο διαμάχης, ας πούμε μια ριζική κοινωνική μεταρρύθμιση, πολύ σύντομα θα τον βρούνε πεταμένο σε κάποιο χαντάκι. Τα όρια του κοινοβουλευτικού συστήματος είναι σαφή και προστατεύονται από το ίδιο το κράτος. Εάν υπάρξει κάποιο ενδεχόμενο υπέρβασης των ορίων, η κοινοβουλετική δημοκρατία αυτοκαταργείται, όπως πολύ καλά γνωρίζουμε. Με λίγα λόγια: ή χαντάκι ή δικτατορία.
ΑΥΤΟ το ή χαντάκι ή δικτατορία είναι ένα από τα πολλά πράγματα που δεν πρέπει να τα συζητάμε, είναι μία ακόμα περίπτωση που δεν πρέπει να βλέπουμε την πραγματικότητα κατάματα, ως έχει. Αντ’ αυτού, άλλοι θα παραγάγουν αυταπάτες κι άλλοι θα τις υιοθετούν. Είμαστε όλοι και όλες ίσοι έναντι του νόμου, η δημοκρατία παρέχει ίσες ευκαιρίες σε όλους, μπορεί να υπάρξει κοινωνική αλλαγή μέσω των κοινοβουλευτικών αλλαγών και άλλα πολλά. Η κομβική δραστηριότητα κάθε κοινοβουλευτικού κόμματος, σε όποιο φάσμα της πολιτικής κι αν κινείται, από την άκρα δεξιά ως την άκρα αριστερά, είναι η παραγωγή αυταπάτης ή αυταπατών. Οι παραγωγοί αυταπατών εκτιμώνται από το κράτος και αμείβονται πολύ καλά. Δύο καινοφανή επίκαιρα παραδείγματα είναι χαρακτηριστικά: η Μαρία Καρυστιανού και ο σύντροφος κύριος Αλέξης Τσίπρας. Θα πουλήσουν αυταπάτες και θα εισπράξουν μία γενναιόδωρη βουλευτική αποζημίωση – οι ψηφοφόροι θα την εξασφαλίσουν, θα τους κάνουν μάγκες με την ψήφο τους.
ΚΑΙ δεν θα μπορούσε να ήταν αλλιώς μιας και η πολιτική είναι μια πτυχή του κοινωνικού πολέμου, άρα η πολιτική είναι πόλεμος, με συγκεκριμένα αντικείμενα διαμάχης, καθορισμένα εξ αρχής επίδικα αντικείμενα, όπως έχω ήδη επισημάνει, και ως πόλεμος δεν μπορεί να μην βασίζεται στην τ α χ ύ τ η τ α, στον ε κ φ ο β ισ μ ό και στην α π ά τ η. Η ταχύτητα έχει σχέση με την επίθεση: πρέπει να είναι αιφνίδια, να έχει προηγηθεί ο εκφοβισμός (οι απειλές και η κινδυνολογία, που ναρκώνουν τον νου και παραλύουν τη σκέψη), που θα πλαισιωθεί με την απάτη. Θα θυμάστε πολύ καλά τι έγινε με τα μνημόνια: η επιτυχημένη ολομέτωπη επίθεση εναντίον του κόσμου της εργασίας (εν ενεργεία και συνταξιούχων) και μικρομεσαίων επιχειρήσεων, με περικοπές μισθών και συντάξεων, ήταν το συνδυασμένο αποτέλεσμα της ταχύτητας, του εκφοβισμού (θα χρεωκοπήσουμε, δεν θα έχουμε να φάμε, δεν θα έχουμε φάρμακα) και της απάτης (ο ΣΥΡΙΖΑ ως αμορτισέρ, ως σωτήρια απορρόφηση των κραδασμών).
ΤΟ μεγαλύτερο, κατά τη γνώμη μου, ενδιαφέρον που παρουσιάζει ο πόλεμος της πολιτικής είναι το ποσοστό της συμμετοχής σε αυτόν. Από το 2015 το ποσοστό αυτό τείνει να αυξάνεται, έφτασε το 47% και κάτι το 2023 και πιθανώς να αυξηθεί και στις προσεχείς εκλογές. Και η τάση αύξησης θα συνεχιστεί. Αυτό σημαίνει ότι ολοένα και περισσότεροι υποτελείς αντιλαμβάνονται ότι η συμμετοχή στις εκλογές προϋποθέτει την υποταγή στη γοητεία των αυταπατών που προτείνουν, καλλιεργούν και προβάλλουν τα κόμματα και οι υποψήφιοι βουλευτές. Αντιλαμβάνονται ότι προσέρχονται στις κάλπες ήδη ως θύματα! Η κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι η δημοκρατία των θυμάτων! Και ότι εκλέγουν τους δημίους τους! Ότι επιβραβεύουν τους εκμαυλιστές τους! Και απέχουν. Πρόκειται για μια πολύ θετική εξέλιξη.
Ο πόλεμος της πολιτικής παρουσιάζει ένα ακόμα ενδιαφέρον: μαθαίνουμε πώς σκέφτονται οι πολιτικοί ηγέτες,οι σύμβουλοί τους και οι μόνιμοι ανώτατοι κρατικοί λειτουργοί, που η δουλειά τους είναι η εξασφάλιση της απρόσκοπτης λειτουργίας και αναπαραγωγής του κρατικού μηχανισμού. Μια πολύ σημαντική πτυχή αυτής της λειτουργίας είναι η επιλογή του χρόνου της διεξαγωγής των εκλογών. Στις περισσότερες δημοκρατίες, σε όλες σχεδόν, εκτός των ΗΠΑ, αν δεν κάνω λάθος, έχει νομοθετηθεί η δυνατότητα προκήρυξης πρόωρων εκλογών. Δύο είναι οι λόγοι αυτής της νομοθέτησης: ο δομικός, δηλαδή η εκτόνωση μιας έκτακτης και καινοφανούς κοινωνικής ή πολιτικής κρίσης μέσω των εκλογών, που λειτουργούν ως φρένο, ως τροχοπέδη της έντονης και σφοδρής κοινωνικής κίνησης, και ο ευκαιριακός, ο καιροσκοπικός, δηλαδή η δυνατότητα συγκρότησης νέας κυβέρνησης από το κόμμα που ήδη κυβερνά. Οι εκλογές πρέπει να γίνουν νωρίτερα, αν θέλουμε να νικήσουμε. Διότι, εάν γίνουν στην ώρα τους, το ενδεχόμενο να ηττηθούμε είναι πολύ μεγάλο. Η συγκυρία της παρούσας στιγμής μας ευνοεί, άρα πρέπει να γίνουν πρόωρες εκλογές. Δεν θα μας ευνοεί, εάν γίνουν στην ώρα τους.
ΑΥΤΑ τα ζητήματα, φίλες και φίλοι, απασχολούν τα ευφυή στελέχη και οι σύμβουλοι του κράτους, της κυβέρνησης και του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας. Έχοντας καταλήξει στην εύλογη και βάσιμη υπόθεση, να μην πω βεβαιότητα, ότι μέχρι την άνοιξη θα επιδεινώνεται συνεχώς η πολύ άσχημη οικονομικη κατάσταση που βιώνει το 70% του πληθυσμού, που η πλειονότητά του είναι μισθωτοί, ώστε οι μισθωτοί και οι μικροεπιχειρηματίες και ελεύθεροι επαγγελματίες που ψηφίζουν τη Νέα Δημοκρατία θα της γυρίσουν την πλάτη και το ποσοστό της θα πέσει κάτω από το 20%. Θα ανοίξει ένας κύκλος πολιτικής και κοινωνικής αναταραχής που θα κλείσει, θα θεραπευτεί πάλι από κάποιον που θα απορροφήσει με επιτυχία τους κραδασμούς της σφοδρής και έντονης κοινωνικής κίνησης. Τον ρόλο αυτό θέλει να παίξει και πάλι ο σύντροφος κύριος Τσίπρας. Για άλλη μια φορά η μικροαστική Αριστερά θα αποσείσει τους κινδύνους που ελλοχεύουν για το πολιτικό και εν γένοι οικονομικοκοινωνικό σύστημα.
ΕΧΟΝΤΑΣ λοιπόν καταλήξει σε αυτή την βάσιμη και εύλογη εικασία, προτείνουν τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών, πριν είναι πολύ αργά. Υπάρχουν τρεις προτάσεις: εκλογές στην ώρα τους, άνοιξη του 2027, μετά την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, τον Οκτώβριο δηλαδή, εκλογές τέλη Ιουνίου, αρχές Ιουλίου, μετά της Πανελλαδικές εξετάσεις. Ο Κ. Μητσοτάκης επαναλαμβάνει ότι οι εκλογές θα γίνουν στην ώρα τους, άνοιξη του 2027, σε ένα χρόνο. Τι να υποθέσουμε; Ότι δεν λαμβάνει υπ΄ όψει του τη γνώμη όλων σχεδόν των συμβούλων ότι τα πράγματα δεν θα είναι καθόλου καλά την άνοιξη του 2027 και κρίνει ότι αυτό το ενδεχόμενο δεν υπάρχει, ότι η κατάσταση θα ομολοποιηθεί και θα επιστρέψουμε στο 1.70 το λίτρο η αμόλυβδη και στη δραστική μείωση των τιμών των αναγκαίων και καθημερινών αγαθών ή ότι μπλοφάρει και τελικά θα προσφύγει σε πρόωρες εκλογές, τον Ιούνιο ή τον Οκτώβριο; Μήπως δεν είναι μόνο χοντροκέφαλος αλλά και ψοφοδεής, επιθυμεί, δηλαδή, να αναβάλει όσο περισσότερο μπορεί τη τη σύγκρουση με τους ανταγωνιστές του, την έναρξη μια ταραγμένης περιόδου; Μήπως είναι μπλοφατζής; Θα δούμε.
ΕΑΝ τελικά επιβεβαιωθεί ότι είναι χοντροκέφαλος και ψοφοδεής, θα τον ευγνωμονούμε διότι θα συμβάλει με τον τρόπο του στην πρόκληση μιας αναστάτωσης και αναταραχής που δεν θα διαρκέσει κάποιο μικρό χρονικό διάστημα αλλά θα αναδειχτεί σε μόνιμο στοιχείο της κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Όπως κι αν έχουν τα πράγματα, η αναστάτωση και η αναταραχή, η ευκαιρία επανεξέτασης του τρόπου σκέψης και ζωής από τους υποτελείς μισθωτούς και αέργους, θα εμφανιστούν αναπόφευκτα στα επόμενα δέκα χρόνια. Τα πολλά και οξυμμένα παγκόσμια κοινωνικά προβλήματα θα μας πλήξουν με ιδιαίτερη σφοδρότητα και ή θα σκεφτούμε και θα πράξουμε ή θα υποφέρουμε θα πάνδεινα και θα πεθάνουμε.