φίλοι και φίλες, καλημέρα.
Η ιστορία του ανθρώπου του σοφού μας ωθεί να παρατηρήσουμε ότι, από τα 300.000 χρόνια που κινείται και υπάρχει πάνω στη Γη, στα 295.000 κατασκεύαζε μόνος του τα όπλα του πολέμου, που δεν ήταν παρά κυνηγητικά εργαλεία (ακόντιο και τόξο), με λίγες γνώσεις, εύκολα και γρήγορα , από υλικά που ήταν άφθονα τριγύρω του (ξύλο, πέτρα, κέρατο, κόκκαλο) και ότι ήταν μηδενικής καταστρεπτικότητας και αμελητέας φονικότητας – τις περισσότερες φορές αστοχούσε. Πριν 5.000 χρόνια, από το 3.000 π. Χ., η κατάσταση αυτή άλλαξε. Με τη γνώση της επεξεργασίας των μετάλλων (χαλκός, κασσίτερος, σίδηρος) και την κυριαρχία των φιλοπόλεμων και πολεμοχαρών ποιμενικών λαών επί των αγροτικών κοινοτήτων, εκκίνησε μια διαδικασία κατά την οποία κατασκευάζονταν ολένα και περισσότερα όπλα, αμυντικά και επιθετικά, με απόσπαση ολοένα και περισσότερου χρήσιμου κοινωνικού πλούτου (πρώτες ύλες, ενέργεια, γνώσεις, εργασία), με ολοένα και μεγαλύτερη καταστρεπτικότητα και φονικότητα, κατά συνέπεια με μεγαλύτερη καταστροφή κοινωνικού πλούτου.
ΑΠΟ το 3000 π. Χ. μέχρι σήμερα, διακρίνουμε τέσσερις φάσεις αυτής της διαδικασίας. Η πρώτη διαρκεί 4.300 χρόνια – λήγει το 1300 μ. Χ.: μεταλλικά επιθετικά και αμυντικά όπλα, μηδενικής καταστρεπτικότητας και αμελητέας φονικότητας (ακόντια, τόξα, ξίφη, σφενδόνες, πολιορκητικές μηχανές). Η δεύτερη αρχίζει το 1300 και λήγει το 1945 – είναι η εποχή των πυροβόλων όπλων και των εκρηκτικών βλημάτων. Για να κατασκευαστούν αυτά χρειάζονταν ακόμα περισσότερες πρώτες ύλες, ενέργεια, γνώσεις και εργασία, και να συνεργαστούν πολλές βιοτεχνίες. Για να κατασκευαστεί ένα εκρηκτικό βλήμα χρειάζεται πολύς κοινωνικός πλούτος, το οποίο λειτουργεί μόνο εάν αυτοκαταστροφεί (έκρηξη), κατά συνέπεια, με τα εκρηκτικά βλήματα προκαλείται καταστροφή κοινωνικού πλούτου μέσω αυτοκαταστροφής κοινωνικού πλούτου (έκρηξη)! Τα πυροβόλα όπλα, τα κανόνια, ήταν μηχανές, κινητήρες, δηλαδή, παραγωγοί ταχύτητας, και συνέβαλαν στην κατασκευή του κινητήρα εσωτερικής έκρηξης (καύσης) και την επέκταση της διεξαγωγής του πολέμου στη θάλασσα (από τα ιστιοφόρα και τα ατμοπλοια περάσαμε στις κινητήριες ντιζελομηχανές) και στον αέρα (αεροπλάνα, ελικόπτερα). Σήμερα, τα χερσαία, θαλάσσια και εναέρια μέσα είναι πολλά , πολλά είναι και τα όπλα που χρησιμοποιούν, τα οποία για να κατασκευαστούν πρέπει να αφαιρεθούν από την κοινωνία τεράστιες ποσότητες πρώτων υλών, ενέργειας, γνώσεων και εργασίας και όταν χρησιμοποιηθούν προκαλούν μεγάλη καταστροφή κοινωνικού πλούτου και εξόντωση μεγάλου αριθμού ανθρώπων.
Η επιθυμία να κατασκευαστεί ένα βλήμα με τεράστια καταστρεπτικότητα και φονικότητα, με δυνατότητα να καταστραφεί μια μεγάλη πόλη και να εξοντωθεί ο πληθυσμός της εκπληρώθηκε με την κατασκευή της ατομικής βόμβας και της χρήσηςτης πυρηνικής ενέργειας και στα θαλάσσια πολεμικά μέσα (υποβρύχια, αεροπλανοφόρα). Το 1945 αρχίζει η τρίτη φάση, η φάση των χρήσης της πυρηνικής ενέργειας από την πολεμική βιομηχανία για καταστρεπτικούς και εξοντωτικούς σκοπούς. Η πληροφορική, ηλεκτρονική, το διαδίκτυο, η τεχνητή νοημοσύνη έθεσαν τις βάσεις για μια μεταμόρφωση του πολέμου, ο οποίος ονομάζεται δικτυοκεντρικός πόλεμος – δεν θα ήταν αδόκιμος και ο όρος τηλεπόλεμος ή δικτυοκεντρικός τηλεπόλεμος, και με αυτόν τον τρόπο αρχίζει η τέταρτη φάση, αυτή που ζούμε και θα ζει από δω και πέρα όλος ο πλανήτης. Τρία είναι τα κομβικά χαρακτηριστικά αυτού του πολέμου. Το πρώτο είναι τα μη επανδρωμένα χερσαία, θαλάσσια και εναέρια μέσα, τα οποία, μέσω των δικτύων επικοινωνίας (το δεύτερο) εντοπίζουν και καταστρέφουν (το τρίτο) τον στόχο τους. Τα έξυπνα όπλα και οι βαλλιστικοί πύραυλοι, μικρού, μεσαίου και μεγάλου βεληνεκούς (διηπειρωτικοί) ήταν μια μεταβατική φάση στην εδραίωση του δικτυοκεντρικού τηλεπολέμου.
ΟΥΔΕΠΟΤΕ άλλοτε στην ιστορία του ανθρώπου του σοφού ήταν τόσο μεγάλη αφενός η απόσπαση χρήσιμου κοινωνικού πλούτου (πρώτες ύλες, ενέργεια, γνώσεις και εργασία) για να κατασκευαστούν ολοένα και περισσότερα μέσα και όπλα, χερσαία, θαλάσσια, εναέρια, μεγάλης καταστρεπτικότητας και φονικότητας και αφετέρου η καταστροφή κοινωνικού πλούτου. Κατά συνέπεια, ουδέποτε άλλοτε η πολεμική βιομηχανία ήταν τόσο συνδεδεμένη με την παραγωγή του χρήσιμου και ωφέλιμου κοινωνικού πλούτου (τροφή, ρουχισμός, κατοικία, συγκοινωνία, επικοινωνία κοκ.). Η πολεμική βιομηχανία δεν μπορεί να υπάρξει, ουδέποτε μπόρεσε να υπάρχει, χωρίς την παραγωγή του κοινωνικού πλούτου. Δεν είναι τυχαία η αρρηκτη σύνδεση της πολεμικής βιοτεχνίας και του καπιταλισμού: εμφανίζονται την ίδια εποχή, περί το 1300 στη Βενετία, και επεκτείνονται με τους ίδους ρυθμούς σε όλη τη δυτική Ευρώπη! Και σήμερα, είναι τόσο στενή η εξάρτηση της πολεμικής βιομηχανίας από την παραγωγή του κοινωνικού πλούτου που εάν σταματήσει η πολεμική βιομηχανία, θα σταματήσει ένα πολύ μεγάλο μέρος της παραγωγής του κοινωνικού πλούτου: ο καπιταλισμός θα καταρρεύσει. Για να μην καταρρεύσει, πρέπει η πολεμική βομηχανία να δουλεύει νυχθημερόν, να παραγάγει ολοένα και περισσότερα μέσα πολέμου και όπλα.
Ο πόλεμος είναι μια συντονισμένη επιχείρηση αρπαγής. Πόλεμος σημαίνει αρπαγή – γης, κοινωνικού πλούτου, ανθρώπων, πρώτων υλών. Μέχρι τώρα η αρπαγή γινόταν μέσω της κατάκτησης, της υποδούλωσης, της εξόντωσης των αμυνομένων πληθυσμών. Ο δικτυοκεντρικός τηλεπόλεμος καταστροφής εφαρμόζει έναν άλλον τρόπο αρπαγής: την καταστροφή του υλικού πλούτου με σκοπό την υποχώρηση και τον συμβιβασμό του αντιπάλου ή την εκδίωξη του πληθυσμού. Οι πόλεμοι στην Ουκρανία και στο Ιράν είναι δικτυοκεντρικοί πόλεμοι καταστροφής, δηλαδή, αρπαγής μέσω καταστροφής. Ο πόλεμος στην Ουκρανία θα τελειώσει όταν ένας από τους δύο αντιπάλους παραδοθεί αφού η καταστροφή που θα υποστεί από τον νικητή εχθρό θα είναι τόσο μεγάλη που η αναπαραγωγή της κοινωνίας θα είναι αδύνατη. Η Δύση θα νικήσει και θα διαλύσει η Ρωσία, άρα θα κατακτήσει τη Ρωσία, μόνο εάν την ισοπεδώσει και καταστήσει την αναπαραγωγή της κοινωνίας αδύνατη. Η Ρωσία θα νικήσει μόνο ένα ισοπεδώσει την Ουκρανία και εξαναγκάσει τον πληθυσμό να φύγει και η Ουκρανία μετατραπεί σε μια αχανή ακατοίκητη τάφρο μεταξύ Ευρώπης και Ρωσίας. Ένα από τα δύο θα γίνει. Το τρίτο ενδεχόμενο είναι να υπάρξει συμβιβασμός σε κάποια φάση αυτής της αλληλοκαταστροφικής πολεμικής διαδικασίας, συμβιβασμός με κάποιον νικητή και κάποιον ηττημένο, ασφαλώς.
ΣΠΑΤΑΛΑΜΕ ολένα και περισσότερο κοινωνικό πλούτο (πρώτες ύλες, ενέργεια, γνώσεις, εργασία) για να παραγάγουμε ολοένα και περισσότερα μέσα πολέμου και όπλα, τα οποία είναι ολοένα και περισσότερο καταστρεπτικά και φονικά. Αυτό σήμερα γίνεται για να αναπαραχθεί ο καπιταλισμός. Η άμεση συνέπεια είναι η καταστροφή ολοένα και περισσότερου κοινωνικού πλούτου – τόσο για την κατασκευή των όπλων όσο και μετά την χρήση τους. Με αυτόν τον τρόπο, η κοινωνία στερείται κοινωνικό πλούτο τόσο για να καλύψει τις βιοτικές ανάγκες του πληθυσμού όσο και για να επιλύσει τα πολλά και οξυμένα παγκόσμια κοινωνικά προβλήματα. Εάν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, και όλα δείχνουν ότι θα συνεχιστεί, η επιβολή της ένδειας, της σπάνης και της στέρησης είναι κάτι παραπάνω από βέβαιη.
ΑΥΤΗ τη στιγμή βρισκόμαστε αντιμέτωποι με πολλά κρίσιμα και θεμελιώδη ερωτήματα:
1. Είναι συνειδητή η καταστροφή του κοινωνικού πλούτου και η επιβολή της ένδειας και της σπάνης; Γιατί πρέπει οι υποτελείς πληθυσμοί να ζουν μέσα στη στέρηση; Για να μην μπορούν να καταλύσουν την καπιταλιστική κυριαρχία;
2. Τα πολλά και παγκόσμια κοινωνικά προβλήματα προκαλούνται από την καταστροφή του κοινωνικού πλούτου;
3. Τι θα συμβεί εάν καταργηθεί η πολεμική βιομηχανία, διαλυθούν οι στρατοί και σταματήσουν οι πόλεμοι;
4. Τι θα συμβεί εάν συνεχιστεί η καταστροφή του κοινωνικού πλούτου με την πολεμική βιομηχανία, τους στρατούς και τους πολέμους;
5. Ποιος και πώς μπορεί να καταργήσει την πολεμική βιομηχανία, να διαλύσει τους στρατούς και να σταματήσει τους πολέμους;
6. Θα μπορέσουμε να ζήσουμε χωρίς στρατούς, πολεμική βιομηχανία και πολέμους;
7. Μπορούμε να φανταστούμε πώς θα ήταν ένας κόσμος χωρίς πολεμική βιομηχνία, στρατούς και πολέμους;
8. Κάτω από ποιες συνθήκες θα μπορούσε να μην υπάρχουν πολεμική βιομηχανία, στρατοί και πόλεμοι; Μήπως μόνο μετά από μεγαλες καταστροφές (οικολογικές και κοινωνικές), μετά από κατάρρευση του παγκόσμιου καπιταλισμού, μετά από δραστικότατη μείωση του παγκόσμιου πληθυσμού; Μήπως μόνο όταν δεν θα έχουμε πρώτες ύλες και ενέργεια για να υπάρχει πολεμική βιομηχανία;
ΟΙ απαντήσεις που θα δώσουμε θα μας οδηγήσουν στην διατύπωση της παρακάτω διαπίστωσης: εάν δεν καταργήσουμε την πολεμική βιομηχανία, τους στρατούς και τους πολέμους και συνεχίσουμε με αμείωτο ρυθμό την με πολλούς τρόπους καταστροφή του χρήσιμου κοινωνικού πλούτου, αναγκαίου και απαραίτητου για τη ζωή και για την επίλυση των πολλών παγκόσμιων κοινωνικών προβλημάτων, είνα βέβαιο ότι θα οδεύσουμε ολοταχώς πρός αδιανόητες καταστάσεις, μία εκ των οποίων είναι και η εξαφάνιση του ανθρώπου του σοφού. Είμαστε καθ΄ οδόν. . .