in 21ος αιώνας

το δημογραφικό και το μεταναστευτικό δεν είναι προβλήματα, είναι λύσεις σε προβλήματα

ΠΡΙΝ εκθέσω τις σκέψεις μου και τα επιχειρήματά μου για το ζήτημα που θα με απασχολήσει σήμερα, θα ήθελα πρώτα να σας αφηγηθώ κάτι που μου συνέβη όταν ήμουν δέκα έξι χρονών και μου άλλαξε τη ζωή και τον τρόπο που σκέφτομαι και να διατυπώσω κάποια ερωτήματα, η απάντηση στα οποία θα μας βοηθήσει να αναρωτηθούμε μήπως το δημογραφικό και το μεταναστευτικό δεν είναι προβλήματα αλλά λύσεις σε προβλήματα. Είμαι δεκαέξι χρονών, με φίλους, σε καφετέρια στο Χαλάντρι και συζητάμε για μουσική και κάποια στιγμή εγώ λέω ότι ο Μπετόβεν είναι ο μεγαλύτερος συνθέτης. Φεύγοντας, μένω πίσω, και με πλησιαζει ένας τριαντάχρονος, πάνω κάτω, και με ρωτάει; Έχεις ακούσει Μπετόβεν. Πόσο ντράπηκα, πόσο ντράπηκα! Όχι, απάντησα. Και πώς ξέρεις ότι είναι ο μεγαλύτερος συνθέτης; Δεν μπορείτε να γνωρίζετε πόσες φορές από τότε, πέρασαν 53 χρόνια, τον έχω ευχαριστήσει και τον ευχαριστώ άλλη μια φορά και τώρα. Καταλάβατε τι θέλω να πω, οι εξηγήσεις είναι περιττές.

ΕΡΩΤΩ, λοιπόν, και απαντώ και θα απαντήσετε κι εσείς κι ας μην ακούσω τι θα πείτε: ο θάνατος είναι πρόβλημα, τα γηρατειά είναι πρόβλημα; Απαντώ: ο  θάνατος δεν είναι πρόβλημα, ούτε τα γηρατειά είναι πρόβλημα. Για κάποιους είναι. Τον θάνατο τον φοβόμαστε, μας αγχώνει, τα χάνουμε όλα εκεί που μια ζωή τα κερδίζουμε όλα – πλούτο, ισχύ και κύρος και φήμη –  ηττώμαστε εκεί που μια ζωή μόνο νικάμε. Τα γηρατειά μας ταλαιπωρούν, δεν χαιρόμαστε και πολλά πράγματα, μας έχουν ξεχάσει όλοι και μένουμε μόνοι, δεν μπορούμε να περπατήσουμε. Ο πυρετός είναι πρόβλημα; Εγώ λέω ότι δεν είναι, άλλοι λένε ότι είναι. Η σφοδρή χιονόπτωση, μισό μέτρο, ένα μέτρο χιόνι,  είναι πρόβλημα; Εγώ λέω, και όλοι οι αγρότες, γεωργοί και κτηνοτρόφοι,  ότι δεν είναι πρόβλημα, είναι ευλογία, κάποιοι λένε ότι είναι πρόβλημα: δεν μπορούν να πάνε στη δουλειά τους με το αυτοκίνητο, κάποιες δεν μπορούν να περπατήσουν γιατί γλιστράει το τακούνι τους και φοβούνται μη σκίσουν το καλσόν τους και άλλα πολλά τέτοια. Η ανεργία; Εγώ λέω ότι είναι πρόβλημα, και οι άνεργοι το ίδιο λένε – άλλοι λένε ότι δεν είναι πρόβλημα, είναι κάτι καλό γιατί πέφτουν τα μεροκάματα και κερδίζουν περισσότερα. Τα χαμηλά μεροκάματα και οι χαμηλοί μισθοί είναι πρόβλημα; Ναι, είναι πρόβλημα, για τους μεροκαματάρηδες και τους μισθωτούς, για τους επιχειρηματίες δεν είναι πρόβλημα, είναι κάτι πολύ θετικό, πολύ καλό. Η αύξηση του μισθού θα ήταν πρόβλημα γι’ αυτούς, για τους εργαζόμενους θα ήταν λύση στο  πρόβλημα. Για να δούμε παρακάτω τι θα δούμε.

ΑΣ δεχτούμε ότι ο θάνατος, τα γηρατειά, ο πυρετός και η σφοδρή χιονόπτωση είναι προβλήματα. Ερωτώ: είναι δυνατόν αυτά τα προβλήματα να επιλυθούν; Τι θα γινόταν εάν δεν υπήρχε θάνατος, γηρατειά, πυρετός και σφοδρές χιονοπτώσεις; Τα προβλήματα αυτά δεν μπορούμε να τα επιλύσουμε,  τον Θεό μπάρμπα να έχουμε. Εάν δεν υπήρχαν, δεν θα υπήρχε ζωή. ‘Αρα, δεν είναι προβλήματα –  κάτι που δεν μπορεί να επιλυθεί, δεν είναι πρόβλημα. Και όχι μόνο δεν είναι πρόβλημα αλλά είναι λύση σε κάποιο πρόβλημα, δυσχέρεια, δυσκολία προσαρμογής, είναι ενίσχυση και συνέχιση της ζωής. Αν δεν μπορείτε να το καταλάβετε, σας παρακαλώ, πάρτε το κουβαδάκι σας και παίξτε παραπέρα –  η παραλία είναι μεγάλη  και η άμμος πολλή.

ΑΣ φύγουμε από τη φύση και ας έρθουμε στην κοινωνία. Και εδώ, κάποιες καταστάσεις θεωρούνται από άλλους προβλήματα και από άλλους δεν θεωρούνται προβλήματα. Άρα λοιπόν ο χαρακτηρισμός καθορίζεται από την οπτική γωνία που βρισκόμαστε και βλέπουμε την κατάσταση. Και οι οπτικές γωνίες είναι δύο, δεν είναι μία: είναι η οπτική γωνία αυτού που βιώνει το πρόβλημα και υποφέρει και αυτού που δεν το βιώνει και χαίρεται, κερδίζει. Η ανεργία και τα χαμηλά μεροκάματα και η πολύωρη εξαντλητική εργασία και η ταπεινώσεις κατά τη διάρκειά της είναι προβλήματα για τους εργαζόμενους, δεν είναι για τους Κυρίους μας και τους υπηρέτες τους. Μπορούμε αυτά τα προβλήματα να τα επιλύσουμε; Ασφαλώς και μπορούμε –  και τα έχουμε επιλύσει πολλές φορές αλλά πάντα αυτά επανέρχονται διότι αλλάζει η κατανομή ισχύος μεταξύ ημών και των Κυρίων μας. Κάτι που μπορεί να επιλυθεί, είναι πρόβλημα  –  επαναλαμβάνω, κάτι που δεν μπορεί να επιλυθεί, δεν είναι πρόβλημα.

ΔΙΑΤΥΠΩΝΩ τα εξής δύο κρίσιμα ερωτήματα –  και απαντώ, βεβαίως. Ποιοι θεωρούν το δημογραφικό, τη μείωση των γεννήσεων, και το μεταναστευτικό προβλήματα; Ποιους και ποιες αφορούν αυτά τα προβλήματα, ποιοι και ποιες τα βιώνουν;  Μπορούμε να τα επιλύσουμε; Εάν μπορούμε, είναι προβλήματα –  εάν δεν μπορούμε, δεν είναι προβλήματα. Ας θυμηθούμε όμως κάποιες λεπτομέρειες, που μάλλον μας διαφεύγουν. Από την μυκηναϊκή εποχή μέχρι σήμερα, 3.000 χρόνια, πότε οι Έλληνες ήταν περισσότεροι; Τις δύο πρώτες δεκαετίες του τρέχοντος αιώνα: 10, 9 εκ. το 2001, 10, 8 το 2011, 10, 5  το 2021. Πόσοι ήταν οι Έλληνες σε όλον τον πλανήτη το 1821; Τρία εκατομμύρια, πάνω κάτω. Δεν νομίζω να υποστήριζε κανείς εκείνη την εποχή ότι υπάρχει δημογραφικό πρόβλημα. Ούτε το 1928, όταν ήμασταν 6.204. 684. Ούτε το 1951 (7. 632. 801). Γιατί δεν υπήρχε δημογραφικό πρόβλημα; Επειδή αυξανόταν ο πληθυσμός; Όχι, δεν μας ενδιέφερε, δεν το σκεφτόμασταν. Γιατί δεν το σκεφτόμασταν τότε που ήμασταν 3 και 6 και 7 εκ. και το σκεφτόμαστε τώρα;

ΤΟ σκεφτόμαστε και ανησυχούμε τώρα γιατί υπάρχουν δύο κίνδυνοι –  δεν το βάζω σε εισαγωγικά –  που δεν υπήρχαν στο παρελθόν: μειώνεται ο πληθυσμός και αυξάνεται ο αριθμός των μεταναστών. Αυτο σημαίνει ότι, εάν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, εάν οι γεννήσεις είναι οι μισές από τους θανάτους, και εάν συνεχιστεί η έλευση μεταναστών, το 2100 θα είμαστε 6,1 εκ. το 2150, 4,5 εκ. και το 2200 3,21 εκ. Λέμε τώρα! Αλλά, το 2021 όταν ο πληθυσμός ήταν 10,5 εκ. δεν ήταν όλοι Έλληνες. Σε αυτά τα εκ. συμπεριλαμβάνονται μεναστάτες, γύφτοι, Τούρκοι, Πομάκοι, Σαρακάτσοι, Βλάχοι οι οποίοι δεν είναι Έλληνες! Οι κάτοικοι της Αττικής που η πλειονότητα είναι Αρβανίτες, απόγονοι Αλβανών, είναι Έλληνες. Ασφαλώς και δεν είναι Έλληνες! Είναι Έλληνες οι γύφτοι, οι Ρομά; Για όνομα του Θεού και της Παναγίας; Είναι Έλληνες οι Τούρκοι της Κομοτηνής και της Ξάνθης; Θεός φυλάξοι! Άρα λοιπόν, οι Έλληνες είμαστε δεν είμαστε πεντέξι εκ.! Και επειδή οι Ελληνίδες δεν γεννάνε δύο παιδιά κατά μέσο όρο για να μην μειωθεί ο πληθυσμός, κινδυνεύουμε να να γίνουμε μειονότητα και μια μέρα θα χαθούμε, όπως πάμε, και δεν θα υπάρχουν Έλληνες πάνω στη Γη, ούτε ένας για δείγμα!

ΑΥΤΟ, το να μην υπάρχουν Έλληνες πάνω στη Γη, μετά από δύο ή τρεις αιώνες, το 2250 ή το 2300, είναι πρόβλημα; Για ποιον είναι πρόβλημα; Εάν το δούμε από την οπτική γωνία της ζωής, η εξαφάνιση των Ελλήνων δεν είναι πρόβλημα. Η ζωή θα συνεχιστεί και χωρίς τους Έλληνες, φαντάζομαι. Είναι πρόβλημα να είμαστε μειονότητα; Οι Μακεδόνες στην ελληνιστική Αίγυπτο ήταν μια ελαχιστότατη μειονότητα που γαμούσε και έδερνε δεκάδες εκατομμύρια υποτελών αγροτών και τον κόσμο κυβερνούσε! Είναι για τους πλούσιους και ισχυρούς πρόβλημα, τους νοιάζει εάν οι εργάτες του είναι Έλληνες ή Πακιστανοί; Δεν τον νοιάζει. Ανησυχεί ο Βαρδινογιάννης και ο Λάτσης και ο Μητσοτάκης εάν δεν θα υπάρχουν Έλληνες μετά απο 200 χρόνια; Στ΄ αρχίδια τους !

ΓΙΑ ποιους λοιπόν είναι πρόβλημα η μείωση του πληθυσμού και η αύξηση του αριθμού των μεταναστών; Είναι πρόβλημα για τις γυναίκες που δεν γεννούν, είναι πρόβλημα για τους μετανάστες που έρχονται εδώ για να ζήσουν και να ζήσουν και τις οικογένειές τους στο Πακιστάν και στην Αίγυπτο; Μπορούμε να επιλύσουμε αυτά τα δύο προβλήματα; Τι να κάνουμε με τις γυναίκες που δεν γεννούν; Να τους βάλουμε το περίστροφο στον κρόταφο; Να μην τις δίνουμε άδεια οδήγησης; Να μην τις αφήνουμε να βγουν από το σπίτι; Να τους δώσουμε λεφτά, πολλά λεφτά, για να κάνουν παιδιά; Έχετε λεφτά, γιατί δεν τους δίνετε; Δεν τους δίνετε γιατί ξέρετε ότι δεν θα μασήσουν; Το δημογραφικό δεν είναι πρόβλημα διότι δεν μπορεί να επιλυθεί. Δεν θα μπορέσετε ποτέ να το επιλύσετε. Για να επιλύσετε το μεταναστευτικό πρόβλημα, θα πρέπει να διώξετε όλους τους μετανάστες και να μην επιτρέψετε άλλους να έρθουν. Τι θα γίνει εάν το κάνετε αυτό; Θα πεθάνουμε όλοι από την πείνα και τη βρόμα: αυτοί παράγουν ένα πολύ μεγάλο μέρος του κοινωνικού πλούτου που χρειάζεται ελληνική κοινωνία για να αναπαραχθεί. Αυτό δεν θα το κάνετε ποτέ! Το μεταναστευτικό δεν είναι πρόβλημα διότι δεν μπορεί να επιλυθεί.  

ΚΑΙ το δημογραφικό και το μεταναστευτικό δεν είναι προβλήματα, είναι λύσεις σε προβλήματα που επιλύουν οι ίδιοι οι εμπλεκόμενοι σε αυτά: οι γυναίκες και οι μετανάστες. Το να επιλύουμε όμως εμείς οι ίδιοι τα προβλήματά μας είναι για τους Κυρίους μας απαράδεκτο, είναι επικίνδυνο! Είναι ανυπακοή, είναι επανάσταση! Το εάν θα γεννάμε ή όχι και πόσα παιδιά θα κάνουμε, είναι υπόθεση δικιά μας, δεν θα σας ρωτήσουμε ούτε την άδεια σας θα πάρουμε  –  δεν ζούμε σε τροφοσυλλεκτικές ομάδες ούτε σε χωριά όπου έπρεπε να γεννήσουμε. Τώρα, στο πλανητικό χωριό,  τέτοιο ζήτημα δεν υπάρχει! Και θα εργαζόμαστε σε όποιο σημείο του πλανήτη μπορούμε να πάμε να εργαστούμε –  δεν θα ρωτήσουμε ούτε την άδειά σας θα πάρουμε.

Write a Comment

Comment

  1. Καλά όλα τα άλλα, αλλά αυτό το “δε θα γίνεις Έλληνας ποτέ Αρβανίτη Αρβανίτη” θυμίζει λίγο το “δε θα γίνεις Έλληνας ποτέ Αλβανε Αλβανε” και είναι επικίνδυνο αν μη τι άλλο.

    Ούτε άλλως δεν υπάρχουν Έλληνες κύριε Θανάση. Ούτε Γάλλοι και Πορτογάλοι, ούτε Κογκολεζοι, ούτε Βραζιλιάνοι, ούτε Κινέζοι ούτε Ινδοί.

    Υπήρχαν και υπάρχουν μόνο κοινότητες και κοινωνίες ανθρώπων που πατάνε πάνω σε κάποια έστω και βασική γλωσσική συνενόηση και που δημιουργούν έτσι κάποιες κοινές θεμελιώδεις μυθιστορίες συνοχής.

    Δεν είναι πρόβλημα με λίγα λόγια αν θα υπάρχουν στο μέλλον Έλληνες γιατί δεν υπάρχουν έτσι και αλλιώς Έλληνες όπως δεν είναι πρόβλημα αν θα υπάρχουν στο μέλλον Παναθηναϊκοί επειδή δεν υπάρχουν έτσι και αλλιώς Παναθηναϊκοί.

    Και τα δύο είναι μυθιστορίες συνοχής, παραμύθια που λέμε γύρω από τη φωτιά για να μη φοβόμαστε τη νύχτα μέχρι που φτάνουμε να τα πιστέψουμε.