η ταχύτητα είναι το πεπρωμένο της Δύσης
Πολ Βιριλιό
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Η παγκόσμια κυριαρχία είναι το πεπρωμένο της Δύσης: είναι ο προορισμός της, η επιδίωξή της, δεν μπορεί να μην επιχειρεί διαρκώς να την επιβάλει. Είναι η μοίρα της, που την έχει ορίσει ο Παντοκράτωρ Θεός, δηλαδή, η επιθυμία αύξησης της ισχύος ώστε να γίνει απόλυτη, ανυπέρβλητη. Θα το μάθατε: πριν λίγες μέρες ο Τράμπ και κάποιοι πάστορες (ποιμένες, ιερείς λογικών προβάτων – λατινικά: pastor, pastoris, pastores) μαζεύτηκαν στον Λευκό Οίκο και προσευχήθηκαν στον Θεό για να τους βοηθήσει να νικήσουν, δηλαδή, να καταστρέψουν και να εξοντώσουν. Θα εξετάσουμε μια άλλη μέρα τη σχέση του Παντοκράτορος Θεού με την παγκόσμια κυριαρχία, όπως και το πώς περάσαμε από τον Θεό του Μίσους (Παλαιά Διαθήκη) στον Θεό της Αγάπης (Καινή Διαθήκη), πανίσχυρο πάντα. Γιατί όμως η παγκόσμια κυριαρχία είναι ο προορισμός, η κεντρική επιδίωξη της Δύσης, γιατί είναι καταδικασμένη να την επιδιώκει, γιατί δεν μπορεί να την απαρνηθεί, να την αποσείσει; Διαθέτουμε δύο απαντήσεις – μία πολιτισμική και μία οικονομική-πολιτική. Δεν θα ασχοληθούμε σήμερα με την πολιτισμική αλλά για να πάρετε μια ιδέα θα σημειώσω ότι η Δύση είναι δέσμια της πολιτισμικής της παράδοσης, που είναι ποιμενικής και πολεμικής προέλευσης: η λογική απόληξη της λατρείας της ισχύος και της επιθυμίας αύξησης της ισχύος είναι η επιθυμία επίτευξης της απόλυτης ισχύος, προσωποποίηση της οποίας είναι ο Παντοκράτωρ Θεός – ο Γιαχβέ, ο χριστιανικός Θεός, ο Αλλάχ. Για να μην παρεξηγηθώ τονίζω ότι ο Θεός δεν είναι μόνο αυτό.
ΘΑ στρέψουμε σήμερα την προσοχή μας στη δεύτερη απάντηση. Για να την διερευνήσουμε και να την στηρίξουμε εννοιολογικά και θεωρητικά, πρέπει να πούμε κάποια απλά πράγματα που μάλλον ας διαφεύγουν, κάποιες ακράδαντες βεβαιότητες που θα μας επιτρέψουν να στηρίξουμε τις σκέψεις μας και έτσι να σκεφτούμε και άλλα ζητήματα. Δεν είναι πολλά, είναι τρία. Ας δούμε το πρώτο.
ΤΟ κράτος είναι μια οργάνωση ανθρώπων που επιτελεί τρεις λειτουργίες, έχει τρεις επιδιώξεις: συντονίζει την αναπαραγωγή της κοινωνίας, του ίδιου του κρατικού μηχανισμού και υπροστατεύει συμφέροντα της πλούσιας και ισχυρής άρχουσας τάξης. Για να αναπαραχθεί μια κοινωνία απαιτείται η ύπαρξη δύο βασικών προϋποθέσεων: να γεννούν οι γυναίκες και να υπάρχει τροφή. Όλα τα άλλα είναι από δευτερεύοντα έως δεκατεύοντα. Εάν σταματήσουν να γεννούν οι γυναίκες σήμερα, σε 70 χρόνια δεν θα υπάρχει άνθρωπος πάνω στη Γη ούτε για δείγμα. Και: εάν δεν υπάρχει τροφή, θα πεθάνουμε της πείνας: εάν φάμε τον άλλον, θα επισπεύσουμε την εξαφάνιση. Αντιλαμβάνεστε ότι δεν αντιμετωπίζουμε τέτοια προβλήματα – οι γυναίκες γεννούν και τροφή υπάρχει, τόσο πολλή που τη μισή την πετάμε, όταν εκατοντάδες εκατομμύρια υποσιτίζονται. Έχετε εντοπίσει κάποια ανησυχητικά σημάδια σε αυτά τα δύο σημάδια; Θα έχετε αντιληφθεί ότι ολοένα και περισσότερες γυναίκες δεν γεννούν και ότι γεννούν μόνο ένα παιδί; Δεν το κατακρίνω, μην παρεξηγηθούμε, το επισημαίνω. Έχετε αντιληφθεί ότι η τροφή ακριβαίνει τις τελευταίες δύο δεκαετίες και ότι η κατάσταση αυτή θα επιδεινωθεί διότι θα υπάρξει δραστική μείωση των παραγόμενων ποσοτήτων τροφής; Δεν μπορεί να σας διαφεύγει. Αυτό είναι το πρώτο ζήτημα: για να αναπαραχθεί μια κοινωνία πρέπει να υπάρχει τροφή. Ας δούμε το δεύτερο.
ΜΕΧΡΙ τώρα, από την εποχή της γένεσης της γεωργίας και της κτηνοτροφίας και μέχρι σήμερα, η τροφή ήταν ο πυρήνας, η βάση του υλικού κοινωνικού πλούτου, ήταν το βασικό αντικείμενο της παραγωγής και της εργασίας. Μέχρι την εμφάνιση του καπιταλισμού η τροφή παραγόταν από όλα σχεδόν τα μέλη της κοινωνίας – εκτός από τους ανήμπορους (5%) και αργότερα από την άρχουσα τάξη (5%). Η τροφή, θα μας έλεγε ο Κάρολος, το λέμε κι εμείς, ήταν αξία χρήσης. Παράγω την τροφή μου και την καταναλώνω, δεν την αγοράζω, δεν εξαρτώμαι από άλλον. Με τον καπιταλισμό δεν παράγουμε εμείς την τροφή μας αλλά την παράγει μια ισχνότατη μειονότητα, η οποία κατέχει τη γη και απασχολεί ένα μικρό αριθμό εργαζομένων, παράνομων μεταναστών, αριθμός που τείνει να μειώνεται με την διαρκώς επεκτεινόμενη χρήση αυτόματων μηχανών – τρακτέρ χωρίς οδηγούς, λόγου χάριν. Η τροφή είναι εμπόρευμα, πρέπει να την αγοράσουμε. Για να παραχθεί, να συσκευαστεί, να μεταφερθεί, να συντηρηθεί και να πουληθεί αυτή η τροφή απαιτούνται τεράστιες ποσότητες πρώτων υλών (μέταλλα κυρίως) για να κατασκευαστούν θηριώδεις γεωργικές και κτηνοτροφικές μηχανές, κτήρια και μηχανές για να συσκευαστεί, μεταφορικά μέσα (φορτηγά, τρένα, πλοία, αεροπλάνα) για να μεταφερθεί από μια άκρη του κόσμου στην άλλη), κτήρια και ψυγεία για να συντηρηθεί . Και αυτοκίνητα για να τη μεταφέρουμε από το σούπερ μάρκετ στο σπίτι, και ψυγείο για να την συντηρήσουμε, μέχρι να την πετάξουμε γιατί έληξε. Και απαιτούνται και τεράστιες ποσότητες ορυκτών καυσίμων για να λειτουργήσουν όλες αυτές οι μηχανές αλλά και για να παραχθούν τεράστιες ποσότητες χημικών λιπασμάτων. Ο εργάτης που δουλεύει σε εργοστάσιο που κατασκευάζει τρακτέρ συμμετέχει στην παραγωγή της τροφής – και δεν είναι ο μόνος. Η παραγωγή της τροφής είναι ένας συνδυασμός πολλών επί μέρους τομέων παραγωγής και αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος της καπιταλιστικής παραγωγής – η πολεμική βιομηχανία, η βιομηχανία που παράγει μέσα καταστροφής και εξόντωσης, ακολουθεί. Όταν παραγάγαμε εμείς οι ίδιοι την τροφή δεν χρειαζόμασταν ούτε τεράστιες ποσότητες πρώτων υλών ούτε τεράστιες ποσότητες ορυκτών καυσίμων. Τα περισσότερα εργαλεία μας ήταν ξύλινα (ή πέτρινα) και τα φτιάχναμε μόνοι μας και τα λίγα σιδερένια τα κατασκεύαζε ο σιδεράς της περιοχής, που μας τα επισκεύαζε κιόλας κι εμείς του δίναμε σιτάρι. Συγκεφαλαιώνω, πριν προχωρήσω: για να αναπαραχθεί μια κοινωνία χρειάζεται τροφή και για να παραχθεί η τροφή σε μια καπιταλιστική κοινωνία απαιτούνται τεράστιες ποσότητες πρώτων υλών και ενέργειας (ορυκτών καυσίμων).
Η μετάβαση από την αγροτική κοινωνία, στην οποία όλοι και όλες σχεδόν συμμετέχουν στην παραγωγή της τροφής, στην καπιταλιστική κοινωνία, στην οποία η τροφή παράγεται από μια ισχνή, που έγινε ισχνότατη, μειονότητα, εκτυλίχθηκε στις κοινωνίες της δυτικής, βόρεια και κεντρικής Ευρώπης κατά τον 19ο αιώνα. Όλες οι άλλες οι κοινωνίες ήταν αγροτικές. Τα πρώτα καπιταλιστικά κράτη (Αγγλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία) διέθεταν και πρώτες ύλες και ορυκτά καύσιμα κάρβουνο). Αν δεν είχαν, τα αγόραζαν ή τα άρπαζαν (αποικιοκρατία). Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, ο καπιταλισμός επεκτάθηκε, με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, σε όλον τον πλανήτη, η μία κοινωνία μετά την άλλη γινόταν καπιταλιστική, μειωνόταν διαρκώς ο αριθμός των αγροτικών κοινωνιών, με αποτέλεσμα στα τέλη του αιώνα να μην υπάρχει κοινωνία που να μην είναι καπιταλιστική. Τώρα όλες οι κοινωνίες χρειάζονται τεράστιες ποσότητες πρώτων υλών και ορυκτών καυσίμων (κάρβουνο, πετρέλαιο, φυσικό αέριο) για να μπορέσουν να παραγάγουν τροφή. Συγκεφαλαιών: ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής χρειάζεται τεράστιες ποσότητες πρώτων υλών και ορυκτών καυσίμων, τις οποίες δεν χρειάζονταν οι αγροτικές κοινωνίες. Δεν θα μπορέσουμε να αποφύγουμε το ερώτημα: πού βρίσκονται αυτές οι πρώτες υλες και τα ορυκτά καύσιμα. Ποιες είναι αυτές οι πρώτες ύλες χωρίς τις οποίες δεν θα έχουμε φαγάκι να φάμε, έστω ένα ξεροκόμματο;
ΟΙ πρώτες ύλες είναι τα βασικά μέταλλα που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή κτηρίων (κατοικιών, αποθηκών, γεφυρών και άλλα) και παντός τύπου μηχανών και οχημάτων (σίδηρος, χαλκός, κασσίτερος, ψευδάργυρος, και άλλα), τα πολύτιμα μέταλλα που έχουν βιομηχανική χρήση (άργυρος, χρυσός , πλατίνα), τα μέταλλα που χρησιμοποιούνται στην ηλεκτρονική, οι σπάνιες γαίες (υπολογιστές, κινητά, όπλα, δορυφόροι), το ουράνιο για τους πυρηνικούς αντιδραστήρες, για την παραγωγή ηλλετρικής ενέργειας, η ξυλεία και τα φωσφορικά άλατα για την παρασκευή λιπασμάτων. Χωρίς όλα αυτά, δεν έχει μακαρονάδα. Το αντιλαμβάνεστε. Τα ορυκτά καύσιμα τα γνωρίζετε. Πού βρίσκονται αυτές οι πρώτες ύλες και τα ορυκτά καύσιμα; Τα εχει η Δύση, είναι αυτάρκης;
ΤΟ 80% των πρώτων υλών και των ορυκτών καυσίμων βρίσκονται σε χώρες που δεν ανήκουν στη Δύση και που είναι εχθρικές. Το επόμενο Σάββατο θα εκθέσω τα στοιχεία λεπτομερώς, με το νι και με το σίγμα. Το 30-35% των παγκόσμιων αποθεμάτων πετρελαίου, λόγου χάριν, βρίσκονται στη Βενεζουέλα και στο Ιράν – οποία σύμπτωσις! Ο πυρήνας αυτών των εχθρικών χωρών είναι οι BRICS, πυρήνας του οποίου είναι η Κίνα και η Ρωσία. Να σας θυμίσω, εάν το ξεχάσατε, ότι από αυτό το 80%, το μεγαλύτερο μέρος των πρώτων υλών και των ορυκτών καυσίμων βρίσκεται στη Κίνα και στη Ρωσία!
ΑΥΤΕΣ τις πρώτες ύλες και τα ορυκτά καύσιμα η Δύση θα πρέπει ή να τα αγοράσει ή να τα αρπάξει. Εάν τα αγοράσει, θα αυξηθεί η ισχύς και ο πλούτος των εχθρικών χωρών, κάτι που δεν είναι καθόλου ευχάριστο. Εάν επιχειρήσει να τα αρπάξει, θα υπάρξει μεγάλο πρόβλημα – αυτοκαταστραφεί. Ζούμε την εποχή της μετάβασης από την Pax Americana στην Pax Chinorussiana. Γνωρίζουμε, πρόκειται για ακράδαντη βεβαιότητα, ότι οι εποχές μετάβασης (από ένα τρόπο παραγωγής σε έναν άλλο και από την κυριαρχία ενός ισχυρού κράτους σε ένα άλλο) είναι εποχές πολέμων. Η Δύση ή θα αποδεχτεί την κατάσταση, ότι δεν μπορεί να είναι πια κυρίαρχη παγκόσμια, ή θα επιχειρήσει να αποτρέψει την έλευση της Pax Chinorussiana. Για να το κάνει αυτό πρέπει διαλύσει την Κίνα και τη Ρωσία και να τις κατακτήσει. Αυτή είναι η μία από δύο στρατηγικές που συζητάνε: είμαστε απολύτως ισχυροί, κάνουμε ό,τι θέλουμε. Η άλλη, οι θιασώτες της σχετικής ισχύος, υποστηρίζει ότι δεν μπορεί να υπάρξει απόλυτη ισχύς, οπότε καλό είναι να αποφύγουμε την αυτοκαταστροφή και να συνεχίζουμε να αρπάζουμε με το χρήμα.
Η σύγκρουση μεταξύ αυτών των δύο στρατηγικών θα ενταθεί τις επόμενες μέρες και θα οξυνθεί, η στρατηγική της απόλυτης ισχύος και της ύβρεως θα ηττηθεί, πριν να είναι πολύ αργά.
ΜΕ αυτά τα ζητήματα θα καταπιαστούμε το επόμενο Σάββατο.