Νεολιθική Γλωσσολογία/εισαγωγή

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας

Από το 10.000 μέχρι το 2000 π. Χ., από τις πρώτες αγροτικές κοινότητες μέχρι την  έναρξη των αλλεπάλληλων εισβολών των πολυάριθμων ποιμενικών φύλων από τις στέπες της Ευρασίας και τις ερήμους της Αραβίας, οι οποίες έληξαν με τις τελευταίες κατακτήσεις του μογγολικών και τουρκικών φυλών κατά τον 13ο και 14ο μ.Χ. αιώνα, στην ευρύτερη περιοχή της Εγγύς Ανατολής, των Βαλκανίων, της Αιγύπτου και της δυτικής Ευρώπης εμφανίστηκε ένας πολύ σημαντικός πολιτισμός, ο νεολιθικός,  το κύτταρο του οποίου ήταν οι αυτόνομες αγροτικές κοινότητες. Οι νεολιθικές κοινωνίες και οι κοινωνίες της πρώιμης εποχής του χαλκού κατακτήθηκαν από τα ποιμενικά φύλα ενώ οι γηγενείς, όσοι δεν εξοντώθηκαν ανηλεώς, όπως θα δούμε, αφομοιώθηκαν με τους κατακτητές ενώ οι γλώσσες που μιλούσαν χάθηκαν. Υπάρχουν όμως κάποιες γλώσσες που κατάφεραν να επιβιώσουν, όπως η βασκική και πολλές καυκασιανές γλώσσες (καρτβελική, αμπχαζοαντιγκεϊκή, ναχονταγκεϊκή). Εκτός από αυτές, κάποιες άλλες άφησαν γραπτά μνημεία – πολλά από τα οποία καταφέραμε να διαβάσουμε, όπως η αρχαία αιγυπτιακή και η σουμερική. Τα κείμενα όμως που είναι γραμμένα στην Γραμμική Γραφή Α΄ παραμένουν ένα μυστήριο και ίσως παραμείνουν για πάντα, εάν δεν ασχοληθούμε με τη μελέτη των νεολιθικών γλωσσών. Οι κατακτητές ποιμένες ασχολούνται με την ιστορία των γλωσσών τους, η Ινδοευρωπαϊκή Γλωσσολογία είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα, αλλά δεν δείχνουν κανένα απολύτως ενδιαφέρον για τις γλώσσες των κατακτημένων λαών. Εμείς εδώ στην Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών θα αρχίσουμε να το κάνουμε και καλούμε όλους  και όλες που ασχολούνται με αυτό το ζήτημα να συνδράμουν. Από τη μεριά μας θα κάνουμε ότι μπορούμε: θα φέρουμε στο προσκήνιο όσες νεολιθικές γλώσσες είναι γνωστές, θα παρουσιάσουμε σύντομες εισαγωγές τους και θα επιχειρήσουμε να συνδράμουμε στην αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής Γραφής Α.

Continue reading

Avesta/εισαγωγικό σημείωμα

φίλες και φίλοι. γεια σας και χαρά σας.

Κατά τη διάρκεια της μετάβασης από την εκτροφή των ζώων και τον νομαδικό βίο στην καλλιέργεια της γης και στη μόνιμη εγκατάσταση, από τον ποιμενικό τρόπο παραγωγής σε άλλους, που καθορίζονταν από τον τρόπο παραγωγής που κυριαρχούσε στις κοινωνίες που κατακτήθηκαν, οι Κύριοι, η πολεμική αριστοκρατία,  πολλών ποιμένων εισβολέων συνέταξαν κάποια κείμενα στα οποία καταγράφεται τόσο η ασυμβατότητα των παραδοσιακών ποιμενικών αξιών με τον νέο τρόπο παραγωγής όσο και οι νέες αξίες. Τα κείμενα αυτά είναι η Ιλιάδα των ελληνόφωνων ποιμένων εισβολέων, η Παλαιά Διαθήκη των Εβραίων επιδρομέων, το Κοράνι των Αράβων κατακτητών, η Μαχαμπαράτα και οι Βέδες των Ινδών, η Αβέστα των Ιρανών. Εάν εξαιρέσουμε τα κείμενα των Ινδών, τα οποία είναι τεράστια σε έκταση (η Μαχαμπαράτα είναι πενταπλάσια της Παλαιάς Διαθήκης) τα άλλα κείμενα είναι προσιτά στον καθένα. Μετάφραση όμως της Αβέστα δεν υπάρχει, παρόλο που είναι μικρότερης έκτασης από το Κοράνι. Το κενό αυτό θα επιχειρήσει να καλύψει η Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών μεταφράζοντας από τα γερμανικά το πλήρες κείμενο. Επιλέξαμε την μετάφραση του Fritz Wolff, μαθητή του ινδοϊρανιστή Christian Bartholomae, λόγω της ακρίβειάς και της πληρότητας που την χαρακτηρίζουν. Η μετάφραση δημοσιεύτηκε το 1910 και ανατυπώθηκε το 1960 στο Στρασβούργο από τον ίδιο εκδότη (Karl J. Trűbner). Ο Wolff δεν μετέφρασε τις Γκάτες (άσματα), το αρχαιότερο και ιερότερο τμήμα της Γιάσνα (θυσία, κεφ. 28-34 και 43-51) και παραπέμπει στη μετάφραση του δασκάλου του, στην οποία και θα βασιστούμε. Η μετάφραση γίνεται από τον    ,ενώ την επιμέλεια έχει αναλάβει ο υποφαινόμενος.

Continue reading

πολιτισμός είναι ο περιορισμός της επιθυμίας της αλληλοβοράς

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας

Μας ξυπνάει το ξυπνητήρι, πίνουμε καφέ, πάμε στη δουλειά μας με το αυτοκίνητο, επιστρέφουμε χωρίς να γλιτώσουμε το μποτιλιάρισμα, βλέπουμε τις ειδήσεις στη τηλεόραση, κοιμόμαστε· εάν ζούσαμε στον Μεσαίωνα, το καθημερινό μας πρόγραμμα θα ήταν διαφορετικό, όπως κι αν ζούσαμε στην αρχαία Ρώμη, σε ένα κινέζικο χωριό της ίδιας εποχή, στην έρημο Καλαχάρι, κλπ. Θα ζούσαμε διαφορετικά: θα εργαζόμασταν, θα μετακινούμασταν, θα μιλούσαμε, θα χορεύαμε, θα παίζαμε διαφορετικά. Τι θα ήμασταν όμως υποχρεωμένοι να κάνουμε σε όποια κοινωνία κι αν ζούσαμε, σε οποιαδήποτε εποχή; Να περιορίσουμε την επιθυμίας μας – και την εξ αυτής προερχόμενη ελευθερία. (Για λόγους συντομίας θα την αποκαλώ σκέτη “ελευθερία”, έχοντας την βεβαιότητα ότι μετά την παραπάνω διευκρίνιση, την οποία δεν θα ξεχνά ο αναγνώστης, δεν θα υπάρξουν παρερμηνείες). Αυτό και μόνο αυτό θα ήμασταν υποχρεωμένοι να κάνουμε. Αλλά για ποια επιθυμία και ποια ελευθερία πρόκειται; Και τι θα συμβεί εάν δεν την περιορίσουμε αυτή την επιθυμία. Μιας και είμαι βέβαιος ότι οι απαντήσεις είναι πλέον κοινό κτήμα, θα περιοριστώ μόνο να τις συμπυκνώσω όσο πιο απλά γίνεται: εάν δεν περιορίσουμε την επιθυμία και την ελευθερία, ο αλληλοσπαραγμός και η αλληλοβορά θα γενικευτεί τόσο που δεν θα μείνει ούτε ένας άνθρωπος πάνω στη γη.

Continue reading