Εάν με τον όρο ουτοπία χαρακτηρίζουμε μια ιδέα ή μια ιδεολογία, η οποία δεν πρόκειται ποτέ να πραγματοποιηθεί, τότε ο κομμουνισμός, εκλαμβανόμενος ως ουτοπία, δεν υπήρξε ποτέ και ούτε πρόκειται να πραγματοποιηθεί. Εάν με τον όρο ιδεώδες εννοούμε ένα απόλυτο και ύψιστης τελειότητας ιδανικό ή τον υπέρτατο στόχο, τον οποίο επιδιώκουμε να πραγματοποιήσουμε, ο κομμουνισμός ως ιδεώδες αφενός είναι κάτι που αναφέρεται στο απώτατο μέλον και αφετέρου δεν πρόκειται ποτέ να πραγματοποιηθεί μιας και το απόλυτο, το ιδανικό και το τέλειο είναι ανέφικτο και απραγματοποίητο. Εάν με τον όρο αναγκαιότητα εννοούμε την αναγκαία, αναπόφευκτη σχέση μεταξύ της αιτίας και του αποτελέσματος ή την εξάρτηση ενός γεγονότος ή φαινομένου από συγκεκριμένα αίτια που το καθορίζουν, τότε ο κομμουνισμός ως αναγκαιότητα  θα είναι το αναπόφευκτο, νομοτελειακό αποτέλεσμα, η αιτία του οποίου είναι ο καπιταλισμός. Σύμφωνα με αυτή την άποψη,  την κατάρρευση του καπιταλισμού αναπόφευκτα θα ακολουθήσει ο κομμουνισμός.

Είμαστε βέβαιοι ότι ο κομμουνισμός δεν είναι ούτε ουτοπία ούτε ιδεώδες, δεν είναι κάτι απραγματοποίητο,  διότι πολύ συχνά διαβάζουμε περί κομμουνιστικού καθεστώτος, περί κομμουνιστικού κράτους, περί κομμουνιστικών κοινωνιών και άλλα πολλά. Στη περίπτωση αυτή, όσοι χρησιμοποιούν αυτούς τους χαρακτηρισμούς εννοούν ότι ο κομμουνισμός ήταν και είναι πραγματικότητα, φρικτή ασφαλώς. Επειδή όμως δεν εννοούμε όλοι το ίδιο πράγμα με τον όρο κομμουνισμός, σπεύδουμε να εκθέσουμε την άποψή μας για τον κομμουνισμό: κομμουνισμός είναι η κοινοχρησία και η κοινοκτησία των χώρων, των εργαλείων, της ενέργειας, του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου. Όπου υπάρχει κοινοχρησία και κοινοκτησία, εκεί υπάρχει και κομμουνισμός. Το ασανσέρ στις πολυκατοικίες μας  είναι κοινόχρηστο και κοινόκτητο, πρόκειται λοιπόν για μια κομμουνιστική κατάσταση, για μια κομμουνιστική πρακτική, πρόκειται για μια κομμουνιστικότητα.  Η κοινοχρησία και η κοινοκτησία άλλοτε συρρικνώνεται κι άλλοτε διευρύνεται, ενώ  η εξέλιξη αυτή εξαρτάται από την έκβαση της σύγκρουσης μεταξύ του Κυρίου και των Υποτελών Παραγωγών του κοινωνικού πλούτου. Εάν ρίξουμε μια ματιά τριγύρω μας θα δούμε πολλή κοινοχρησία και κοινοκτησία, θα δούμε πολλές κομμουνιστικότητες, θα δούμε πολύ κομμουνισμό. Δεν τον βλέπουμε όμως! Και δεν τον βλέπουμε διότι έχουμε ταυτίσει τον κομμουνισμό με το μέλλον. Εάν ο κομμουνισμός είναι ουτοπία, ιδεώδες ή αναγαιότητατων, πως είναι δυνατόν να υπάρχει σήμερα; Δεν υπάρχει λοιπόν κομμουνισμός σήμερα. Εάν οι πολέμιοι του κομμουνισμού μεταχειρίζονται τις φράσεις κομμουνιστικό καθεστώς, κλπ, το κάνουν για να τον δυσφημήσουν.

Εγώ υποστηρίζω ότι ο κομμουνισμός δεν είναι κάτο που αφορά το μέλλον αλλά το παρόν. Έτσι, θεωρώ ότι δεν υπήρξε, δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει κοινωνία που να μην είναι κομμουνιστική. (θα συνεχίσω αύριο το πρωί)

Στο Εψιλον της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας (966, 18.10.09, σελ. 44-6) διάβασα ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο Μιλένας Σιδηροπούλου για το cohousing, για την συν-κατοίκηση. Ένας μικρός αριθμός νοικοκυριών αποφασίζει να ζήσει κοντά και μαζί, να διευρύνει δηλαδή την κοινοχρησία και την κοινοκτησία, για να αυξήσει τον ελεύθερο χρόνο των μελών τους, για να ενισχύσει τη συμβίωση, την αλληλεγγύη και την συνεργασία, για να μειώσει το κόστος λειτουργίας και συντήρησης των νοικοκυριών.

Η γειτονιά του χωριού και της πόλης ήταν κάποτε μορφές συγκατοίκησης. Στα χωριά, η κοινοχρησία και η κοινοκτησία, η αλληλεγγύη και η συνεργασία ήταν ιδιαίτερα διευρυμένες: υπήρχε κοινό πηγάδι ή πηγή νερού, καλλιεργούσαν όλοι μαζί εκ περιτροπής τα χωράφια, τα παιδιά μεγάλωναν και έπαιζαν μαζί, έτρωγαν σε όποιο σπίτι τους έπιανε η νύχτα. Στη πόλη, η γειτονιά, με συρρικνωμένη την κοινοχρησία και την κοινοκτησία, παραμερίστηκε από την πολυκατοικία, η οποία είναι μια μορφή συγκατοίκησης με στοιχειώδη κοινοχρησία και κοινοκτησία (ασανσέρ, κλιμακοστάσιο). [θα συνεχίσω αύριο το πρωί]

Σε συνέντευξή του στην Εποχή της 27ης Σεπτεμβρίου (σελ. 6), ο (βουλευτής  σήμερα) Βασίλης Μουλόπουλος διαπιστώνει ότι ακόμα και οι πιο αντισυστημικοί αριστεροί έχουν βολευτεί και ότι η Αριστερά για να ξαναγεννηθεί πρέπει να πεθάνει. Να μην την δολοφονήσουμε αλλά εθελοντικά πρέπει να πάρουμε το χάπι της ευθανασίας. Ο Μουλόπουλος μεταχειρίζεται δυο μεταφορές για να υποστηρίξει ότι δεν πρέπει να στραφούμε κατά της νεκροζώντανης ιστορικής Αριστεράς και να την διαλύσουμε (δολοφονία)  θέτοντας τις βάσεις μιας νέας Αριστεράς, αλλά να περιμένουμε να αλλάξει μόνη της (να πάρει το χάπι της ευθανασίας).  Ποιο είναι αυτό το χάπι της ευθανασίας; Θα το πάρουν οι Κύριοι της Αριστεράς.

Το χάπι της ευθανασίας λέγεται  έμπρακτη άρνηση των προνομίων των στελεχών  και τα πρώτα από αυτά είναι η δραστική μείωση της βουλευτικής θητείας .Ο κόσμος θα πάψει να γυρίζει την πλάτη στην ιστορική Αριστερά όταν θα δει μια πρώτη χειρονομία καλής θέλησης που θα καταργεί την πολιτική και συναισθηματική εκμετάλλευση. Τι εννοώ όμως με την δραστική μείωση της κοινοβουλευτικής θητείας; Τι είναι η συναισθηματική και η πολιτική εκμετάλλευση;

Στην Α’  Πειραιώς ο Σύριζα κατέβηκε με 8 υποψήφιους (5 άνδρες και 3 γυναίκες) και πήρε μία έδρα. Υπάρχουν δυο λογικές του πως θα χρησιμοποιηθεί αυτή η έδρα: η κυριαρχική και η κομμουνιστική. Σύμφωνα με τη πρώτη, που προκρίνει την μονιμότητα και τη διάρκεια, την έδρα για τέσσρα χρόνια θα την κατέχει ένας ή μία, όποιος πάρει έστω κι έναν παραπάνω ψήφο από τους άλλους ανταγωνιστές συναγωνιστές. Όλοι και όλες αγωνιζόμαστε, όλοι και όλες συμμετέχουμε, αλλά ένας μόνο κερδίζει, ένας μόνο νικάει. Στην προκειμένη περίπτωση, ο Δρίτσας Θεόδωρος. Σύμφωνα με την κομμουνιστική λογική, που προκρίνει την προσωρινότητα και την εναλλαγή, διότι όλοι και όλες πρέπει να νικούν, την έδρα πρέπει να μοιραστούν όλοι οι υποψήφιοι, δηλαδή έξι μήνες ο καθένας.  Κι όποιος εκλέγεται μια φορά, δεν πρέπει αν εκλέγεται κι άλλη, ώστε να περάσουν από τη Βουλή όσο γίνεται περισσότεροι. Αυτό είναι το χάπι της ευθανασίας. Αυτός είναι ο εθελοντικός θάνατος της Αριστεράς. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να πάψουν οι αριστεροί να είναι συστημικοί  και βολεμένοι. Θα το πάρουν αυτό το χάπι οι Κύριοι της Αριστεράς; ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ. Ποτέ των ποτών. Γι αυτό ακριβώς και η ιστορική Αριστερά αποχωρεί απο το πολιτικό προσκήνιο.

Τα ψοφίμια ποτέ δεν αυτοκτονούν. Μόνο οι απελπισμένοι. Οι Κύριοι της Αριστεράς δεν είναι απελπισμένοι, είναι ψοφίμια.

Οι νταβατζήδες της ιστορικής Αριστεράς τα κατάφεραν: το ΚΚΕ είναι ”δυνατό στη Βουλή”, ο Σύριζα ”ισχυρός  στη Βουλή”: 23 βουλευτές το πρώτο, 13 ο δεύτερος. Αυτή είναι η στρατηγική τους επιδίωξη: η αναπαραγωγή του κομματικού μηχανισμού μέσω της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης. Η ιστορική Αριστερά δεν θέλει μια Αριστερά του 20 και 30%, δεν θέλει μια Αριστερά που να αναστατώσει τις ψυχές, τα πνεύματα, τη σκέψη, τις πρακτικές,  θέλει μια Αριστερά του 12%, ίσα που να επιβιώνει. Αυτός ήταν ο λόγος που ο ΣΥΝασπισμός προχώρησε στην σύμπηξη του Συ.Ριζ.Α.: ο ΣΥΝ κατόρθωσε να επιβιώσει,  ρίχνοντας το δόλωμα της ενότητας της Αριστεράς, και οι συνιστώσες να έρθουν στο φως της δημοσιότητας, έχοντας την ελπίδα ότι θα γίνουν μαζικότερες. Η ιστορική Αριστερά άλλα λέει, άλλα σκέφτεται, άλλα εννοεί, άλλα κάνει.

Ο κόσμος όμως άρχισε να τους παίρνει χαμπάρι. Σε σύγκριση με τις βουλευτικές εκλογές του 2007, η ιστορική (κοινοβουλευτική) Αριστερά διατήρησε τον αριθμό των εδρών αλλά έχασε (της εξωκοινοβουλευτικής περιλαμβανομένης) πάνω από 120.000 ψήφους. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι με την επιτυχία της αυτή, η ιστορική Αριστερά υπέγραψε την θανατική της καταδίκη. Ολοένα και λιγότεροι  ανένταχτοι Αριστεροί και Αριστερές θα υπερψηφίζουν στο μέλλον τα κόμματα της ιστορικής Αριστεράς. Και θα έρθει μια μέρα, σε πέντε, δέκα χρόνια, που ούτε το ΚΚΕ ούτε ο Σύριζα θα εκπροσωπούνται στη Βουλή. Κι αυτό θα σημάνει ασφαλώς την διάλυσή τους. Η οποία βέβαια μπορεί να επιταχυνθεί, στη περίπτωση που κάνει την εμφάνισή της μια Αριστερά που δεν θα  διακρίνει το σκοπό από τα μέσα, που δεν θα λέει άλλα και άλλα θα κάνει, που θα είναι πρόπλασμα μιας κομμουνιστικής κοινωνίας, που θα θεωρεί τον κομμουνισμό ως σημείο εκκίνησης και όχι ως απώτατο μελλοντικό σκοπό. Θεωρώ ότι η διαδικασία εμφάνισης αυτής της Αριστεράς έχει αρχίσει και θα επιταχύνεται όσο θα διαλύεται η ιστορική Αριστερά.

Ενδείξεις αυτής της σύνθετης διαδικασίας, του επικείμενου θανάτου της ιστορικής Αριστεράς  και της διαμόρφωσης των όρων εμφάνισης της νέας, εντοπίζω ολοένα και συχνότερα σε έντυπα της Αριστεράς. Στην Εποχή της 27ης Σεπτεμβρίου (σελ. 6), ο Βασίλης Μουλόπουλος (εκλέχτηκε βουλευτής)  θεωρεί ότι ‘‘ η Αριστερά για να ξαναγεννηθεί πρέπει να πεθάνει. Δεν μπορούμε όμως να τη δολοφονήσουμε. Στη περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ πήγαμε να τη δολοφονήσουμε αντί να πεθάνουμε οικειοθελώς για να ξαναγεννηθούμε. Εκβιαστικά δεν μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο γιατί θα αποτύχουμε. Πρέπει εθελοντικά να πάρουμε το χάπι της ευθανασίας.” Στην ερώτηση, Θεωρείς ότι οι αριστεροί έχουν γίνει συστημικοί; απαντά: ”Απολύτως. Πιστεύω ότι ακόμα και οι πιο αντισυστημικοί βολευτήκαμε. Ακόμα κι αν διανοητικά το αρνιόμαστε, ουσιαστικά το έχουμε αποδεχτεί.’‘

Πως είναι όμως δυνατόν οι βολεμένοι και οι συστημικοί Αριστεροί να πάρουν εθελοντικά το χάπι της ευθανασίας; Και ποιο είναι αυτό; Το γνωρίζουν; Εμείς το γνωρίζουμε: είναι η αποποίηση των προνομίων που απολαύουν. Αυτοί νοιάζονται μόνο για τον πλούτο, την ισχύ και τη φήμη, όπως αρμόζει σε έναν Κύριο, σε έναν άρπαγα και καταστροφέα του κοινωνικού πλούτου. Είναι δυνατόν να πεθάνει οικειοθελώς ο Παπαδημούλης, ο Κουβέλης, ο Τσίπρας, οι νταβατζήδες της Αριστεράς; Στη Γαλέρα του Σεπτεμβρίου (2009, τ. 47, σελ. 6), ο Ο Βασίλης Μουλόπουλος διαπιστώνει τα εξής: ”Η Αριστερά δεν μπορεί να παραδοθεί στο κοινό αίσθημα. Πρέπει να το αποδομήσει, να το ανατρέψει. Δεν μπορεί να υποκύψει στην αλήθειαπου είναι ψέμα, ακόμη κι όταν οι δικές της αλήθειες είναι δυσδιάκριτες, δύσκολο να γίνουν αποδεκτές. Πρέπει να αντιπαρατάξει στις εύκολες λύσεις τις δικές της λύσεις, ακόμα κι αν είναι μακρινές και δυσάρεστες, γιατί περιλαμβάνουν και εμάς, όχι μόνο τους άλλους. Ακόμη κι αν αυτές δεν γίνονται άμεσα αποδεκτές από τις μάζες, δεν δίνουν ψήφους. Καλύτερα μια Αριστερά ουτοπιστική παρά μια Αριστερά οπουρτουνιστική.” Στους ”Πολίτες” του Σεπτεμβρίου (τ. 6, σελ. 55), ο Γιάγκος Ανδρεάδης, καθηγητής στη Πάντειο, κλείνει το άρθρο του ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣΕΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ ως εξής: ”Δηλώνουμε αριστεροί και αναπαράγουμε όλα τα δογματικά, σεξιστικά μικροαστικά και όποια άλλα μοντέλα αναπαράγουν την εκμετάλλευση και την καταπίεση, την μικρόνοια και την μικροπρέπεια. Γι αυτό είναι που η πρώτη και η πιο επείγουσα πολιτισμική (ενν. επανάσταση ) της αριστεράς θα πρέπει να γίνει ενάντια στον εαυτό της.’‘

Αυτές οι δυο μαρτυρίες  που παρουσιάζω είναι εξόχως διαφωτιστικές και αντιπροσωπευτικές. Δεν είναι λίγοι αυτοί που βλέπουν τον επικείμενο θάνατο της νεκροζώντανης  ιστορικής Αριστεράς και  επιχειρούν να τους προλάβουν, προτείνοντας μια θεραπεία πολιτικής και κοινωνικής αυτοκτονίας: η ευθανασία είναι αυτοκτονία. Πρόκειται όμως για αυταπάτες. Οι Κύριοι της ιστορικής Αριστεράς δεν πρόκειται να αυτοκτονήσουν. Αυτοί που θέλουν μια άλλη Αριστερά το γνωρίζουν αλλά παραμένουν, δέσμιοι του παρελθόντος, με μισή καρδιά. Αυτά που λένε ο Μουλόπουλος και ο Ανδρεάδης εκφράζουν τον δίλημμα των ανένταχτων αριστερών, εκφράζουν την μεταβατικότητα της κατάστασης: δεν συμφωνώ αλλά στηρίζω. Άλλη μια εκδοχή της στάσης άλλα λέω  άλλα κάνω.

Αυτό που απομένει να δούμε είναι το χάπι της ευθανασίας. Πως να πεθάνει η Αριστερά και να ξαναγεννηθεί;

Ζούμε τον θάνατο της ιστορικής Αριστεράς: την οριστική της αποχώρηση από το πολιτικό προσκήνιο λόγω της αδυναμίας της να επέμβει στην ιστορία. Εάν η ιστορική Αριστερά γεννήθηκε κατά την διάρκεια του μεσοπολέμου, στις μέρες μας κλείνει τα  ογδόντα, ενενήντα χρόνια  ζωής και θα μπορούσαμε να συνοψίσουμε τον απολογισμό της ύπαρξής της σε δυο λέξεις: κληρονομιά (ανεκτίμητης αξίας) και αποτυχία (ολοκληρωτική). Η κληρονομιά που μας άφησε είναι ένας τεράστιος πλούτος (πολιτικών, κοινωνικών, πολιτισμικών) ιδεών και πρακτικών που θα μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε την αποτυχία. Εάν δούμε την αποτυχία ως αντίπαλο, για να την κατανοήσουμε θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τα ίδια εργαλεία που χρησιμοποιούμε για την κατανόηση και αντιμετώπιση του κατ΄εξοχήν πολύμορφου αντιπάλου: του χρήματος, του κεφαλαίου, του καπιταλισμού. Θεωρώ ότι σήμερα είμαστε σε θέση να συνοιψίσουμε τη θεωρητική μας εργασία πάνω στην αποτυχία της ιστορικής Αριστεράς ως εξής: η ιστορική Αριστερά απότυχε επειδή μιμήθηκε τον αντίπαλο ως προς το σκοπό, τον τρόπο οργάνωσης και τα μέσα εκπλήρωσης του σκοπού. Και επειδή μιμήθηκε τον Κύριο (το κεφάλαιο, τον καπιταλιστή, το κράτος) έγινε και η ίδια Κύριος. Η ιστορική Αριστερά, από το Κ.Κ.Ε. μέχρι τις συνιστώσες του Συ.Ριζ.Α. και τις εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις είναι μια μικρογραφία της ταξικής κοινωνίας με αποτέλεσμα οι υποτελείς Παραγωγοί του κοινωνικού πλούτου εκτός από την οικονομική εκμετάλλευση να υφίστανται και την πολιτική εκμετάλλευση. Αυτός είναι ο λόγος που οι εργαζόμενοι της γυρίζουν , και θα συνεχίσουν να της γυρίζουν, την πλάτη.

Η ιστορική Αριστερά μιμήθηκε τον Κύριο ως προς το σκοπό: μια μέρα, στο απώτατο μέλλον, ο καπιταλισμός, η επιστήμη, η τεχνολογία και η δημοκρατία θα καταφέρουν να εκπληρώσουν τις επιθυμίες μας – η δημοκρατία μάλιστα διατείνεται ότι όλοι και όλες μπορούμε να γίνουμε πλούσιοι, ισχυροί και διάσημοι, μιας και δίνει ίσες ευκαιρίες σε όλους. Η ιστορική Αριστερά υπόσχεται ότι τα κοινωνικά προβλήματα που δημιουργεί ο καπιταλισμός (αρπαγή και καταστροφή του συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου μέσω του εμπορεύματος και του χρήματος) θα επιλυθούν είτε στο απώτατο μέλλον (κομμουνισμός) είτε στο αμέσως προσεχές μέλλον, όταν η Αριστερά θα πάρει στα χέρια της, με κάποιον τρόπο (βίαιο ή ειρηνικό), τα ηνία της κυβέρνησης και του κράτους και με την επιβολή της κοινωνικής δικαιοσύνης (κυρίως με την αναδιανομή του εισοδήματος) θα προωθήσει τις παραγωγικές δυνάμεις, θα κρατικοποιήσει τα ιδιόκτητα μέσα παραγωγής με αποτέλεσμα να εκπληρωθεί η ευχή ότι ένας άλλος κόσμος (σοσιαλιστικός) είναι εφικτός. Πως θα πάρει στα χέρια της η ιστορική Αριστερά τα ηνία της κυβέρνησης και του κράτους; Θα οργανωθεί και θα παλέψει, θα αγωνιστεί. Θα οργανωθεί όμως όπως οργανώνεται και ο Κύριος: τα κόμματα και οι οργανώσεις της Αριστεράς είναι αντίγραφα του κράτους και της ταξικής κοινωνίας. Θα παλέψει και θα αγωνιστεί επίσης όπως ο Κύριος: με τις εκλογές ή, επί το επαναστατικότερον, με την ένοπλη πάλη.

Οι σημερινοί υποτελείς Παραγωγοί του κοινωνικού πλούτου έχουν γυρίσει τη πλάτη σε αυτή την κυριαρχική, εκμεταλλευτική και αντιδημοκρατική Αριστερά. Η Αριστερά του μέλλοντος, που αναμφίβολα θα εμφανιστεί – έχει αρχίσει ήδη η διαδικασία της γένεσής της – θα είναι μια Αριστερά που δεν θα μιμείται τον Κύριο ούτε ως προς το σκοπό ούτε ως προς τον τρόπο οργάνωσης ούτε ως προς τα μέσα. Ο κομμουνισμός δεν είναι ο σκοπός αλλά το σημείο εκκίνησης – μιας και ο κομμουνισμός, όπως η η ισότητα, η ελευθερία, η δημοκρατία, η δημιουργικότητα, δεν διεκδικείται ούτε χαρίζεται αλλά ασκείται και επιβεβαιώνεται. Ο σκοπός θα είναι η διεύρυνση της ήδη υπάρχουσας συμβίωσης, συνεργασίας, κοινοχρησίας και κοινοκτησίας – και δεν υπάρχει, δεν υπήρξε, δεν πρόκειται να υπάρξει κοινωνία χωρίς όλα αυτά. Τολμώ να ισχυριστώ ότι δεν υπήρξε, δεν υπάρχει, δεν θα υπάρξει κοινωνία που να μην είναι κομμουνιστική και ότι τα κοινωνικά προβλήματα είναι έκφραση της συρρίκνωσης του εμμενούς κομμουνισμού. Ενώ ο Κύριος διακρίνει το σκοπό από τα μέσα, και δεν μπορεί να μην το κάνει αφού ο σκοπός του είναι η καθυπόταξη των υποτελών Παραγωγών και της Φύσης (η εκπλήρωση της επιθυμίας της σωματικής αθανασίας), η συρρίκνωση δηλαδή του εμμενούς κομμουνισμού, η Αριστερά του μέλλοντος θα ταυτίζει το σκοπό με τα μέσα: σκοπός και μέσο θα είναι η διεύρυνση της συμβίωσης, της συνεργασίας, της δημιουργικής σύγκρουσης, της κοινοχρησίας, της κοινοκτησίας. Έτσι, το πρότυπο οργάνωσης της νέας Αριστεράς δεν θα είναι το μαντρί ή ο στρατώνας (κράτος) αλλά η ελεύθερη, δημοκρατική, δημιουργική και εξισωτική ομάδα, μέσα στην οποία θα ασκείται και θα επιβεβαιώνεται καθημερινά η συμβίωση, η συνεργασία, η κοινοχρησία, η κοινοκτησία, η ισότητα, η ελευθερία, η δημιουργική σύγκρουση. Η Αριστερά δεν θα είναι μια ταξική κοινωνία αλλά μια κομμουνιστική κοινωνία, ένα πρόπλασμά της.

Ζούμε τα τελευταία χρόνια της ιστορικής Αριστεράς. Θεωρώ πως η επιτάχυνση του τέλους άρχισε με τις ευρωεκλογές και θα συνεχιστεί με τις εθνικές, στις 4 Οκτωβρίου 2009. Το ερώτημα είναι το εξής: πως θα προκύψει η Αριστερά του μέλλοντος, η Αριστερά της άσκησης και της επιβεβαίωσης του κομμουνισμού ως του κομβικού τρόπου επίλυσης των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε εμείς οι παραγωγοί του κοινωνικού πλούτου; Είναι δυνατόν κάποια πολιτική δύναμη της ιστορικής Αριστεράς να ξεπεράσει τον εαυτό της, να πεθάνει οικειοθελώς, όπως παρατηρεί ο Β. Μουλόπουλος στην Εποχή της 27/9/ο9, και να εμφανιστεί ως η νέα Αριστερά; Εάν λάβουμε υπόψη μας ότι  ”οικειοθελώς”  πεθαίνει μόνο αυτός που υποφέρει και δεν θέλει άλλο να ζει, ότι οι Κύριοι της Αριστεράς όχι μόνο δεν υποφέρουν αλλά καλοπερνάνε με τον πλούτο, την ισχύ και τη φήμη που διαθέτουν και ότι τα απλά μέλη είναι ελάχιστα πια και παντελώς απρόθυμα (λόγω των σχέσεών τους με τους Κυρίους), θεωρώ ότι η νέα Αριστερά δεν θα προκύψει από κάποια σημερινή πολιτική οργάνωση της Αριστεράς. Το μέλλον της Αριστεράς βρίσκεται στους ανένταχτους και τις ανένταχτες: αυτοί και αυτές είναι η Αριστερά του μέλλοντος. Αυτοί ια διαλύσουν την ιστορική Αριστερά, αυτοί θα δώσουν τη χαριστική βολή, αυτοί θα επινοήσουν την Αριστερά του μέλλοντος. Δυο τινά θα συμβούν: ή η νέα Αριστερά θα εμφανιστεί εφόσον ολοκληρωθεί πλήρως η διαδικασία της αμετάκλητης αποσύνθεσης της νεκροζώντανης ιστορικής Αριστεράς,  δηλαδή σε λίγα χρόνια (πέντε-δέκα) ή θα εμφανιστεί κατά τη διάρκεια του τέλους της και θα επιταχύνει τη διάλυσή της.

Ό,τι και να γίνει, η Αριστερά της άσκησης και της επιβεβαίωσης του εμμενούς κομμουνισμού θα εμφανιστεί μια μέρα. Το ζήτημα είναι το εξής: πως θα μπορέσουμε εμείς οι ανένταχτοι και οι ανένταχτες να καθίσουμε να φάμε, να πιούμε και να κουβεντιάσουμε; Στο ερώτημα αυτό θα επιχειρήσω να δώσω μια απάντηση σε ένα μελλοντικό σημείωμα: θα υποστηρίξω ότι ένα από τα πράγματα που πρέπει να πετάξουμε, να ξεχάσουμε, είναι ο τρόπος με τον οποίο παίρνουμε αποφάσεις. Ποιοι και ποιες, που και πως θα μαζευόμαστε για να συζητήσουμε και να αποφασίσουμε; Η πρότασή μου είναι η εξής: οφείλουμε να εξοβελίσουμε τους αποκλεισμούς, τη μιζέρια, τη στέρηση, τη θυσία, την ηθική της εργασίας, τη βλοσυρότητα και τη γκρίνια από την πολιτική. Κι αυτό μπορούμε να το κάνουμε μόνο όταν μπολιάσουμε τη πολιτική με το στοιχείο της απόλαυσης και του ψλεντιού: μικροί και μεγάλοι, τρώμε και πίνουμε, τραγουδάμε και χορεύουμε, συζητάμε και αποφασίζουμε με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι. Το επαναστατικό υποκείμενο του μέλλοντος θα είναι οι ανοιχτές συμβιωτικές ομάδες των κοινωνικών παραγωγών μέσα στους κόλπους των οποίων ασκείται και επιβεβαιώνεται η συμβίωση, η συνεργασία, η κοινοχρησία, η κοινοκτησία, η δημιουργική σύγκρουση, η ενεργητική αλληλεπίδραση του ενός με τον άλλον, δηλαδή ο εμμενής κομμουνισμός.

Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε την σημερινή μας οικτρή κατάσταση: την κούραση, την απομόνωση, τον φόβο και την αποβλάκωση.

Αθανάσιος Δρατζίδης   Παρασκευή, 2 Οκτωβρίου 2009