πρόταση
για μια συλλογική επεξεργασία της ιδρυτικής διακήρυξης της ευρωπαϊκής Αριστεράς
τριαντάωρο και μισθός για όλους
έχοντας υπόψη,
ότι ουδέποτε άλλοτε στην ανθρώπινη ιστορία ο συλλογικά παγκοσμίως παραγόμενος πλούτος ήταν τόσο μεγάλος όσο στις μέρες μας, τόσο που αρκεί και περισσεύει για να ζούμε όλοι με αξιοπρέπεια, ικανοποιώντας δηλαδή τις ελάχιστες βασικές ανάγκες (τροφή, ρουχισμός, ιατρική περίθαλψη, κατοικία, μετακίνηση), ενώ ταυτόχρονα ουδέποτε άλλοτε υπήρχαν τόσοι ενδεείς άνθρωποι πάνω στη Γη, στο παγκόσμιο χωριό (πεινασμένοι, διψασμένοι, άρρωστοι, άστεγοι, άνεργοι, μετανάστες, φτωχοί, κλπ),
ότι ουδέποτε άλλοτε η ανθρωπότητα ως κοινωνία και ο πλανήτης ως φύση αντιμετώπιζαν τόσα πολλά και συνεχώς πολλαπλασιαζόμενα, τόσο οξυμένα και παγκόσμια (άρα και τοπικά, και προσωπικά) προβλήματα όσο στις μέρες μας, ενώ ουδέποτε άλλοτε ήμασταν τόσο κοντά στη δυνατότητα επίλυσής τους,
ότι ουδέποτε άλλοτε φτάσαμε τόσο κοντά στα πρόθυρα της Αποκάλυψης (στη Κόλαση ζούμε ήδη) όσο στις μέρες μας ενώ ουδέποτε άλλοτε οι Κύριοι του κόσμου τούτου, οι άρπαγες και καταστροφείς του συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου, ήταν τόσο αποφασισμένοι να αποτρέψουν την επίλυση των παγκοσμίων και τοπικών κοινωνικών και προσωπικών προβλημάτων,
ότι ουδέποτε άλλοτε οι υποτελείς παραγωγοί του τεράστιου κοινωνικού πλούτου ήταν τόσο κουρασμένοι, λόγω της πολύωρης και εξαντλητικής εργασίας, τόσο φτωχοί, λόγω των χαμηλών μεροκάματων και μισθών, τόσο αγχωμένοι, λόγω των δανείων και της ανεργίας, τόσο ανήσυχοι, τόσο θλιμμένοι, τόσο απομονωμένοι, τόσο φοβισμένοι, τόσο συγχυσμένοι όσο στις μέρες μας, αλλά και τόσο αγανακτισμένοι, θυμωμένοι, απελπισμένοι, τόσο κοντά στην κοινή πια πεποίθηση ότι
εάν τα κοινωνικά και προσωπικά προβλήματα επιλυθούν, ο δυτικός πολιτισμός, ο καπιταλισμός, το εμπόρευμα, το χρήμα και η αγορά, το κράτος και η δημοκρατία θα καταρρεύσουν,
τίθεται το δίλημμα,
να επιλέξουμε μεταξύ του πολιτισμού μας, του υπάρχοντος κοινωνικού, οικονομικού, πολιτισμικού και πολιτικού συστήματος από τη μια και της επίλυσης των κοινωνικών και προσωπικών προβλημάτων από την άλλη, και
είμαστε αναγκασμένοι,
να αναθεωρήσουμε τους ισχύοντες ορισμούς του Πολιτισμού, της Κόλασης, του Παραδείσου, της Αποκάλυψης, του Κυρίου, του Θεού, της Αποκάλυψης, της Προόδου, του Ορθού Λόγου, του Βασιλείου του Ουρανού, της Δευτέρας Παρουσίας, της Ημέρας της Κρίσης, και
να υποστηρίξουμε
ότι δε μπορεί να υπάρχει ένας ορισμός για τον πολιτισμό αλλά δύο: ένας του Κυρίου κι ένας του υποτελούς Παραγωγού. Έτσι, πολιτισμός δεν είναι τα επιτεύγματα και οι επιδόσεις του ανθρώπου που οφείλονται στις δεξιότητες και τις ικανότητες του ανθρώπου, όπως υποστηρίζουν οι Κύριοι, αλλά η ικανότητα μιας ομάδας, κοινότητας, κοινωνίας, της ανθρωπότητας σήμερα, να εντοπίζει, να κατανοεί και να επιλύει όσο το δυνατόν συντομότερα τα προβλήματα που αναπόφευκτα προκύπτουν και λόγω της εγγενούς αδυναμίας μας να προβλέπουμε τις συνέπειες των επιλογών μας. Κατά συνέπεια, κοινωνία και άνθρωποι χωρίς προβλήματα δεν υπήρξαν, δεν υπάρχουν και δεν πρόκειται να υπάρξουν,